Αντί ευχών για το «δίσεκτο» 2011…

Μαχμούντ Νταρουϊς – «Να σκέφτεσαι τους άλλους»

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.
Όταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.
Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.
Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.
Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.
Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.
Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους, στον εαυτό σου γύρισε και πες:
«Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι».

Μαχμούντ Νταρουΐς, «Να σκέφτεσαι τους άλλους –12 ποιήματα του Παλαιστίνιου ποιητή» (Εκδόσεις Νήσος, 2009)

Το ποίημα αυτό μου το αφιέρωσαν-διάβασαν δύο μαθητές του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου (Ελαιώνες Πυλαίας) από το μαρτυρικό Αφγανιστάν κατά την επίσκεψή μου με τον πρόεδρο της Γ΄ ΕΛΜΕ-Θ στο σχολείο τους.

Για την αντιγραφή,
Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, 14-12-2010

2 σκέψεις σχετικά με το “Αντί ευχών για το «δίσεκτο» 2011…

  1. Ο/Η φουσέρ λέει:

    και ο Τάσος Λειβαδίτης, από το χτες, συναντά τον Μαχμούντ Νταρουΐς
    και μας νουθετεί:

    «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
    δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
    Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
    το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
    Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
    κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
    Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
    Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
    αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
    μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
    αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
    έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
    εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
    Δεν έχεις καιρό
    δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
    αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

    Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
    μπορεί να χρειαστεί ν’ αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
    Δε θα διστάσεις.
    Θ’ απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
    θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
    για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
    Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
    Το ξέρω, είναι όμορφο ν’ ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν’ άστρο, να ονειρεύεσαι
    είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
    να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
    Μα εσύ πρέπει να τ’ αποχαιρετήσεις όλ’ αυτά και να ξεκινήσεις
    γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ’ άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
    αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

    Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
    μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
    μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
    Εσύ και μες απ’ το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
    θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
    Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
    θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
    απ’ τ’ άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
    Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν’ ασπρίζουν τα μαλλιά σου
    δε θα γερνάς.
    Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
    αφού όλο και νέοι αγώνες θ’ αρχίζουμε στον κόσμο
    αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

    Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
    θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
    Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
    θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ’ αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
    σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
    Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
    να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
    σα να στεκόσουνα μπροστά σ’ ολάκερο το μέλλον.
    Να μπορείς, απάνω απ’ την ομοβροντία που σε σκοτώνει
    εσύ ν’ ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
    Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».
    …………………………………………………………………………..
    Σας φιλώ
    φουσέρ

  2. Ο/Η Αγναντεύοντας το Αιγαίο λέει:

    Πώς θα ήταν ο κόσμος μας, αν κάθε πρωί, έστω για ένα πεντάλεπτο, οι μαθητές απήγγειλαν με μια φωνή τέτοιους στίχους ;
    Μπορεί τώρα νάμαστε δυο ή τρεις, αλλά νάσου κι έρχεται η στιγμή που θα συγκατατεθεί ο καιρός και θα γίνουμε χίλιοι δεκατρείς.
    Μόνο μια ΣΠΙΘΑ χρειάζεται…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s