Οι γυναίκες απέναντι στην κρίση

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ – Εισηγητικό κείμενο στην ιδρυτική συνάντηση της πρωτοβουλίας

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη του ΛΑΟΣ και την ουσιαστική συναίνεση της ΝΔ, με πολιορκητικό κλριό το δημόσιο χρέος, έβαλε σε εφαρμογή το πιο βάρβαρο πρόγραμμα αναδιανομής εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων και σε όφελος μιας μειοψηφίας επιχειρηματιών, τραπεζιτών και εφοπλιστών. Δε δίστασε να εκποιήσει τις ζωές και το μέλλον της εργαζόμενης κοινωνίας, να περικόψει μισθούς, να προχωρήσει στις ιδιωτικοποιήσεις, να καταργήσει θέσεις εργασίας.  Στο όνομα αυτού του χρέους η κοινωνία γνωρίζει πραγματική συρρίκνωση όλων των συλλογικών και κοινωνικών της κατακτήσεων.

Στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής κρίσης με την αντιεργατική-αντιλαϊκή αυτή επίθεση των μέτρων της κυβέρνησης και της τρόικας οι γυναίκες, και ιδιαίτερα οι Μονογονεϊκές οικογένειες και οι μετανάστριες, βρίσκονται σε ακόμη δεινότερη θέση τόσο στον εργασιακό τομέα όσο και στην απλή καθημερινότητά τους. Στα ήδη οξυμμένα προβλήματα των γυναικών στην οικογένεια, στην εργασία και στην κοινωνία – απόρροια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που ακολουθήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια – έρχονται να προστεθούν και νέα, καθώς οι γυναίκες πλήττονται άμεσα λόγω των πολλαπλών τους ρόλων. Τα πρώτα θύματα της κρίσης είναι οι γυναίκες: είναι οι πρώτες που απολύονται, οι τελευταίες που προσλαμβάνονται, οι πρώτες που νιώθουν τα πρόσθετα οικονομικά οικογενειακά βάρη, τα συνήθη θύματα της βίας στο σπίτι, στην εργασία, στο δρόμο.

Στον τομέα της εργασίας:

Συγκεκριμένα, οι δείκτες για τις γυναίκες στην Ελλάδα – ιδιαίτερα για τις νεότερες – είναι οι χειρότεροι σε όλη την Ευρώπη στα ποσοστά της ανεργίας, στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στις απολύσεις, στο ύψος των μισθών και των συντάξεων κ.λ.π.  Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, τον Απρίλιο του 2009 το ποσοστό ανεργίας έφθασε στους άνδρες στο 6,7% και στις γυναίκες στο 13,3%. Στους νέους άνδρες στο 18,3% και στις νέες γυναίκες στο εφιαλτικό 31,8%.

Η εργασία των γυναικών έχει μετατραπεί σε δουλεία: εξευτελιστικές αμοιβές, χωρίς ασφάλιση, με μεταχείριση που περιέχει βία, απειλές, σεξουαλική παρενόχληση και απαράδεκτες έως και θανατηφόρες συνθήκες εργασίας, αλλά και με τις απολύσεις, τις απειλές ή ακόμα και τις επιθέσεις σε συνδικαλίστριες.

Οι γυναίκες συχνά εργάζονται στις εργασίες τις λιγότερο επιθυμητές, τις πλέον πρόσκαιρες, τις πλέον ανασφάλιστες, συχνά ημιαπασχολούνται και βλέπουν καθημερινά την ήδη χαμηλή αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται περισσότερο. Παράλληλα, γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι οι γυναίκες είναι αυτές που σηκώνουν το βάρος των εξόδων για το φαγητό, την υγεία και την εκπαίδευση της οικογένειας. Η μείωση της αγοραστικής δύναμης των γυναικών επηρεάζει άμεσα τα παιδιά.

Ακόμη, είναι σημαντικό να σκεφτούμε την τάση των γυναικών να δίνουν προτεραιότητα στις ανάγκες των άλλων μελών της οικογένειας, βάζοντας σε δεύτερη θέση τις δικές τους ανάγκες. Η μείωση της αγοραστικής τους δύναμης έχει άμεση επίπτωση στη ψυχική και σωματική τους υγεία. Έτσι, θα τραφούν λιγότερο ή λιγότερο καλά, θα απέχουν από το να ξεκουραστούν οι ίδιες και θα στραφούν σε 2η δουλειά προκειμένου να εξασφαλιστεί το αναγκαίο οικογενειακό εισόδημα.

Η καθημερινή αβεβαιότητα των συνταξιούχων γυναικών είναι ακόμη πιο έντονη. Όλο και περισσότερο οι γυναίκες ζουν την κόλαση των απογυμνωμένων από κάθε αξιοπρέπεια γερατειών, ενώ έχουν περάσει μια ολόκληρη ζωή δουλεύοντας.

Για παράδειγμα στη Γαλλία, με τη γενίκευση της ημιαπασχόλησης, που σημαίνει μισή σύνταξη, οι γυναικείες συντάξεις φτάνουν το πολύ το 40% των ανδρικών.  Στην Πολωνία οι γυναίκες παίρνουν μια σύνταξη μικρότερη της βασικής συλλογικής σύμβασης, που είναι ήδη πολύ χαμηλή.

Με τις μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις αυξάνουν τη διαφορά στους μισθούς ανάμεσα στα 2 φύλα. Σήμερα, στην Ευρώπη οι γυναίκες κερδίζουν 15% με 20% λιγότερο από τους άνδρα.

Τέλος, οι μετανάστριες εργαζόμενες που απασχολούνται στις δουλειές του σπιτιού ή τη φύλαξη των παιδιών ή των ηλικιωμένων, δέχονται κι αυτές τις επιπτώσεις από την επιδείνωση των οικονομικών των εργοδοτών τους. Το αποτέλεσμα είναι να χάσουν την εργασία τους και μαζί μ’ αυτή την όποια εναλλακτική ευκαιρία που δεν μπορούσαν να έχουν στη δική τους χώρα.

Οι σκληροπυρηνικές πολιτικές που θέλουν να επιβάλουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με τη στήριξη του ΔΝΤ και των ευρωπαϊκών συμφωνιών, στοχεύουν στην αποσταθεροποίηση της αγοράς εργασίας, την απώλεια των εργασιακών κεκτημένων δικαιωμάτων, καθώς και την απαξίωση του συνδικαλιστικού δικαιώματος. Δημιουργεί ένα ανθρώπινο δυναμικό παθητικό, που αποδέχεται την ημιαπασχόληση, τη μη αμειβόμενη υπερωρία, το ελαστικό ωράριο, τους πολύ χαμηλούς μισθούς που δεν εξασφαλίζουν την επιβίωση, το καθημερινό σκλαβοπάζαρο. Με το επιχείρημα του δημόσιου χρέους, οι γυναίκες θα δουλεύουν περισσότερο και θα αμείβονται λιγότερο.

Τα σχέδια λιτότητας, όχι μόνο δε δίνουν λύση στα προβλήματα, αλλά θα βουλιάξουν εκατομμύρια εργαζομένων στη μιζέρια και την ανέχεια. Τα αποτελέσματα στις γυναίκες, που πρέπει να ανταπεξέλθουν στους διάφορους ρόλους τους, είναι ακόμη χειρότερα, θλιβερότερα και απογοητευτικότερα.

Έτσι, το δημόσιο χρέος και τα σχέδια λιτότητας δεν είναι καθόλου ουδέτερα απέναντι στο φύλο. Το αντίθετο, στοχεύουν στην εξαθλίωση της γυναικείας μερίδας του πληθυσμού και στην ένταση της ανισότητας μεταξύ των 2 φύλων. Θέλουν ένα γυναικείο πληθυσμό φτωχό, άρρωστο, άνεργο, φιμωμένο, που θα παρέχει όπως μπορεί τη δωρεάν εργασία του, εξυπηρετώντας, με τον τρόπο αυτό, τα συμφέροντα ενός ολόκληρου οικονομικού συστήματος.

Η βίαιη αυτή επίθεση μέσω των μέτρων απέναντι στις γυναίκες δεν εξαντλείται μόνο στον τομέα της απασχόλησης. Οι γυναίκες δέχονται πρώτες τις επιπτώσεις της οικονομικής συρρίκνωσης στη χρηματοδότηση της πολιτικής και κοινωνικής προστασίας. Η διάλυση του κράτους πρόνοιας και οι ιδιωτικοποιήσεις σχεδόν στο σύνολο των δημόσιων υπηρεσιών (δημόσιοι βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, φύλαξη παιδιών, φροντίδα στο σπίτι για ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία, κλπ) έχει τραγικές συνέπειες για τις γυναίκες και τις δυνατότητες που έχουν να βρούνε δουλειά ή και να παραμείνουν σ’ αυτήν που έχουν έτσι ώστε να είναι ενεργά ανεξάρτητα οικονομικά άτομα .

Καταργούν κατακτήσεις μισού αιώνα! Θέλουν να γυρίσουν τις γυναίκες πίσω στο σπίτι, στην εξάρτηση και την υποταγή! Στη «σίγουρη» σιωπή…

Εκτός αυτής της βίαιης, άμεσης επίθεσης, οι γυναίκες είναι οι πρώτες που δέχονται και τις «άρρητες» επιπτώσεις αυτής της κρίσης με το να είναι οι πρώτες που εισπράττουν όλη αυτήν τη διαρκώς αυξανόμενη βία που γεννά η ανασφάλεια, η φτώχεια, τα καθημερινά αδιέξοδα και που εκφράζεται τόσο στην κοινωνία όσο και στις προσωπικές σχέσεις. Και είναι πλέον ορατό ότι οι γυναίκες είναι τα πρώτα θύματα αυτής της βίας που σήμερα φτάνει να παίρνει έως και ακραίες μορφές. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μέσω των δελτίων των ΜΜΕ της διαρκώς αυξανόμενης ενδοοικογενειακής βίας (ξυλοδαρμοί και σεξουαλικές κακοποιήσεις, συζυγοκτονίες) αλλά και των γυναικοκτονιών, των βιασμών και της επικίνδυνα ανεξέλεγκτης κατάστασης του τράφικινγκ.

Απέναντι στις συνέπειες της όλο και αυξανόμενης βίας που βιώνουν στην καθημερινότητά τους οι γυναίκες είναι τελείως εκτεθειμένες όταν όλες οι – έστω και λίγες – δομές που υπήρχαν έχουνε κλείσει ή υπολειτουργούν. Έτσι, από τον Ιούλιο έκλεισε ο ξενώνας  φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών του Δήμου Αθηναίων και της Γενικής Γραμματείας Ισότητας στην Αθήνα, καθώς επίσης και η δομή στήριξης του ΕΚΚΑ στη Θεσσαλονίκη, η μόνη που παρείχε ολοκληρωμένη στήριξη, έκλεισε τον ξενώνα φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών και εφήβων λόγω έλλειψης προσωπικού και υπολειτουργεί περιμένοντας τη χρηματοδότηση μέσω του ΕΣΠΑ.

  • Με κεντρικό σύνθημα ότι δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους και το επαχθές χρέος, πρέπει να ξεσηκωθούμε ενάντια στην κυβέρνηση, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, ενάντια στη δικτατορία των αγορών με βασικά αιτήματα:
  • την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Τη δραστική αύξηση στη φορολογία του κεφαλαίου – τη μείωση της φορολογίας στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
  • Ανυπακοή στους αντιλαϊκούς νόμους και ανένδοτο αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς για: απαγόρευση των απολύσεων, μείωση του χρόνου εργασίας, μείωση όλων των ορίων συνταξιοδότησης για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας, κατάργηση όλων των μορφών ελαστικής εργασίας.
  • Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Συλλογικές συμβάσεις ανατροπής της λιτότητας και των όρων του μνημονίου παντού, σε όλα τα επίπεδα – εθνικό, κλαδικό, επιχειρησιακό.
  • Να μην πληρώσουμε αυξήσεις στα βασικά λαϊκά αγαθά, εισιτήριο σε νοσοκομεία, διόδια και νέους φόρους.
  • Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις σε ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΟΤΑ, ΔΕΚΟ, δημόσιες επενδύσεις υπέρ των λαϊκών αναγκών.

Πιο συγκεκριμένα να διεκδικήσουμε:

  • 35 ώρες δουλειάς – πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα – απαγόρευση των απολύσεων
    • Συνταξιοδότηση μετά 30 χρόνια εργασίας για όλους/ες ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας.
    • Ειδική μέριμνα για μόνες – μητέρες και γυναίκες που δεν θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα.
    • Ενίσχυση των δημόσιων κοινωνικών δομών (παιδεία – υγεία – πρόνοια)
    • Ίσα δικαιώματα στις μετανάστριες
    • Μέτρα ενάντια στη βία κατά των γυναικών

Με βάση αυτές τις σκέψεις δημιουργήσαμε την Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας με πρώτη δράση μας τη διαδήλωση/ πορεία στις 8 Μάρτη στις 6 μμ στο ΄Αγαλμα Βενιζέλου.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s