«Θυμάμαι άρα υπάρχω!»

Πρέπει ή δεν πρέπει να θυμόμαστε; Συντελεί η συλλογική ιστορική μνήμη στην επούλωση των τραυμάτων ή τα κακοφορμίζει; Οι χώροι όπου σάπιζαν πολιτικοί κρατούμενοι είναι «τόποι μνήμης» ή είναι μνημεία μίσους και πρέπει να κλείσουν; Είχε δίκιο ο Νίτσε που θεωρούσε τη λήθη «υπέρτατη μορφή ευτυχίας»;

Ο συγγραφέας Χόρχε Σεμπρούν – σεναριογράφος του «Ζ» και άλλων γνωστών ταινιών του Κ. Γαβρά –  που έφυγε πρόσφατα, υπογράμμιζε την  ανάγκη να διασωθεί και να αναδειχθεί το παρελθόν, χωρίς αυτό να θεωρείται «αναμόχλευση των πολιτικών παθών». Ο Σεμπρούν, αυθεντικός φορέας των συγκλονιστικών εμπειριών του 20ου  αιώνα, αφού τις έζησε κυριολεκτικά «στο πετσί» του τόσο στον ισπανικό εμφύλιο όσο και στη γαλλική αντίσταση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (βλ. το  έργο του «Γραφή ή ζωή», ΕΞΑΝΤΑΣ 1996),  είναι κατηγορηματικά αντίθετος όχι μόνο με κάθε παραγραφή εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας αλλά και της σκόπιμης αποσιώπησής τους, όπως συνέβη στην πατρίδα του την Ισπανία τη δεκαετία του ’70.

Η αναμέτρηση των σύγχρονων κοινωνιών με το παρελθόν τους αντανακλάται κατ’ εξοχήν στη διδακτική της σχολικής ιστορίας, που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την πολιτική συγκρότηση των νέων. Από εδώ και το έντονο ενδιαφέρον για την καθιέρωση κρατικών αλλά και υπερεθνικών-οικουμενικών «πολιτικών μνήμης», με ολοένα αυξανόμενο το ρόλο της UNESCO, του ΟΗΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γεγονός που υποβάλει στα κράτη λογικές ενιαίας διαχείρισης  του παρελθόντος – στο όνομα, συνήθως, ευγενών σκοπών, όπως π.χ. η καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Οι πολιτικές αυτές τροφοδοτούνται από ένα «πληθωρισμό» μνήμης: κατασκευή μνημείων, καθιέρωση ιστορικών επετείων, ίδρυση μουσείων-ερευνητικών ιδρυμάτων, καταγραφές μαρτυριών και τραυματικών  εμπειριών,  αλλά και από συμβολικούς «πολέμους μνήμης», ιδιαίτερα στα ΜΜΕ, που, εν είδει δικαστηρίων, απονέμουν αναδρομικά και επιλεκτικά ιστορική δικαιοσύνη σε ομάδες-θύματα της εθνικής, ευρωπαϊκής ή παγκόσμιας ιστορίας.

Ο Τζβετάν Τοντόρωφ αποδίδει αυτή την «αναψηλάφηση» της ιστορίας στη «μετάλλαξη» που έχει υποστεί η συλλογική μνήμη, αφού στις μέρες μας «γίνονται αντικείμενο ύψιστης φροντίδας και εξύμνησης τα θύματα και όχι οι ήρωες του παρελθόντος: οι αδικίες που υπέστη κανείς βαραίνουν περισσότερο από τα κατορθώματα που πέτυχε… που μαρτυρεί εμμέσως μια ενίσχυση της ιδέας της δικαιοσύνης της κοινωνίας μας: ποιος θα σκεφτόταν να διεκδικήσει την θέση του θύματος, αν δεν έλπιζε να αναγνωριστούν τα δεινά του και να αποζημιωθεί γι’ αυτά;» (Ο φόβος των Βαρβάρων, σελ. 110, εκδ. Πόλις). Ας μην ξεχνάμε ότι «η έρευνα της ιστορικής αλήθειας είναι ουσιαστικό στοιχείο της ελευθερίας της έκφρασης», σύμφωνα με το αρθρ. 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Το ερώτημα, επομένως, πώς θα αναμετρηθούμε με τις «σκοτεινές» ή θα γράψουμε τις «λευκές»» σελίδες της ιστορίας – κυρίως του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η οποία παραμένει τραυματική και επίμαχη, όπως το φρικαλέο έγκλημα στο Χορτιάτη το Σεπτέμβριο του ‘44, χωρίς αυτό να καταντά μαρτυρολόγιο ή επετειακό ηθικό καθήκον, είναι κρίσιμο και απαιτεί τεκμηριωμένες απαντήσεις.

Γιατί, όπως τονίζει ο Τέοντορ Αντόρνο στο δοκίμιό του Η Εκπαίδευση μετά το Άουσβιτς,  «Η απειλή υποτροπής στη βαρβαρότητα συνεχίζει να υπάρχει, καθώς οι βασικές συνθήκες που ευνόησαν αυτή την υποτροπή εξακολουθούν, σε μεγάλο βαθμό, να μην έχουν αλλάξει. Αυτός είναι ο καθολικός τρόμος.  Η κοινωνική πίεση εξακολουθεί να υφίσταται, αν και ο κίνδυνος παραμένει αόρατος στις μέρες μας. Ωθεί τους ανθρώπους στο ανείπωτο και μαζικά εγκλήματα εξακολουθούν να διαπράττονται…Πρέπει κανείς να γνωρίζει τους μηχανισμούς που καθιστούν τους ανθρώπους ικανούς για τέτοιες πράξεις και να μοχθήσει ξυπνώντας την κοινή συνείδηση γύρω από αυτούς τους μηχανισμούς, ώστε να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να γίνουν ξανά έτσι».

Τριαντάφυλλος Μηταφίδης,

φιλόλογος,

δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θεσσαλονίκης

Advertisements

Υπόθεση Περικλή Βιζουκίδη

  • για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας
  • για το σεβασμό της ιστορικής μνήμης

 1. Ο Περικλής Βιζουκίδης υπήρξε ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα της  περιόδου που ξεκινάει με την  ίδρυση του ΑΠΘ, στο  οποίο  υπήρξε ιδρυτικό μέλος, και τελειώνει με τον Εμφύλιο, όπου πρωτοστατεί στην «εξυγίανση», σύμφωνα με τις μαρτυρίες διακεκριμένων προσωπικοτήτων, του ΑΠΘ  από τα αριστερά  «μιάσματα».

2. Έχοντας σπουδάσει στη Γερμανία, διαποτίστηκε από το αυταρχικό «πρωσικό πνεύμα», πράγμα που  καθρεφτιζόταν  στις οργίλες αντιδράσεις του απέναντι  στους  προοδευτικούς συναδέλφους  ή τους φοιτητές του. Ήταν συχνά εμπαθής και σκαιός, όταν επρόκειτο  να αντιμετωπίσει  «μη εθνικόφρονας», κατά την άποψή του, συναδέλφους και φοιτητές του, για του οποίους έλεγε ότι οι πρώτοι δεν έπρεπε  να διδάσκουν  και οι δεύτεροι  να φοιτούν στο πανεπιστήμιο. Ενδεικτική η χειροδικία του κατά του αντιστασιακού συναδέλφου του και πρύτανη Καββάδα, πράξη για την οποία καταδικάστηκε από ποινικό δικαστήριο, αλλά και η όλο περιφρόνηση  αποστροφή του προς τους  φτωχούς  φοιτητές του ΑΠΘ το 1933 ότι δεν θα έπρεπε να σπουδάζουν-σύμφωνα με τη μαρτυρία του  δημοσιογράφου  Στρατή Καστρινού.

3. Ενδεικτικές επίσης για το ήθος  του πανεπιστημιακού άνδρα είναι  αφενός  μεν η απόλυτα αρνητική «κρίση» του για την επιστροφή στο πανεπιστήμιο του «μιασμένου»  από τον κομουνιστή  Γληνό  μεταρρυθμιστή παιδαγωγού Αλέξανδρου Δελμούζου, αφετέρου  η μετά την Κατοχή λυσσαλέα εκστρατεία του  για την εκδίωξη από το πανεπιστήμιο  επιφανών καθηγητών, όπως οι Χ. Θεοδωρίδης, Καββάδας, Ιμβριώτης, Τζώνης, Σιγάλας κ.α., που πήραν μέρος στην Αντιφασιστική Αντίσταση.

4. Ο Περικλής Βιζουκίδης  υπήρξε διαταραγμένη προσωπικότητα, η οποία, σε άλλους καιρούς, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «γραφική». Όμως εκείνες τις δραματικές στιγμές, που η Ελλάδα περνούσε  υπό τη βαριά σκιά της σβάστικα, αυτός έσπευσε να υποδεχθεί τους Ναζί κατακτητές. Ανέλαβε μάλιστα το ρόλο του διερμηνέα ανάμεσα στους Γερμανούς  και στην αντιπροσωπεία των τοπικών αρχών – επικεφαλής της οποίας ήταν ο διορισμένος από τον Μεταξά δήμαρχος και πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Κ. Μερκουρίου, και στην οποία συμμετείχαν ο μητροπολίτης Γεννάδιος και ο στρατιωτικός διοικητής Ραγκαβής.

Ο  Μερκουρίου έβγαλε την επόμενη μέρα μια  δωσιλογικού  περιεχομένουπροκήρυξη με την οποία   πληροφορούσε και διαβεβαίωνε τους Θεσσαλονικείς  ότι :

1) ο γερμανικός στρατός «από της πρώτης στιγμής της εισόδου του εις την πόλιν  ετήρησεν έναντι ημών στάσιν  γενναιόφρονα και ιπποτικήν» και 2) «ο λαός της Θεσσαλονίκης έστω βέβαιος  ότι τιθέμενος υπό την προστασίαν ενός έθνους γενναίου και ευγενούς ουδέν έχει να φοβηθή. Η τιμή του, η ζωή του και η περιουσία του θα η πλήρως εξησφαλισμένη.»! Για τη δουλοπρεπή αυτή  στάση του   ο Μερκουρίου  διατηρήθηκε στη θέση του από τα στρατεύματα Κατοχής έως το Φεβρουάριο του1943. Παρ’ όλα αυτά, το 1951 δόθηκε το όνομά του σε δρόμο στην περιοχή Ντεπό!

5. Ο Περικλής Βιζουκίδης , ο άνθρωπος που θαύμαζε το γερμανικό πολιτισμό και το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, κυκλοφορούσε  με την άνεση του οικείου προσώπου στις γερμανικές υπηρεσίες  και  σχετιζόταν φιλικά(!) με τον πρόξενο της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη. Πίστευε αφελώς(;) ότι μπορούσε να επηρεάσει τις αποφάσεις  των κατακτητών με προσωπικές παρεμβάσεις, αφενός μεν για την απόδοση στην Ελλάδα των αλύτρωτων εδαφών της Βόρειας Ηπείρου και αφετέρου για την απάλυνση των μεγάλων προβλημάτων που προκαλούσαν οι αρχές Κατοχής  στο Πανεπιστήμιο, όπως η επίταξη των κτιρίων και των εργαστηρίων του, ο κάκιστος επισιτισμός των φοιτητών στη λέσχη, οι συλλήψεις καθηγητών κι φοιτητών για αντιστασιακή δράση κλπ.

6. Στα πρακτικά της Συγκλήτου του ΑΠΘ εκείνης της εποχής ο Βιζουκίδης εμφανίζεται να επιτίθεται στους συναδέλφους του και να τους κατηγορεί  ότι φταίνε αυτοί για  τα προβλήματα του ΑΠΘ  και όχι οι  Γερμανοί, επειδή είναι … ανελαστικοί και  έχουν έλλειψη πνεύματος  συνεργασίας με τους κατακτητές(!)

7.    Το 1942, προλογίζοντας το «σύγγραμμα» του Κ. Σνωκ: Μακεδονία-Θράκη, στο οποίο ο συγγραφέας του καλούσε τους «Έλληνας αγωνιστάς» να αναζητήσουν «τας ωραίας ημέρας του μέλλοντος κατά την μέλλουσαν να μελετηθή οργάνωσιν των Ευρωπαϊκών κρατών εις μίαν, ούτως ειπείν, συμπολιτείαν, εις την οποίαν θα πρωτοστατήση το Γερμανικόν πνεύμα», έγραφε: «διά του προκειμένου συγγράμματος επιδιώκονται πλην άλλων και οι επόμενοι σκοποί: Να στερεωθή η ελπίς των Ελλήνων ότι δεν είναι δυνατόν κατά την νέαν ρύθμισιν των εν Ευρώπη πραγμάτων, επί τη βάσει της επαγγελλομένης νέας τάξεως λογικής και ηθικής και δικαιοσύνης, να παροραθώσιν εν τη καιρία ώρα τα αιωνόβια και απαράγραπτα του ελληνισμού δίκαια

8.    Το ότι  ο Περικλής Βιζουκίδης  είχε καλές σχέσεις με τις αρχές Κατοχής   φαίνεται και  από μαρτυρίες  που  τον εμφανίζουν να  «μεσολαβεί» μαζί με τον μητροπολίτη Γεννάδιο , για να ματαιωθεί η αποστολή των Εβραίων της πόλης  στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σύμφωνα επίσης με τη μαρτυρία  του καθηγητή Κ. Βαβούσκου, ο Βιζουκίδης εμφανιζόταν και σε φωτογραφία  από την αποχώρηση των Γερμανών από το σιδηροδρομικό σταθμό,  και  ενώ η πόλη μόλις είχε κυριολεκτικά γλυτώσει από την καταστροφή των ναρκοθετημένων από τους Ναζί υποδομών της, χάρη στην επέμβαση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και του αντιστασιακού μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ.

9. Χαρακτηριστικές επίσης για το ήθος  του ανδρός είναι  αφενός  μεν η αρνητική κρίση του για την επιστροφή στο πανεπιστήμιο του «μιασμένου» από τον κομμουνιστή Γληνό μεταρρυθμιστή παιδαγωγού Αλέξανδρου Δελμούζου, αφετέρου ο λυσσαλέος αγώνας που έδωσε μετά την Απελευθέρωση για την εκδίωξη από το πανεπιστήμιο επιφανών καθηγητών, όπως οι Χ. Θεοδωρίδης, Καββάδας (που σημειωτέον έγινε δήμαρχος θεσσαλονίκης από τον Δεκέμβρη του 1944 έως το Γενάρη του 1945),  Ιμβριώτης, Τζώνης, Σιγάλας, επειδή πήραν μέρος στην Αντιφασιστική Αντίσταση.

Με οδηγό τη ρήση του Κικέρωνα ότι  «η Ιστορία δεν πρέπει να λέει κανένα ψέμα ούτε  να κλείνει τα αυτιά της σε καμία αλήθεια», αλλά και του αξέχαστου Μ. Αναγνωστάκη «φτάνουν πια τα παραμύθια…λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι, δείχνω με το χέρι τους κακούς…πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά», ήρθε η ώρα να γκρεμιστεί  το φράγμα της σιωπής που επί δεκαετίες χτίστηκε σ’ αυτήν την πόλη από εκείνους που είχαν και εξακολουθούν να έχουν συμφέρον από τη συσκότιση της ιστορίας της.

Η νεότερη ιστορική έρευνα του παρελθόντος της Θεσσαλονίκης αποκαλύπτει τις «σκοτεινές» πλευρές της, φέρνει στο φως συγκλονιστικές μαρτυρίες για το πώς μερικές χιλιάδες άνθρωποι κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν στα πολιτικά, οικονομικά και πολιτιστικά δρώμενά της, με μοναδικό εφόδιο την «εθνικοφροσύνη». Πολλοί από αυτούς συνεργάστηκαν ανοιχτά με τους κατακτητές και υπήρξαν αδίστακτα όργανά τους. Για το λόγο αυτό ανταμείφθηκαν από αυτούς με τις περιουσίες των Εβραίων μαρτύρων του Ολοκαυτώματος. Άλλοι από αυτούς,  εμφορούμενοι από υπερσυντηρητικές ιδέες  και μισώντας καθετί προοδευτικό, αποδέχτηκαν τα ναζιστικά κτήνη, συνομιλούσαν τακτικά μαζί τους,  έχοντας  κάνει  κύρια αποστολή τους την… εξημέρωση ή τον εξευμενισμό τους.

Αργότερα, οι άνθρωποι αυτοί διεκδίκησαν και πέτυχαν από την Πολιτεία  τα προνόμια του «αντιστασιακού πατριώτη», ενώ οι πραγματικοί πατριώτες βρέθηκαν στις εξορίες και τις φυλακές. Οι άνθρωποι αυτοί πέθαναν εν τιμή και δοξάστηκαν από τους «μνήμονες» ομοϊδεάτες τους, ενώ οι πραγματικοί ήρωες έμειναν ξεχασμένοι μέσα στα χρονοντούλαπα της Ιστορίας.

Είναι τυχαίο ότι «νονοί» της οδού Π. Βιζουκίδου υπήρξαν οι  διορισμένοι από τη Χούντα δημοτικοί σύμβουλοι του  Δήμου Θεσσαλονίκης -επί Δημαρχίας Αλέξανδρου Κωνσταντινίδη – με ημερομηνία βαπτίσεως την 28η Μαΐου του 1969;

Την εποχή, λοιπόν, που χιλιάδες ανώνυμοι  και επώνυμοι αγωνιστές στέναζαν στις φυλακές και στα ξερονήσια, οι εγκάθετοι των συνταγματαρχών στο Δήμο Θεσσαλονίκης εδραίωναν τη μνήμη ενός «επιφανούς»  ομοϊδεάτη τους.

Η προνομιακή αντιμετώπιση των πάσης φύσεως συνεργών ή συνεργατών των δυνάμεων Κατοχής με το Χουντικό ΝΔ. 179/1969 εξακολούθησε και την περίοδο της μεταπολίτευσης, αφού ο νεοδημοκράτης υπουργός Εθνικής Αμύνης Ε. Αβέρωφ απέρριψε την κοινή πρόταση της αντιπολίτευσης για την κατάργησή του. Μόλις το 1982 με το Ν. 1285 μαζί με την επίσημη αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης καταργήθηκαν και τα χουντικά διατάγματα-πλυντήρια των εγκλημάτων του δωσιλογισμού.  

 «Το μόνο καθήκον μας απέναντι στην ιστορία είναι να την ξαναγράψουμε», έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ.

Ήρθε η ώρα να γράψουμε την  αληθινή Ιστορία της πόλης μας.


 ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ  ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΕΙΣ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΚΛΗ ΒΙΖΟΥΚΙΔΗ Συνέχεια

Δελτίο Τύπου για τη Λειτουργία του Ρ/Σ 9,58

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

e-mail: press@thessaloniki.gr,  www.thessaloniki.gr

ΒΑΣ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ 1

ΤΗΛ. 2310. 877-169, 2310.877-168, FAX 2310.877-187

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

29/08/2011

ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΚΟΨΕΙ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ Ο Ρ/Σ 9,58

ΤΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Τη συνέχιση της λειτουργίας του Ρ/Σ 9,58 της ΕΡΤ ζήτησε με ομόφωνη απόφαση του το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης στη συνεδρίαση της 25ης Αυγούστου, υποστηρίζοντας ότι «πρέπει ν’ ανακληθεί η απόφαση της κυβέρνησης που αφορά στη διακοπή της λειτουργίας του ιστορικού αυτού ραδιοφωνικού σταθμού της Κρατικής Ραδιοφωνίας».

Το σχετικό ομόφωνο ψήφισμα αναφέρει: «Το Δημοτικό Συμβούλιο διαμαρτύρεται για την απόφαση της Κυβέρνησης να προβεί στη διακοπή της λειτουργίας του Ιστορικού Ραδιοφωνικού Σταθμού 95,8 FM της Κρατικής Ραδιοφωνίας. Ζητά την ανάκληση της απόφασης αυτής ώστε να συνεχιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του Πολιτιστικού αυτού Ραδιοσταθμού της Θεσσαλονίκης».

Δελτίο Τύπου: «Ανάπλαση» στο βωμό της «τρόικας»

Με τις ευλογίες της διοίκησης Μπουτάρη, η κατ΄ ευφημισμόν ανάπλαση του υπόλοιπου της νέας παραλίας μετατρέπεται σε «εργοτάξιο» εφαρμογής των μεσαιωνικών «Ειδικών Επιχειρησιακών Συμβάσεων Εργασίας» που θέσπισε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ σε αγαστή συνεργασία με την «τρόικα».

Παρά τις καταγγελίες της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Τεχνικές Εταιρείες όσο και του ΕΚΘ και παρά την εν ισχύι Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στον κλάδο των κατασκευών, η σύμβαση που υπέγραψε ο Δήμος Θεσσαλονίκης στις 28/7/2011 με την ανάδοχο εταιρεία «Σιδηροδρομικά Έργα ΑΤΕ ΝΑΤΟΥΡΑ» προβλέπει μεροκάματα ανειδίκευτου εργάτη για τους μηχανικούς, εργοδηγούς, χειριστές και οικοδόμους που θα εργαστούν στα έργα της «ανάπλασης».

Αυτή η κάθετη μείωση του μισθολογικού κόστους κατά 25% αποτελεί και το «μυστικό» της έκπτωσης-μαμούθ 52,57% που πρόσφερε η παραπάνω εταιρεία στον αρχικό προϋπολογισμό της «ανάπλασης» (43,2 εκ. Ευρώ) και κέρδισε το μειοδοτικό διαγωνισμό.

Ας μην επαίρεται λοπόν η διοίκηση Μπουτάρη για την έκπτωση που πέτυχε με τίμημα τη δραματική συρρίκνωση του εισοδήματος και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Μάλιστα επί διοίκησης Παπαγεωργόπουλου εξαπέλυε μύδρους κατά της εργολαβικών προδιαγραφών «ανάπλασης» της νέας παραλίας – αφού τα περιβόητα «θεματικά πάρκα» θα απορροφήσουν τα 19/20 της συνολικής δαπάνης, ενώ οι εργασίες πρασίνου μόλις το 1/20!

Η διοίκηση Μπουτάρη, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της όχι μόνο τις προεκλογικές της υποσχέσεις αλλά και σχετικά ψηφίσματα του Δημοτικού Συμβουλίου, αντί, ως όφειλε, να υπερασπίσει αυτονόητα δικαιώματα των εργαζομένων, υπογράφει την άνευ όρων παράδοσή τους στην αδηφάγο ιδιωτική πρωτοβουλία, εξοφλώντας παράλληλα και προεκλογικά «γραμμάτια».

                   Θεσσαλονίκη 9-8-2011

Από το Γραφείο Τύπου της Δημοτικής Παράταξης

Σωματείο Εργαζομένων ΕΥΑΘ – Γενική Συνέλευση των Μετόχων της ΕΥΑΘ

Πραγματοποιήθηκε τελικά σήμερα, 4/8/011, η Γενική Συνέλευση των μετόχων της ΕΥΑΘ, η οποία είχε αναβληθεί την 30η Ιούνη.

Για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι καθώς  και συλλογικότητες  κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού της Θεσσαλονίκης,  έδωσαν το παρόν παρά την καλοκαιρινή ραστώνη και παρά την επιλογή του χώρου της συνέλευσης (Hayat).

Αναρτήθηκε πανό υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα του νερού ενώ η θεματολογία της ημερήσιας διάταξης καθώς και οι παρεμβάσεις του εκπροσώπου του δημοσίου δεν έδωσαν αφορμή για διαμαρτυρίες καθώς δεν έγινε καμία αναφορά περί ιδιωτικοποίησης, ή  παραχώρησης της ΕΥΑΘ στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι η   θετική στάση του μεγαλομετόχου της ΕΥΑΘ (ελληνικό δημόσιο) σχετικά με την συνέχιση της σταθερής τιμολογιακής πολιτικής για το 2011 (μη αύξηση τιμολογίων , παραμένουν στις τιμές του 2010), ικανοποιεί εν μέρη τους εργαζόμενους της εταιρείας. Πιστεύουμε ότι στην δυσχερή οικονομική κατάσταση που έχουν υπεισέλθει τα νοικοκυριά η θετική στάση πρέπει να ενισχυθεί με μείωση τιμολογίων στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, τους πολύτεκνους και τους άνεργους.

Οι εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αποτίναξη του κρατικού μοντέλου και ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ θα σημάνει επισφάλεια στις εργασιακές θέσεις και δικαιώματα αλλά πρωτίστως θα σημάνει κατακόρυφη αύξηση τιμολογίων, μείωση ποιότητας υπηρεσιών και μηδενικές επενδύσεις. Ακριβώς ότι έχει σημάνει και στις άλλες Ευρωπαικές και όχι μόνο πόλεις όπου έχει εφαρμοστεί.  Η ΕΥΑΘ ΑΕ δεν είναι μια κρατικοδίαιτη εταιρεία μια και δεν επιδοτείται από το κράτος αλλά αντίθετα παράγει κέρδη που τροφοδοτούν τον κρατικό προϋπολογισμό. Θυμίζουμε ότι τα κέρδη μετά φόρων την τελευταία πενταετία είναι περίπου € 70.000.000 και η έκφραση κρατικοδίαιτο είναι τουλάχιστον άστοχη στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Οι εργαζόμενοι εκφράζουμε για άλλη μια φορά την πρόταση εξαγοράς του νερού της Θεσσαλονίκης, της. ΕΥΑΘ ΑΕ, από τους πολίτες. Πρόταση την οποία καλούμε όλους τους φορείς και όλους τους πολίτες να αγκαλιάσουν και να στηρίξουν.

Παραίτηση του Αντιδημάρχου Καθαριότητας Στ. Αβραμίδη – Ακόμα ένα Βήμα προς την Ιδιωτικοποίηση;

Αναδημοσίευση από alterthess (http://www.alterthess.gr/)

Παραιτήθηκε και τυπικά ο Στ. Αβραμίδης

Παραιτήθηκε και τυπικά από την αντιδημαρχία καθαριότητας και ανακύκλωσης ο Στ. Αβραμίδης. Ο κ. Αβραμίδης, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε σήμερα συνάντηση με τους εργαζομένους στην καθαριότητα στους οποίους γνωστοποίησε την απόφασή του. Ο Γ. Μπουτάρης θα αναλάβει ο ίδιος την αντιδημαρχία με την υποστήριξη του προσφάτως υπέυθυνου για την ανακύκλωση Θ. Παππα που θα είναι και ουσιαστικά ο νέος αντιδήμαρχος. Πριν λίγες μέρες ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης είχε ζητήσει την παραίτηση του Στ. Αβραμίδη καθώς εμφανιζόταν να μην είναι ικανοποιημένος από τη λειτουργία του τομέα καθαριότητας. Από εδώ και πέρα θα φανεί αν ο Γ. Μπουτάρης θα μπορέσει να δώσει λύση στο θέμα της καθαριότητας και της διαχείρισης των σκουπιδιών και με ποιον τρόπο…

Παραίτηση Αβραμίδη: Ακόμα ένα βήμα προς την ιδιωτικοποίηση;

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γ. Μπουτάρης εμφανίζεται να μην είναι ικανοποιημένος από τη λειτουργία του τομέα καθαριότητας ενώ αναμένεται να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της αντιδημαρχίας.

Η παραίτηση όμως του Στ. Αβραμίδη κρύβει μια σειρά μεθοδεύσεων οι οποίες ξεκινούν από την πρώτη στιγμή που του ανατέθηκε η εν λόγω αντιδημαρχία. Ο Στ. Αβραμίδης προέρχεται από το κόμμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας η οποία στήριξε τον Γ. Μπουτάρη στις δημοτικές εκλογές οπότε και η ανάθεση της αντιδημαρχίας έγινε στα πλαίσια αυτού του αλισβερισιού, καθ`ότι ο ίδιος δεν είχε σχέση με το αντικείμενο της καθαριότητας. Από την πρώτη στιγμή δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής στο σκληρό πυρήνα της «Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη» αλλά ούτε και στην ΠΑΣΚ των εργαζόμενων στο δήμο καθώς καθ`όλη τη διάρκεια της σύντομης θητείας του βρισκόταν σε κόντρα μαζί τους, διότι δεν τους «αξιοποίησε» σε θέσεις ευθύνης.

Όσον αφορά τη διαχείριση των σκουπιδιών, ο Στ. Αβραμίδης, φαίνεται να υποστήριξε την ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού στην καθαριότητα, πράγμα που ο Μπουτάρης αρνούνταν πεισματικά. Αποτέλεσμα της άρνησης αυτής είναι η κατάσταση με τα σκουπίδια να γίνεται ολοένα και χειρότερη καθώς τα περισσότερα απορριματοφόρα του δήμου είναι διαλυμένα. Να σημειωθεί ότι το ζήτημα της ανανέωσης του στόλου των απορριμματοφόρων με το οποίο δεν θέλει να ασχοληθεί ο Γ.Μπουτάρης αποκτά μια ιδιαίτερη βαρύτητα από τη στιγμή που μέρος των δημοτικών τελών δίνεται ακριβώς για τον σκοπό αυτό.

Μία ακόμη πρόσφατη κίνηση αμφισβήτησης του Αβραμίδη ήταν όταν πριν ένα μήνα ο Μπουτάρης όρισε υπεύθυνο για την ανακύκλωση το δημ. σύμβουλο Θ. Παππά. Ο τομέας της ανακύκλωσης «αυτονομήθηκε» από την αντιδημαρχία καθαριότητας μετά τη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ του δήμου Θεσσαλονίκης και της Ελληνικής Εταιρίας Αξιοποίησης Ανακύκλωσης. Να αναφερθεί επίσης ότι κατόπιν σύστασης της ΕΕΑΑ το ΚΔΑΥ (Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών) στο οποίο ανατέθηκε από τον δήμο η ανακύκλωση των σκουπιδιών είναι αυτό που βρίσκεται στη Σίνδο και το οποίο ανήκει στην εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ. Ιδιοκτήτης της ΟΙΚΟΜΕΤ είναι ο Νικήτας Οικονομάκης και είναι η εταιρία στην οποία εργάζονταν η συνδικαλίστρια Κούνεβα (βλ. το αντίστοιχο ρεπορτάζ του alterthess).

Όλα αυτά σε συνδυασμό με την γενικότερη εμπλοκή της ISS, εταιρείας που “εθελοντικά” δίνει απορριμματοφόρα στο δήμο αλλά και την γενικότερη αδυναμία διαχείρισης των σκουπιδιών δημιουργούν αναμφίβολα ερωτήματα για το αν η παραίτηση αυτή σηματοδοτεί και μια επιτάχυνση της ανάθεσης της διαχείρισης των σκουπιδιών σε ιδιώτες.

Δήλωση Αντιστασιακών 1967 – 1974, Κριτική/Λιβελογράφημα του Δ. Γουσέτη στην «Καθημερινή», και η Δέουσα Απάντησή της

Δήλωση Αντιστασιακών 1967 – 1974

Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο δεν υπήρξαμε υποτελείς στη χούντα των πραξικοπηματιών συνταγματαρχών. Αγωνιστήκαμε εναντίον τους με το βλέμμα στους αγώνες και τις θυσίες του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της νεώτερης ιστορίας για Ελευθερία, Δημοκρατία και κοινωνική Δικαιοσύνη. Υπερασπιζόμενοι τις αξίες και τα οράματά μας, υποστήκαμε τις συνέπειες : φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια. Δεν υπήρξαμε και δεν θα γίνουμε ποτέ υποτελείς τυραννικών καθεστώτων, ακόμα κι αν αυτά φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Δημοκρατία». Μας είναι αδιανόητο να αγνοήσουμε τους καθημερινούς αγώνες των εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικά και πολιτικά λεηλατημένων Ελλήνων, που έπεσαν θύματα ενός διεφθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να αυτοπροσδιορίζεται ως «δημοκρατία». Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα δεσμά που, με την απόλυτη και απαράγραπτη ευθύνη των κυβερνώντων και των ύπατων θεσμικών εκφραστών του πολιτεύματος, χαλκεύονται σήμερα για τη χώρα, τα δεινά που οι αποφάσεις των κυβερνητών επιφυλάσσουν στο λαό.

Θεωρούμε απαρέγκλιτη δημοκρατική μας υποχρέωση να αντισταθούμε στις αντισυνταγματικές και πολιτικά επικίνδυνες μεθοδεύσεις που μετατοπίζουν την έδρα της πολιτικής νομιμότητας από το Κοινοβούλιο στις «αγορές». Μεθοδεύσεις που υποθηκεύουν το αύριο της χώρας και τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, κατεδαφίζουν τις κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις των παλαιών και υπονομεύουν το μέλλον των νέω

Η δημοκρατική συνείδηση και το αίσθημα δικαίου μάς απαγορεύουν να συμμετάσχουμε σε μια εκδήλωση κενή περιεχομένου, επίφαση δημοκρατικής ευαισθησίας, ανούσια παράσταση δήθεν πολιτικής συναίνεσης και κοινωνικής ομοψυχίας, όπως, δυστυχώς, καταλήγει να είναι, το δυσοίωνο τούτο έτος 2011, η προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου «για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας».

Οι υπογράφοντες δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε απόφαση συμμετοχής στην προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου 2011 και στην κατ’ επίφαση απόδοση τιμών στους αντιδικτατορικούς αγωνιστές της περιόδου 1967 – 1974. Αρνούμαστε να προσφέρουμε νομιμοποίηση στην οικονομική δικτατορία που εξυφαίνεται σε βάρος του λαού. Αρνούμαστε τη μετάλλαξη της χώρας μας σ’ αυτό που εμείς ονομάζουμε «ασήμαντη» δημοκρατία.

Αθανασίου Θανάσης

Αναστασίου Ιωσήφ

Βασιλειάδης Γιάννης

Βλάσσης Πέτρος

Γεωργούλας Μπάμπης

Γιαραλή Μαργαρίτα

Γιούργος Κωστής

Δαρειώτης Μίμης

Δεμουρτζίδης Βασίλης

Θεοφυλακτοπούλου Μπούλη

Καϊσίδης Παναγιώτης

Καζλάρης Τάσος

Καλαφάτης Θανάσης

Καλλέργη Μαρία

Κλαυδιανός Παύλος

Κοβάνης Μπάμπης

Κοκοζίδης Γρηγόρης

Κωσταράκος Δημήτρης

Κωτούλας Βασίλης

Μαργαρίτης Αντώνης

Μαστροδήμος Δημήτρης

Μανιός Νίκος

Μηταφίδης Τριαντάφυλλος

Μπαλαούρας Μάκης

Μπαλάφας Γιάννης

Μπανιάς Γιάννης

Πίττακα Μάγδα

Ρεκλείτης Χρήστος

Σαγιάς Γιώργος

Σακέττας Σπύρος

Σταματάκης Γιάννης

Σταματάκης Νικηφόρος

Στεφανίδου Έλλη

Στρατής Γιάννης

Συρμαλένιος Νίκος

Τερζής Περικλής

Τζεμπελίκου Πόπη

Τσαγκρής Νίκος

Τσαουσίδης Κλέαρχος

Φατούρου-Δούμα Ελένη

Χρυσανθόπουλος Νίκος

Κοινοποιείται σε εφημερίδες, ραδιοφωνικούς σταθμούς, τηλεοπτικά δίκτυα.

Κατατίθεται στη συνέλευση της πλατείας Συντάγματος στις 24 Ιουλίου 2011.

Επιστολή σε 41 αντιστασιακούς (τουΔιονυση Γουσετη / diongus@otenet. gr)

Αγαπητοί φίλοι, εκδώσατε της περασμένη βδομάδα ανακοίνωση που καταχωρήθηκε σε όλες σχεδόν τις εφημερίδες. Σ’ αυτήν εξηγείτε τους λόγους για τους οποίους απείχατε από τη φετινή γιορτή της δημοκρατίας. Γνωρίζω τους περισσότερους από σας προσωπικά, από τη συμπόρευση σε κόμματα της Αριστεράς. Μερικούς τους εκτιμώ και γι’ αυτό παραξενεύομαι από το ύφος και το περιεχόμενο της επιστολής. Κατ’ αρχήν, εσείς που γνωρίζω είσθε σήμερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπογράφετε όμως με αυτή σας την ιδιότητα, όπως ταιριάζει στο πολιτικό αυτό κείμενο (ανάλογη ανακοίνωση για τη δική του αποχή εξέδωσε και ο πρόεδρος Τσίπρας), αλλά με την ιδιότητα του αντιστασιακού. Γιατί; Δεν βρίσκω άλλη εξήγηση παρά ότι θέλετε να υπαινιχθείτε πως εκφράζετε όλους τους αντιστασιακούς, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, ώστε να δώσετε στην ανακοίνωσή σας ένα κοινωνικό εύρος που δεν έχει. Επιπλέον, κρεμάτε στο κείμενο τα παράσημα της αντιστασιακής σας δράσης (φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια), όπως δεν έχετε ξανακάνει και όπως δεν συνάδει με τη σεμνότητα του αγωνιστή. Γιατί; Για να εντυπωσιάσετε τον αναγνώστη;

Θα παρέβλεπα αυτό το ατόπημα, αν ήταν το μόνο. Ομως στην ανακοίνωσή σας κάνετε κάτι χειρότερο: μιλάτε για «οικονομική δικτατορία». Πότε ακριβώς άρχισε να εξυφαίνεται αυτή η οικονομική δικτατορία; Μήπως όσο ζούσαμε με δανεικά η δημοκρατία πήγαινε μια χαρά και μεταλλάχτηκε μόλις μας τα κόψανε; Και πού ήσασταν εσείς, οι αγωνιστές και πολιτικά στελέχη, να αντισταθείτε στην επερχόμενη «δικτατορία»; Αντί να αντισταθείτε, κάνατε ό, τι πέρναγε από το χέρι σας για να βοηθήσετε την επιβολή της. Οταν επρόκειτο να ιδιωτικοποιηθεί η «Ολυμπιακή» με ζημιά 1 εκατ. την ημέρα, φωνάζατε «ξεπούλημα». Το ίδιο φωνάζατε για τον ζημιογόνο ΟΣΕ και για κάθε ιδιωτικοποίηση. Ποτέ δεν καταγγείλατε τις χιλιάδες πελατειακές προσλήψεις αργόμισθων από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν. Δ., ίσως επειδή και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγε πίσω όπου είχε εξουσία. Αγωνιστήκατε λυσσαλέα εναντίον του νόμου Γιαννίτση, που θα έβαζε τάξη στο ασφαλιστικό και νικήσατε. Κοντολογίς, συμμετείχατε στο διακομματικό πλιάτσικο πάνω στα δανεικά. Ολα αυτά τα χρόνια δεν είχατε να προτείνετε τίποτε άλλο από τη διατήρηση του καθεστώτος των δανεικών που μας οδήγησε στη χρεοκοπία, και κατ’ εσάς στη δικτατορία. Και στη συνέχεια αγκαλιάσατε τους τζαμπατζήδες του «δεν χρωστάμε – δεν πουλάμε – δεν πληρώνουμε». Είστε λοιπόν συνυπεύθυνοι.

Ομως, αφού θεωρείτε πως το καθεστώς μας είναι δικτατορία, πώς δέχεστε να χρηματοδοτείται ο ΣΥΡΙΖΑ από αυτό; Γιατί επιπλέον ανέχεστε να είναι η κομματική χρηματοδότηση ανά ψήφο 15πλάσια εκείνης των γερμανικών κομμάτων; Γιατί συναινέσατε σε αύξηση της χρηματοδότησης κατά 30%, τη στιγμή που περικόπτονται μισθοί και συντάξεις; Γιατί επιπλέον δανείζεστε από την (επάρατη) τράπεζα εκατομμύρια ευρώ με ενέχυρο την κρατική χρηματοδότηση; Μήπως αυτό εξηγεί τον ζήλο σας να μείνουν οι τράπεζες κρατικές; Πώς δέχεστε να αποσπά ο ΣΥΡΙΖΑ στα γραφεία του υπάλληλους της δικτατορίας; Αγαπητοί φίλοι, καλό είναι όταν μιλάμε δημόσια να μην προκαλούμε.

Hμερομηνία :  27/7/11
Copyright:  http://www.kathimerini.gr

Η σεμνότητα της απουσίας και η απουσία της σεμνότητας

ΚΩΣΤΗΣ ΓΙΟΥΡΓΟΣ
ΑΥΓΗ  31/07/2011

Μα όποιος τους νόμους τιμά

της χώρας του και την ορκόδετη

των θεών δίκη, δοξάζει την πόλη του,

κι είναι χαμός της εκείνος, που

ξεδρομίζει απ’ την ίσια τη στράτα

χάρη στο θράσος του.

Ο θεός να μη δώσει ποτέ

κάτω απ’ την ίδια τη στέγη να κάθεται

ή να μου είναι ένας τέτοιος ομόγνωμος»

Σοφοκλής, «Αντιγόνη»

μτφρ. Ιωάννης Γρυπάρης

Η πατρίδα που, με κόπους και βάσανα πολλά, χτίστηκε με ψηφίδες και ογκόλιθους παρμένους από τους τραγικούς ποιητές, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αισχύλου, από τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, θρυμματίζεται μπροστά στα μάτια μας.

Η Ελλάδα που μας έμαθαν να αγαπούμε φτωχοντυμένοι δάσκαλοι μέσα σε κρύες σχολικές αίθουσες τα παγωμένα, τα έντρομα μετεμφυλιακά χρόνια, βαστώντας στο ένα χέρι τον Ρήγα Βελεστινλή και στο άλλο τον Αδαμάντιο Κοραή, γονατίζει, πέφτει.

Που είναι ο Κωστής Παλαμάς, ο Σεφέρης, ο Ελύτης; Που ο Ρίτσος, ο Κατσαρός, ο Καρούζος, που ο Νίκος Σβορώνος κι ο Φίλιππος Ηλιού; Που είναι ο ποιητής τώρα που τον χρειάζεται ο τόπος, ο λαός όσο ποτέ; Που ο λόγιος, ο ιστορικός, ο επιστήμονας, που ο επώνυμος και κοινωνικής ευθύνης και προσφοράς να σταθεί και να στηρίξει την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό που δοκιμάζονται οικτρά;

Αργεί απελπιστικά η φωνή που θα σηκωθεί να σκεπάσει την ενορχηστρωμένη κακοφωνία που έχουν εξαπολύσει κατεναντίον μας κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες.

Τώρα ακούγεται η φωνή των εθελόδουλων, συναγωνίζονται ο προσκυνημένος με το λακέ ποιος θα μας φτύσει πιο καλά στα μούτρα, ποιος καλύτερα θα διαστρέψει, θα αποσιωπήσει, θα υπερπροβάλει, θα συκοφαντήσει, θα στρέψει τον ένα μας ενάντια στον άλλο, ποιος θα φορτώσει καλύτερα με πλαστές ενοχές και διλήμματα τη συνείδηση των αδαών και των ευάλωτων. Και βλέπεις εκεί «υπηρέτες» του καθήκοντος της ενημέρωσης, αστέρες τηλεοπτικούς και βιρτουόζους της πένας να έρπουν μέσα στα ίδια τους τα φτύσματα, στα εξεμέσματα της ανερυθρίαστης ψευδολογίας τους, στα απεκρίμματα της εθελοδουλείας τους, να σιρίζουν;; την περιφρόνησή τους για τους πληβείους που τους χαλάνε τη βολή με τις διαμαρτυρίες τους, να φτύνουν το ερπετό φαρμάκι τους στον λόγο και στον αντίλογο.

Στην ενδέκατη σελίδα της «Καθημερινής» φύλλο της Τετάρτης 27 Ιουλίου, προχθές ο σχολιογράφος της έγκριτης εφημερίδας, η οποία υπήρξε, πάλαι ποτέ, κάστρο και καύχημα του ελληνόφρονος συντηρητισμού, ο λιβελογράφος, λοιπόν κύριος Γουσέτης Διονύσης, καταπιάστηκε με ένα κείμενο που δημοσιοποίησαν προ ημερών σαράντα ένας αντιστασιακοί ανάμεσά τους και ο υποφαινόμενος. Για την ακρίβεια, καταπιάστηκε όχι με το κείμενο καθ’ εαυτό που τον κεντρικό του πυρήνα προσπερνά ως μη όφειλε με δυο λέξεις, αλλά με την προβολή των προσωπικών του εμμονών. Συνέχεια