Περί εκδιδομένων

H πορνεία είναι μια πραγματικότητα, ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο που έχει όμως τις ρίζες του στη σεξουαλική καταπίεση και την εκμετάλλευση-εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος

Ο νόμος 2734/1999 για την πορνεία προέβλεπε τη σύλληψη των παράνομα εκδιδόμενων γυναικών και των ιδιοκτητών μη «αδειοδοτημένων» οίκων ανοχής και την επιβολή ποινής φυλάκισης μέχρι δύο έτη. Ταυτόχρονα επέβαλε στις εκδιδόμενες γυναίκες να εκδίδονται με δική τους ευθύνη χωρίς μεσάζοντες-μαστροπούς, να ασφαλίζονται, αλλά ταυτόχρονα τους απαγορεύει να γίνονται οι ίδιες μεσάζουσες, ανοίγοντας δεύτερο και τρίτο οίκο ανοχής. Το αρνητικό είναι  ότι ονομάζει αυτή τη δραστηριότητα «επάγγελμα», ενώ το βασικό κείμενο του ΟΗΕ του 1949 δεν επιτρέπει την επαγγελματοποίηση της πορνείας, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Έχει επίσης το άλλο αρνητικό, ότι οι προβλέψεις του για τη χωροθέτηση των οίκων ανοχής, δηλαδή οι αποστάσεις από εκκλησίες, από σχολεία, κέντρα νεότητας, στρατώνες, εργοστάσια και λοιπά, είναι πρακτικά ανεφάρμοστες, άρα έπρεπε να αλλάξουν.

Με το νόμο 3904/2010 που τιτλοφορείται «εξορθολογισμός και βελτίωση στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης και άλλες διατάξεις» η παράνομη πορνεία μετατρέπεται σε πταισματική παράβαση.

Η πορνεία βέβαια δεν είναι μια απλή επαγγελματική συναλλαγή, αλλά πατριαρχικό προνόμιο των ανδρών, ή έστω κάποιων ανδρών, να αγοράζουν το σώμα των γυναικών, που όσο κι αν είναι πανάρχαιο «κεκτημένο» τους, δεν παύει να μας εξοργίζει και να μας αηδιάζει.

Θεωρούμε ότι το δικαίωμα των ανδρών να αγοράζουν το γυναικείο σώμα πρέπει κάποτε να καταργηθεί, όχι φυσικά με αστυνομικά μέτρα αλλά με την εξάλειψη των κοινωνικών αιτίων της πορνείας και με την απόδοση ευθύνης και στον «πελάτη».

Όσο θα υπάρχει η πατριαρχία και θα απλώνεται η φτώχια, θα επιδεινώνεται το πρόβλημα του «αγοραίου έρωτα». Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα δεχτούμε τη σχετικοποίηση των γυναικείων δικαιωμάτων και τη ρεάλ πολιτίκ του νεοφιλελευθερισμού που, απαλλαγμένος από τις «σεμνοτυφίες» του παρελθόντος, θεωρεί ανερυθρίαστα ότι όλα μπορεί να πουλιούνται και όλα να αγοράζονται. Θέλουμε, λοιπόν, ο Δήμος μας να μεριμνά για την ασφάλεια-προστασία της ευάλωτης αυτής κοινωνικής  ομάδας  που υφίσταται απάνθρωπη εκμετάλλευση και όχι για τη λήψη αστυνομικών μέτρων σε βάρος των θυμάτων του trafficking και όχι των πραγματικών ενόχων, των σωματεμπόρων.

Εύη Πάτκου, Δημοτική σύμβουλος Δήμου Πυλαίας – Χορτιάτη

Μηταφίδης Τριαντάφυλλος, δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης

 

Η έννοια του όρου «Διακίνηση Γυναικών»

Τον Φεβρουάριο του 2000, η Ειδική Εισηγήτρια για τη άσκηση βίας πάνω στις Γυναίκες παρουσίασε την έκθεσή της σχετικά με την Διακίνηση Γυναικών, στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (η Έκθεση της Ειδικής Εισηγήτριας). Βρίσκοντας ότι τα ιστορικά χαρακτηριστικά της διακίνησης προσώπων ήταν «ξεπερασμένα, κακώς καθορισμένα και μη ανταποκρινόμενα» στις πραγματικότητες της σύγχρονης διακίνησης, η Ειδική Εισηγήτρια διαπίστωσε ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να καθοριστεί η έννοια της «διακίνησης προσώπων» με τέτοιο περιεχόμενο και μορφή ώστε να προστατεύσει και να προαγάγει τα ανθρώπινα δικαιώματα των υπό διακίνηση προσώπων, ιδιαίτερα των γυναικών, και ως εκ τούτου, για τους σκοπούς της έκθεσής της, υιοθέτησε την ακόλουθη έννοια του όρου «διακίνηση προσώπων»:

«η στρατολόγηση, η μεταφορά, η αγορά, η πώληση, η μεταβίβαση κυριότητας, η παροχή στέγης ή η παραλαβή των προσώπων:

(ι) υπό απειλή ή με τη χρήση βίας, με απαγωγή, με εξαναγκασμό, με απάτη, με εξαπάτηση (συμπεριλαμβανομένης της κατάχρησης εξουσίας), λόγω δεσμών χρέους [και]

(II) με σκοπό την τοποθέτηση ή το κράτημα τέτοιου προσώπου, είτε για αμοιβή είτε χωρίς αμοιβή, σε καταναγκαστική εργασία είτε σε πρακτικές που συνιστούν μορφές δουλείας, σε μια κοινότητα εκτός από εκείνη στην οποία τέτοιο πρόσωπο ζούσε κατά την διάρκεια της αρχικής πράξης που περιγράφτηκε στο (ι)».

Το κεντρικό στοιχείο της έννοιας είναι η μη συναινετική φύση της διακίνησης, τόσον όσο αφορά στη στρατολόγηση (και στη μεταφορά κ.λπ.) των γυναικών, όσο και όσον αφορά στον τελικό σκοπό για τον οποίο γίνεται η διακίνηση. Κατά συνέπεια η Ειδική Εισηγήτρια δήλωσε ότι «παρόλο ότι οι πολυάριθμες χωριστές καταχρήσεις που συντελούνται κατά τη διάρκεια της διακίνησης, παραβιάζουν τόσο εθνικούς όσο και διεθνείς νόμους, είναι ο συνδυασμός της εξαναγκασμένης μεταφοράς με την εξαναγκασμένη τελική πρακτική, που κάνει την διακίνηση σαν μια ευδιάκριτη παραβίαση του νόμου, σε διάκριση από τα συστατικά της μέρη» (έμφαση προστιθέμενη).

Μερικά από τα άλλα βασικά στοιχεία της παράβασης που (δυστυχώς) δεν καθορίζονται στην Έκθεση της Ειδικής Εισηγήτριας θα πρέπει να επεξηγηθούν:

(α) ο όρος «δεσμά χρέους» σημαίνει μια κατάσταση στην οποία μια χρεώστης δεσμεύει τις προσωπικές της υπηρεσίες έναντι ενός χρέους που αυτή οφείλει, αλλά το πρόσωπο στο οποίο οφείλει αυτό το χρέος αποφεύγει ν’ αφαιρέσει την αξία των υπηρεσιών της από το χρέος, ή η διάρκεια και η φύση εκείνων των υπηρεσιών δεν είναι αντίστοιχα περιορισμένη και καθορισμένη,

(β) ο όρος «καταναγκαστική εργασία» σαφώς καλύπτει τις καταστάσεις της καταναγκαστικής πορνείας, όπου μια γυναίκα δεν συγκατατίθεται καθόλου στο να εργάζεται ως πόρνη,

(γ) με τον όρο «πρακτικές που συνιστούν μορφές δουλείας» γίνεται κατανοητό γενικά ότι στην έννοιά του περιλαμβάνονται και οι καταστάσεις εκείνες στις οποίες χρησιμοποιείται εκμετάλλευση και βία, που παραβιάζουν το δικαίωμα μιας γυναίκας να ελέγξει τη ζωή της, το σώμα και το μυαλό της, και πιο σημαντικά που την οδηγούν ακόμη και σε μια κατάσταση στην οποία υποχρεώνεται να συγκατανεύσει στην εκπόρνευσή της.

Κατά συνέπεια ένας συνδυασμός των ακόλουθων δυνατόν να συνιστούν «πρακτικές που συνιστούν μορφές δουλείας»:

· κατάσχεση των εγγράφων ταυτότητας

· περιορισμοί στις μετακινήσεις

· σωματική κακοποίηση

· ψυχολογική κακομεταχείριση

· εξαναγκασμένη να δέχεται ένα ελάχιστο αριθμό πελατών ημερησίως

· να μην επιμείνει στη χρησιμοποίηση προφυλακτικού

· να μην πληρώνεται τακτικά ή να μην πληρώνεται καθόλου

· να μην έχει καθόλου ρεπό

· να μην έχει καμία πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

· να μην έχει δικό της κρεβάτι

· να μην της παρέχεται κανονική διατροφή.

II.C.5. Συμπέρασμα

Υπάρχει επείγουσα ανάγκη για καθορισμό μιας σύγχρονης έννοιας του όρου «διακίνηση προσώπων» που να υιοθετηθεί από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, έτσι ώστε θα εφαρμοστεί ομοιόμορφα σ’ όλα τα κράτη μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό δεδομένου ότι το ζήτημα της διακίνησης προσώπων εξετάζεται αυτήν την περίοδο σε διάφορα επίπεδα από διαφορετικά σώματα Ηνωμένων Εθνών. Αναμένεται ότι η Έκθεση της Ειδικής Εισηγήτριας θα προτρέψει και θα επηρεάσει μια τέτοια εξέλιξη. Ο ορισμός της Ειδικής Εισηγήτριας φαίνεται κατάλληλος στο σημερινό πλαίσιο της μετανάστευσης και της διακίνησης και για τους σκοπούς της έκθεσης αυτής* θα υιοθετηθεί ως σύγχρονος διεθνής ορισμός «καλύτερης πρακτικής». [1]

* Εννοεί την έκθεση που είχε γράψει και αναφέρεται στ’ αγγλικά πιο κάτω.


[1] Robyn Emerton: “Trafficking of Women into Hong Kong for the Purpose of Prostitution: Preliminary Research Findings”, Centre for Comparative and Public Law Faculty of Law University of Hong Kong Occasional Paper No. 3 February 2001. Chapter: II.C.4. Violence Against Women/ Human Rights of Women

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s