Σύλλογος «ΓΥΑΡΟΣ–ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ» Αθήνα, 14 Σεπτεμβρίου 2011

Κ Α Τ Α Γ Γ Ε Λ Ι Α

Συναγωνίστριες, Συναγωνιστές, Φίλες και Φίλοι

Το Σεπτέμβρη του 2001, απόφαση του τότε Υπουργού Αιγαίου Ν. Σηφουνάκη προέβλεπε ότι «το κτίριο των φυλακών, καθώς και όλα τα κτίρια, εγκαταστάσεις και κατασκευές, που βρίσκονται στις περιοχές των πέντε (5) όρμων της νήσου Γυάρου χαρακτηρίζονται διατηρητέα». Τρεις μήνες αργότερα και μετά από σχετικό αίτημα που είχε υποβάλει ο Σύλλογός μας στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του  Υπ. Πολιτισμού, με απόφαση του τότε Υπουργού Πολιτισμού Ευαγγ. Βενιζέλου, η Γυάρος χαρακτηρίστηκε ιστορικός τόπος και τα κτίριά της διατηρητέα. «Χαρακτηρίζουμε ως ιστορικό τόπο που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1469/1950 τη νήσο Γυάρο ή Γιούρα , που βρίσκεται στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων και διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ανω Σύρου, διότι αποτελεί σημαντικό χώρο ιστορικής μνήμης που έχει αναπόσπαστα συνδεθεί με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Επίσης, χαρακτηρίζουμε ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία το κτίριο των φυλακών, καθώς και όλα τα κτίρια, εγκαταστάσεις και κατασκευές, που βρίσκονται στις περιοχές των πέντε (5) όρμων στη νήσο Γυάρο», ανέφερε η απόφαση.

Η δε επιτροπή εισηγήσεων που είχε συγκροτήσει τότε το Υπουργείο Αιγαίου (2001-2002) για ενέργειες απότισης φόρου τιμής στους αγωνιστές της Δημοκρατίας που κρατήθηκαν και εξορίστηκαν στη Γυάρο δήλωσε, εκτός των άλλων, ότι είναι αντίθετη στην ανάπτυξη οποιασδήποτε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο νησί.

Εκτοτε, από τον κρατικό προϋπολογισμό δαπανήθηκαν ικανά χρηματικά ποσά (προς το Ε.Μ.Π, αλλά και ιδιωτικά μελετητικά γραφεία) για την εκπόνηση αξιόλογων μελετών, όπως : δίκτυο διαδρομών, μικρό λιμενικό έργο, στερέωση και ανάδειξη των φυλακών και άλλων κτιρίων.

Δυστυχώς, από τότε μέχρι και σήμερα δεν έγινε καμία απολύτως ενέργεια  για την προστασία και ανάδειξη του ιστορικού τόπου. Ούτε καν η επαναχάραξη και συντήρηση  του μονοπατιού που οδηγεί στο Νεκροταφείο. Ούτε η αποβολή των καταπατητών που βεβηλώνουν το κτίριο της φυλακής, σταυλίζοντας  εκεί τα ζώα τους,  παρ΄ όλο που ο Σύλλογός μας ζήτησε και πέτυχε την έκδοση πρωτοκόλλου διοικητικής αποβολής των. Ούτε η  κατασκευή του εξαγγελθέντος μικρού λιμενικού έργου (η υπάρχουσα από την εποχή του εμφυλίου πολέμου προβλήτα έχει ήδη καταστραφεί). Ούτε η ελάχιστη οικονομική συμβολή της πολιτείας  για την ετήσια μετάβασή μας στο νησί, ώστε να μειωθεί το αυξημένο κόστος συμμετοχής.

Σαν να μην έφταναν όλ΄ αυτά, ήλθε η σημερινή κυβέρνηση (ή ίδια που κάποτε για λόγους επικοινωνιακούς και εντυπωσιασμού κήρυξε ολόκληρο το νησί της Γυάρου) και αναιρεί την προηγούμενη απόφασή της.  Με  τη με αριθμό ΥΠΠΟΤ/Δ.Ν.Σ.Α.Κ./58658/1129/15.06.2011, που δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ 182/Α.Α.Π./21.07.2011απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού αποχαρακτηρίζει ουσιαστικά τη Γυάρο, οριοθετεί τον ιστορικό τόπο και περιορίζει  τον ιστορικό  χαρακτήρα του τόπου μόνο στους πέντε όρμους του νησιού με όσα περιλαμβάνουν (στρατόπεδο, εγκαταστάσεις, κτίρια κ.λπ.), δηλαδή ό,τι χαρακτηρίστηκε διατηρητέο από το τότε Υπουργείο Αιγαίου (Σεπτέμβρης 2001).

Με την παραπάνω  απόφαση  προκύπτουν τα εξής επικίνδυνα ζητήματα: 1) Το νησί παύει πλέον να αποτελεί στο σύνολό του ιστορικό τόπο, αφού η οριοθέτηση το «τεμαχίζει», 2) Ο τεμαχισμός σημαίνει ότι γίνεται ευκολότερη η αγοραία  χρήση του,  3) Λόγω της αγοραίας χρήσης θα απαξιωθούν και θα κινδυνεύσουν άμεσα και τα οριοθετημένα και «προστατευμένα τμήματα του νησιού.

Το γεγονός ότι όλες ανεξαιρέτως οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις άφησαν το νησί απροστάτευτο ερμηνεύεται από το έντονο ενδιαφέρον, ειδικά τα τελευταία χρόνια, μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, που δραστηριοποιούνται στον τομέα της αιολικής ενέργειας, ζητώντας να εκμεταλλευτούν στο έπακρο το ύψιστο αιολικό δυναμικό της Γυάρου.

Απέναντι σ΄ αυτή την απόφαση βρίσκονται οι αγωνιστές που πέρασαν από τη Γυάρο είτε σαν πολιτικοί κρατούμενοι είτε σαν εξόριστοι. Οι εκπρόσωποι του Συλλόγου «ΓΥΑΡΟΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ» και του «Συνδέσμου Φυλακισθέντων – Εξορισθέντων Αντιστασιακών (Σ.Φ.Ε.Α 1967-1974)» έχουν επανειλημμένα δηλώσει τόσο στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων όσο και στον ημερήσιο, περιοδικό και ηλεκτρονικό τύπο ότι το θέμα έχει ρυθμιστεί με την Υ.Α του 2002, οπότε το σύνολο του νησιού χαρακτηρίστηκε ιστορικός προστατευτέος τόπος και οποιαδήποτε ανάπτυξη επιχειρηματικής δραστηριότητας στη Γυάρο συνιστά προσβολή της Ιστορικής Μνήμης και τυχόν υιοθέτηση του αιτήματος των επιχειρηματικών ομίλων θα σημάνει την ολοκληρωτική αλλοίωση της μορφολογίας του νησιού, με την κατασκευή μεγάλου λιμενικού έργου, τη διάνοιξη δρόμων για τη διέλευση βαρέων οχημάτων, την τοποθέτηση ενός μεγάλου αριθμού ανεμογεννητριών ή και φωτοβολταϊκών συστημάτων.

Το Δ.Σ του Συλλόγου δηλώνει πως θα προβεί σε κάθε ενέργεια και προς οποιαδήποτε κατεύθυνση που θα απαιτηθεί για να μην αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του νησιού, ως τόπου μαρτυρίου και συμβόλου για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Εξακολουθούμε να απαιτούμε από την Πολιτεία την υλοποίηση  των ήδη εγκεκριμένων μελετών του Ε.Μ.Π για την ανάδειξη της Γυάρου σε τόπο ιστορικής μνήμης, για τις οποίες έχουν ήδη δαπανηθεί χρήματα του ελληνικού λαού. Επιπλέον να σταματήσει η αυθαίρετη βόσκηση και καταπάτηση της Γυάρου, που αποτελούν βεβήλωση του μαρτυρικού νησιού και να εκτελεστεί επιτέλους το πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής (αριθμ. 1596/08.04.2003 του Προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας Κυκλάδων) των καταπατητών – «κτηνοτρόφων», που με τις πράξεις τους βεβηλώνουν το νεκροταφείο των πολιτικών κρατουμένων (1947-1952) και έχουν μετατρέψει το κτίριο της φυλακής και τις άλλες εγκαταστάσεις σε κοπρώνες και χώρους σταυλισμού.

Τα παραπάνω θα αποτελέσουν έκφραση τιμής για τους 22.000 πολιτικούς κρατούμενους αγωνιστές της Εθνικής μας Αντίστασης  και του Αντιδικτατορικού Αγώνα. Για  τις δεκάδες χιλιάδες που κρατήθηκαν σε πάνινες σκηνές, χειμώνες και καλοκαίρια, μέσα σε συρματόκλειστους «όρμους» από τον Ιούλιο 1947 μέχρι το Νοέμβριο 1952, από τον Αύγουστο 1955 μέχρι το 1961-1962 στο κτίριο των φυλακών, που εύστοχα αποκαλέστηκε «Νταχάου της Μεσογείου». Έκφραση τιμής στους 6.000 πολιτικούς εξόριστους που στοίβαξε η απριλιανή χούντα στα κτίρια και σε σκηνές στο διάστημα Απρίλιος 1967 – Νοέμβριος  1968  και από το Νοέμβριο 1973 έως την κατάρρευση της τον Ιούλιο του 1974.

Το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος                                                                   Ο Γ.  Γραμματέας

Κ. Κατσιμπίνης                                                             Γ. Γρηγοράκης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s