Ομιλία Τριαντάφυλλου Μηταφίδη στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ στο Χορτιάτη:

Χορτιάτης 10-6-12

 «να σταματήσουμε το νέο κοινωνικό ολοκαύτωμα»

Αγαπητοί / ές σύντροφοι / σες, αγαπητοί / ές Χορτιατινοί / νές,

           Δεν σας κρύβω ότι νιώθω ιερό δέος, καθώς μιλάω από αυτόν τον τόπο μαρτυρίου, που σημάδεψε την ιστορία της πόλης και της χώρας. Και θα ήθελα να τονίσω πως δεν διαλέξαμε τυχαία τη σημερινή μέρα για την εκδήλωσή μας, που δεν συμπίπτει βέβαια με την εξόντωση των κατοίκων του Χορτιάτη αλλά με ένα άλλο φρικαλέο ναζιστικό έγκλημα πριν 67 χρόνια στο μαρτυρικό τόπο – παγκόσμιο πλέον σύμβολο: το Δίστομο. Τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής, εγκαταλείποντας πίσω τους καμένη γη και κυνηγημένα από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ εκδικούνταν το «βρωμολαό» – όπως ονόμαζαν τον ελληνικό λαό – μαζί με τους ταγματασφαλίτες υπηρέτες τους.  Γι’ αυτό η σημερινή εκδήλωση και όσα θα πω είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη των αδικοχαμένων συμπολιτών μας και συμπατριωτών μας, στη μνήμη όλων εκείνων που έπεσαν θύματα γενοκτονιών, που δυστυχώς συνεχίζονται και στις μέρες μας. 

Ονειρευόμασταν στις άγριες νύχτες

όνειρα βίαια και πυκνά,

ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα

να γυρίσουμε, να φάμε, να εξιστορήσουμε.

΄Ωσπου αντηχούσε κοφτά, σιγανά

το παράγγελμα που συνόδευε την αυγή

«Wstawać»(«εγέρθητι!»)

και ράγιζε την καρδιά μας.

Τώρα που ξαναβρήκαμε τα σπίτια μας,

τώρα που χορτάσαμε την κοιλιά μας,

και οι αφηγήσεις μας στέρεψαν όλες,

σήμανε η ώρα. ΄Οπου να ’ναι θα ακούσουμε πάλι

το ξενικό παράγγελμα: «Wstawać» («εγέρθητι!»)

Πρίμο Λέβι, «Η ανακωχή», 11 Ιανουαρίου 1946

          Σχεδόν αυθόρμητα έφερα στο νου μου αυτό το ποίημα του Πρίμο Λέβι, ενός από τους επιζήσαντες των στρατοπέδων συγκέντρωσης,  καθώς άκουσα τους Χρυσαυγίτες να ξερνούν σε τρισβάρβαρα ελληνικά το «κλασσικό» πλέον από τη στρατιωτική αργκό παράγγελμα – «εγέρθητος» – στα μούτρα όσων δημοσιογράφων είχαν την ατυχή έμπνευση να επισκεφθούν το λιμέρι της ναζιστικής συμμορίας.

        Το εφιαλτικό παράγγελμα «Wstawać» που αναφέρει ο Πρίμο Λέβι, ήταν το «εγέρθητι» στα πολωνικά, που άκουγαν κάθε πρωί οι έγκλειστοι του Άουσβιτς και σήμαινε γι’ αυτούς το ξεκίνημα μιας ακόμα μέρας, που ίσως ήταν η τελευταία τους, με κατάληξη τα κρεματόρια. Λίγο μετά την απελευθέρωσή του ο Πρίμο Λέβι πρόβλεψε προφητικά στο ποίημά του ότι το «ξενικό παράγγελμα» θα ακουστεί ξανά, η κτηνωδία, δυστυχώς, θα επιστρέψει. Γι’ αυτό, όταν τον ρωτούσαν, γιατί έγραψε όλα αυτά τα εξαιρετικά έργα με τις εμπειρίες του από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, απαντούσε πολύ απλά «για να μην ξανασυμβούν!». Γιατί, όπως γράφει  Χορκχάϊμερ στο δοκίμιό του Οι Εβραίοι και η Ευρώπη «όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό, δεν πρέπει επίσης να μιλά και για τον φασισμό», αφού «το αυγό του φιδιού»  εκκολάπτεται σε συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, και η «φαιά πανούκλα» δεν αποτελεί απλώς «βιασμό» ή «παρεκτροπή» της ιστορίας. «Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα, αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου», λέει χαρακτηριστικά ο Μπρεχτ.

          Τόσο τα μαζικά αντίποινα κατά του άμαχου ελληνικού «βρωμολαού που είναι απολύτως συνένοχος των συμμοριτών-τρομοκρατών» όσο και η μαζική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων υπό την αιγίδα του ναζιστικού κράτους υπάκουαν στη χιτλερική αυτοκρατορική στρατηγική της «φυλετικής ενοποίησης της Ευρώπης», με τη διαρπαγή των περιουσιών και την οικονομική υποδούλωση των «κατώτερων» λαών στο βορειο-γερμανικό «εθνολαϊκό κράτος». Ο αντισημιτισμός, ο αντισλαβισμός, o αντικομμουνισμός, ο βιολογικός ρατσισμός των Ναζί δεν ήταν παρά το αποκρουστικό ιδεολογικό περιτύλιγμα του «οικονομικού οράματος του ευνοούμενου του Χίτλερ, Άλμπερτ Σπέερ, για έναν κόσμο όπου οι επιχειρήσεις θα αίρονταν πάνω από τις πολιτικές συγκρούσεις» γράφει ο Μ. Μαζάουερ, που μας χάρισε την εξαιρετική του μονογραφία «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων». Ο «ολοκληρωτικός πόλεμος» ήταν το μέσο για την επίτευξη αυτού του εφιαλτικού στόχου. Οι αναλογίες με το σήμερα αναπόφευκτες και εφιαλτικές.

          Για να «εξοικονομηθεί γερμανικό αίμα και να καταπολεμηθεί ο κομμουνισμός», σύμφωνα με τον στρατηγό Αλεξάντερ Λέερ, αποφασίζεται η συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ως το πολιτικό-στρατιωτικό μέσο υποκίνησης εμφυλίου πολέμου, και τίθενται υπό την άμεση διοίκηση του αρχηγού των SS στην Ελλάδα Βάλτερ Σιμάνα. Η χιτλερική προπαγάνδα εκθείαζε «τα καλοπροαίρετα στοιχεία του ελληνικού λαού, που αγωνίζονται εναντίον των συνωμοτών μπολσεβίκων» και διαφήμιζε την εγκληματική δράση των «Ταγματαλητών» –όπως σωστά τους αποκαλούσε ο υπόδουλος λαός- στα κινηματογραφικά επίκαιρα που προβάλλονταν στις κατεχόμενες ή ουδέτερες χώρες, όπως η Ελβετία. Καθώς όμως για τους Βρετανούς «συμμάχους» μας η συμμετοχή στο ΕΑΜ θεωρούνταν «μεγαλύτερο έγκλημα από τη συνεργασία με τους Γερμανούς, έπρεπε να μείνει ανοιχτή η πόρτα στους Ταγματασφαλίτες». Έτσι, εντάχθηκαν στον Εθνικό Στρατό και υπηρέτησαν με φανατισμό όχι μόνο το μετεμφυλιακό κράτος των διωγμών αλλά και την απριλιανή Χούντα του ’67. Σήμερα, 67 χρόνια μετά, εξακολουθούν να βρωμίζουν τους δρόμους της «μαρτυρικής» – με τη σφραγίδα και την υπογραφή του ελληνικού κράτους, επιτέλους!- Θεσσαλονίκης τα ονόματα των κατοχικών δημάρχων και των αξιωματούχων, πολιτικών και στρατιωτικών,  που υπηρέτησαν τα στρατεύματα κατοχής, ενώ η αντιφασιστική και αντιδικτατορική αντίσταση παραμένουν άστεγες και  στα αζήτητα της επίσημης μνήμης.

          Από αυτή τη μνημοκτονία αντλούν το απύθμενο θράσος τους ο αντιπρόεδρος της «Συμβουλευτικής Επιτροπής» της χούντας Νικόλαος Μέρτζος και ο έκπτωτος περιφερειάρχης Κ. Μακεδονίας-υπόλογος για οικονομικά σκάνδαλα Π. Ψωμιάδης, που συκοφαντούν το ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα ο τελευταίος δεν διστάζει να δηλώσει ότι: «ανατρεπτικές πράξεις δεν έκανε η Χ.Α. αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Σας θυμίζω, λέει, για να φύγουμε λίγο από το Μνημόνιο και τα οικονομικά ζητήματα, ποιος κατέστρεψε το κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταδίκασε ποτέ τους κουκουλοφόρους. Ποιος κλείνει λιμάνια, εργοστάσια, πολυκαταστήματα, ποιος υπερασπίζεται δυνάμεις αναρχικών; … «Εμένα προσωπικά δε με ενοχλεί η Χρυσή Αυγή, πλην ακραίων συμπεριφορών, τις οποίες και καταδικάζω».

       Γνωρίζουμε ότι σε καιρούς κρίσης, σε εποχές αναταραχών και κοινωνικών εξεγέρσεων, οι οικονομικο-πολιτικές ελίτ ρίχνουν στη μάχη τις εφεδρείες τους και ο φασισμός είναι η τελευταία τους εφεδρεία – και γι’ αυτό η πιο κτηνώδης. Τι άλλο άραγε αποδεικνύει για τις προθέσεις των πολιτικών εγκεφάλων της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης – που θέλουν μια Ευρώπη «φρούριο»,  μια Ευρώπη «δύο ταχυτήτων» ή όπως τη λένε κομψά μια Ευρώπη «των εφαπτόμενων κύκλων» – το διαφημιστικό σποτ της Ε.Ε., στο οποίο η νεαρή Ευρώπη, ως κινηματογραφική ηρωίδα, περικυκλώνεται απειλητικά από μαύρους, ασιάτες και μογγόλους με αιμοσταγείς διαθέσεις ;    

      «Αυτοί που δεν θυμούνται το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το ξαναζήσουν», προειδοποιεί στην είσοδο του μουσείου του Άουσβιτς η πολυσήμαντη ρήση του Ισπανού φιλόσοφου Σανταγιάνα. Λέω πολυσήμαντη, γιατί η καλλιέργεια της μνήμης ή της λήθης κάθε άλλο παρά αθώα υπόθεση είναι. Αντίθετα, είναι ένα πολυδιάστατο ιστορικό και προπαντός ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα. Ενδεικτικές οι  φωτιές που έχουν ανάψει γύρω από το σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στη Ρωσία, τη Βρετανία και τη Γαλλία. «Γιατί η μνήμη εργαλειοποιήθηκε. Το Ολοκαύτωμα έγινε κρατική ιδεολογία στο Ισραήλ και πυροδότησε μια βιομηχανία μνήμης.

      Το χειρότερο, κατά την ταπεινή μου γνώμη αλλά και της «κοινότητας των ιστορικών», είναι ότι, στο όνομα της καταπολέμησης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, το Συμβούλιο Υπουργών της Ε.Ε. αποφάσισε τον Απρίλιο του 2006 να καθιερώσει ένα είδος κρατικής μνήμης και ιστορικής αλήθειας, ποινικοποιώντας την «άρνηση ή τη μείωση της σημασίας του Ολοκαυτώματος, των γενοκτονιών ή των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας». Μάλιστα όλες οι χώρες-μέλη πρέπει να εκδώσουν σχετικούς νόμους που θα προβλέπουν ποινές φυλάκισης ακόμα και τριών ετών!

         Αυτό το κλίμα έχει ενθαρρύνει στην Α. Ευρώπη τον αντισοβιετικό ρεβανσισμό, με την αποκαθήλωση των μνημείων προς τιμήν του Κόκκινου Στρατού στο Ταλίν και στη Βουδαπέστη, και τον νεομακαρθισμό, με αποτέλεσμα να ποινικοποιούνται συλλήβδην όχι μόνο  υπαρκτά σταλινικά εγκλήματα αλλά και οι ίδιες οι κομμουνιστικές ιδέες. Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που βιώνει την αναβίωση της ναζιστικής ιδεολογίας. Στη Λετονία, φέτος, για πρώτη φορά, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας υποστήριξε την ετήσια παρέλαση των βετεράνων Waffen SS. Στην Αυστρία, το ακροδεξιό κόμμα FPÖ έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Στην Ουγγαρία, η «Ουγγρική Φρουρά»– κληρονόμος της φασιστικής πολιτοφυλακής του κόμματος των τοξοειδών σταυρών που οργάνωσε την εξόντωση των Εβραίων και των Τσιγγάνων, σήμερα τρομοκρατεί τις εβραϊκές κοινότητες και πρωτοστατεί σε δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των Ρομά.

         Σήμερα με καταγεγραμμένη ολόκληρη της ιστορία του 20ού αιώνα,  ξέρουμε τί έγινε και τί μπορεί να ξαναγίνει. Επομένως δεν μπορεί να κανείς να παριστάνει τον ανήξερο  και τον αθώο του αίματος. «Μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»! Η «Ανακωχή», για να θυμηθούμε ξανά τον Πρίμο Λέβι, δείχνει να τελειώνει. Η οικονομική κρίση, τα στρατόπεδα «φιλοξενίας», κατά την οργουελική φρασεολογία του κ. Χρυσοστομίδη, οι στρατιές των απόκληρων που φυτοζωούν, η πολιτική του κοινωνικού κανιβαλισμού, η αντιμετώπιση των περιθωριακών και των μεταναστών με όρους υγειονομικούς, το φάσμα της εκμηδένισης ολόκληρων πληθυσμών είναι μερικές μόνο ψηφίδες μιας εικόνας που πλέον γίνεται πεντακάθαρη. ΄Ηδη ακροδεξιοί και νεοφιλελεύθεροι κύκλοι προτείνουν ανοιχτά να επιτραπεί η οπλοφορία, καθώς και να κατοχυρωθούν θεσμικά τα αλήστου μνήμης ναζιστικά freikorpsπρότυπα της «Χρυσής Αυγής», ώστε να επιδίδονται χωρίς περιορισμούς σε πογκρόμ εναντίον των μεταναστών.

        Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ένα ακόμα από τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, πρόλαβε και μας προειδοποίησε: Αν ο εχθρός νικήσει, ούτε οι νεκροί δεν θα είναι ασφαλείς στους τάφους τους. Αντίθετα ελάχιστο ενδιαφέρον έδειξαν τα ελληνικά ΜΜΕ για την επίκαιρη εκδήλωση ιστορικής μνήμης με επιζώντες του Ολοκαυτώματος που οργάνωσε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών ο Αυστριακός ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ – Ελληνας πολίτης από το 1985. Η εκδήλωση, με αφορμή και τη δράση της  Χρυσής Αυγής, είχε τον χαρακτήρα της «πνευματικής αντεπίθεσης» εναντίον όσων όχι μόνο κηρύσσουν το φυλετικό μίσος και αλλά και, καπηλευόμενοι τον πατριωτισμό και υποδαυλίζοντας  συστηματικά το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών, επιδίδονται στο τσάκισμα των μελαψών. Αλήθεια, η Νέρι Νιαγκουάρα, η κολυμβήτριά μας με τα τόσα μετάλλια, είναι άραγε Ελληνίδα; ΄Η μήπως οι φασίστες αιματολόγοι πιστεύουν ότι το χρώμα της ακυρώνει το αθλητικό της ταμπεραμέντο;

      Τα «Ολοκαυτώματα» δεν αφορούν μόνον τα θύματα και το «τραύμα» τους. Αντίθετα, πρέπει να μεταμορφώσουμε τα αθώα θύματα των Ναζί σε ένα αδιαπέραστο τείχος απέναντι στην επανάληψη της ανείπωτης αυτής φρίκης. Μόνον έτσι το σύνθημα «ποτέ πια!» θα πάψει να είναι μια απλή ευχή ή μια συναισθηματική διακήρυξη, τη στιγμή που συνεχίζονται οι σφαγές αμάχων.

           Οφείλουν να αναχθούν, όπως τονίζει η Οντέτ Βαρόν-Βασάρ, σε «συμβολική μνήμη ενάντια σε κάθε προκατάληψη, ξενοφοβία και ρατσισμό. Η μνήμη του Άουσβιτς δεν προσβάλλεται όταν γίνεται εμβληματική όλων των θυμάτων του ρατσισμού. Αντίθετα, μόνον τότε βρίσκει το πλήρες νόημά της και τιμάται πραγματικά».

     Αυτό το οικουμενικό μήνυμα στέλνει το εμβληματικό, κατά τη γνώμη μου,  απόσπασμα από τον «Σαουλίκο», τη συγκλονιστική μαρτυρία του συμπολίτη  συντρόφου μας Ρόμπι Βαρσάνο : «Αλήθεια είχαν πατρίδα οι κολασμένοι; Και ποια ήταν αυτή; Η Θεσσαλονίκη, τα Ιεροσόλυμα, η Πολωνία; Για τον Ρόμπι η πατρίδα του ήταν η Θεσσαλονίκη, μα για τον αδερφό του, τους γονείς του, τους θείους του, τους φίλους του  –κοντά τριάντα ψυχές–  η πατρίδα, η παντοτινή τους πατρίδα, ήταν το Άουσβιτς. Ο ουρανός του Άουσβιτς και όχι η γη του. Στον ουρανό, εκεί ήταν η πατρίδα τους. Μόνο που δεν ήξερε, όταν φυσάει ο αέρας, αέρας δυνατός και μετακινείται από χώρα σε χώρα, δεν ήξερε για πού ταξίδευε η πατρίδα των δικών του. Αέρας είναι, όπου θέλει σε πάει. Μπορεί να ανακατευόταν με τον δικό τους Βαρδάρη και να τους έφερνε ως τη Θεσσαλονίκη. Όλα γίνονται σ’ αυτή τη ζωή. Θα ήταν πολύ ωραίο, οι πατρίδες να μετακινούνται με τον αέρα και να ανακατεύονται. Να ανακατεύονται οι άνθρωποι πριν προλάβουν να ριζώσουν για να μην έρχονται οι άλλοι να τους ξεριζώνουν. Μακάρι να ήταν αέρας οι πατρίδες. Μα δεν ήταν και δεν είναι.»

          Η απόκρισή μας στην εναγώνια «κραυγή για το αύριο» των νεκρών ή επιζώντων του Ολοκαυτώματος, των Εβραίων, των Τσιγγάνων, των ομοφυλόφιλων, των ανάπηρων, των ποικίλων θυμάτων της «φυλετικής υπεροχής», πρέπει να είναι ο πολιτικός μετασχηματισμός της ιστορικής μνήμης: η αναγνώριση-αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η καταπολέμηση των ανισοτήτων και κάθε μορφής διακρίσεων.

         Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή του Γ΄ Ράιχ.

Σ’ αυτές, ειδικά για την Θεσσαλονίκη, πρέπει να προστεθεί και η επιστροφή 1.500.000.000. δραχμών – λύτρων που κατέβαλε η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης για να γλυτώσει 3.500 άρρενα μέλη της ηλικίας 18-45 ετών από την καταναγκαστική εργασία στην οδοποιία, σε λατομεία-μεταλλεία και εργοτάξια (κατασκευή αεροδρομίου Σέδες) της Μακεδονίας.

Οι υποχρεώσεις της Γερμανίας απέναντι στη χώρα μας δεν εξαντλούνται στις οικονομικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Ανοιχτές παραμένουν και οι εκκρεμότητες της επιστροφής αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

         Απέναντι στις εθνικιστικές κραυγές των «ιστοριοφυλάκων» σε Ανατολή και Δύση για την επιβολή εθνο-κρατικού μονοπώλιου στη σχολική ιστορία, πρέπει να υπερασπίσουμε την ελευθερία της ιστορικής έρευνας ως αναφαίρετο δημόσιο αγαθό. Γιατί, όπως έλεγε και ο Αντόρνο, στο εξαιρετικό-προφητικό του δοκίμιο η Εκπαίδευση μετά το Άουσβιτς, «πρέπει κανείς να γνωρίζει τους μηχανισμούς που καθιστούν τους ανθρώπους ικανούς για τέτοιες πράξεις και να μοχθήσει ξυπνώντας την κοινή συνείδηση γύρω από αυτούς τους μηχανισμούς, ώστε να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να γίνουν ξανά έτσι».

           Θυμίζουμε στον ελληνικό λαό ότι:

α) Το φαινόμενο ανάδυσης ενός φασιστικού κόμματος στις γειτονιές των πόλεων και στην επαρχία είναι η τερατογένεση της μνημονιακής πολιτικής της φτώχιας και της εθνικής ταπείνωσης που  εφάρμοσαν τα τελευταία τρία χρόνια ΠΑΣΟΚ- ΝΔ και ΛΑΟΣ. β) Το «αντισυστημικό»  προφίλ που φιλοτεχνεί για τον εαυτό της η Χ.Α. δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Η ώσμωση της οργάνωσης με τμήματα του κρατικού μηχανισμού και η παρακρατική της λειτουργία έχουν καταγραφεί επανειλημμένα.

Ο πόλεμος που το σύστημα έχει εξαπολύσει ενάντια στα μεσαία και χαμηλά στρώματα με τις μειώσεις μισθών, συντάξεων, περικοπές στην υγεία και την παιδεία, κλπ απλώς συνεχίζεται με την διάβρωση του κοινοβουλευτικού χώρου μέσω της ΧΑ, με στόχο τη σταδιακή καταπάτηση του δημοκρατικού δικαιώματος του Ελληνικού λαού να δυναμώσει την φωνή του στην βουλή, με την ανάδειξη μιας κυβέρνησης της αριστεράς.

 Ενδεικτικά αναφέρω:

– στις 2.2.2008, ΜΑΤ και μέλη της οργάνωσης επιτέθηκαν εναντίον αντιφασιστικής συγκέντρωσης,  ενώ σκανδαλώδης υπήρξε η προστασία του υπαρχηγού της οργάνωσης Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, που για χρόνια φυγοδικούσε για το βαρύτατο τραυματισμό του  φοιτητή Κουσουρή.

– τη συνεργασία Χ.Α.-ΕΛΑΣ. Η συνεργασία αυτή έχει καταγγελθεί, μεταξύ άλλων, και από τον αποστάτη της Χ.Α. Χάρη Κουσουμβρή , στο βιβλίο του «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής»

– τη διασύνδεση της Ν.Δ με τη Χ.Α. Φυλλάδιά της τυπώνονταν από τη ΝΔ.

γ) Η εξίσωση του ΣΥΡΙΖΑ με την ΧΑ ως «ακραίες παρουσίες στην κοινοβουλευτική μας ζωή» – να θυμίσω στους παλιότερους τη θεωρία της Ν.Δ. περί «αριστεροχουντισμού» τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης – στόχο έχει να πλήξει τη δυνατότητα του λαού να καταφέρει μια άλλη διακυβέρνηση για τον τόπο. Μια διακυβέρνηση της Αριστεράς  που θα βάζει τα συμφέροντα ενός ελεύθερου και όχι ενός τρομοκρατημένου λαού πάνω από τα συμφέροντα που τον πνίγουν. Σ’ αυτή τη συμπαράταξη καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς, όπως η ηγεσία του  ΚΚΕ, που αντιγράφουν τις σεχταριστικές σταλινικές πρακτικές του Μεσοπολέμου,  που διέσπασαν το εργατικό κίνημα και έδωσαν την ευκαιρία στον Χίτλερ να αναρριχηθεί στην εξουσία.

ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ, Χορτιάτης, 10-6-012

Το συγκλονιστικό άρθρο για την Ελλάδα της γαλλικής εφημερίδας Liberation

«Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

 Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

 Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

 Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

 Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

 Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του «τρελού χρήματος».

 Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα «Δεν πληρώνω» και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

 Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

 

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.

Είναι επίσης το μέλλον μας.

Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!»

 

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ 2002 – ΕΛΛΑΔΑ 2012

«Nous avons sauvé les gens plutôt que les banques»

(ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ):

Ο Υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής το 2002, Roberto Lavagna. Επέτυχε την έξοδο της Αργεντινής από δεινή οικονομική κρίση το έτος 2002 διώχνοντας το ΔΝΤ. Συστήνει την ίδια λύση για την Ελλάδα.

LIBERATION  19 février 2012   Συνέντευξη : Gérard Thomas, στο Buenos Aires

Ο πρώην υπουργός Οικονομίας της Αργεντινής Ρομπέρτο Λαβάνια, 69 ετών, είναι ο πρωτεργάτης της ανόρθωσης της Αργεντινής, που είχε πιαστεί στο φοβερό δόκανο της οικονομικής κρίσης πριν από δέκα χρόνια. Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, τον Απρίλιο του 2002, το πέσο είχε υποτιμηθεί κατά 70%, η χώρα είχε κηρύξει στάση πληρωμών, το ιδιωτικό χρέος έφτανε τα 72 δισ. ευρώ, ο ετήσιος πληθωρισμός άγγιζε το 125%, η ανεργία ήταν εκρηκτική, οι μικροαποταμιευτές είχαν καταστραφεί και οι κοινωνικές ταραχές είχαν ήδη προκαλέσει το θάνατο 30 ατόμων σε όλη τη χώρα. Αυτός ο πρώην πρεσβευτής της Αργεντινής στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε τότε χωρίς χρονοτριβή να αντιπαρέλθει τη «βοήθεια» του ΔΝΤ και των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Υπάρχουν ομοιότητες ανάμεσα στην κρίση της Αργεντινής το 2001-2002 και την ελληνική κρίση;
Aπό οικονομική άποψη, υπάρχουν πολλές ομοιότητες. Η Αργεντινή είχε υιοθετήσει μια σταθερή ισοτιμία μεταξύ του πέσο και του δολαρίου, η Ελλάδα προσδέθηκε στο ευρώ χάνοντας έτσι τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής. Η σταθερή τιμή συναλλάγματος που συνδέει τις χώρες με υψηλή παραγωγικότητα και τις χώρες με χαμηλή ανταγωνιστικότητα, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε κρίση. Η Ελλάδα διανύει ήδη τον τέταρτο χρόνο σε ύφεση, το ίδιο συνέβη και στην Αργεντινή. Το δημοσιονομικό έλλειμμα, το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η κάθετη πτώση του ΑΕΠ, η υπερχρέωση, η έκρηξη της ανεργίας… όλα τα μακροοικονομικά δεδομένα είναι παρόμοια. Αντίθετα, η κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα είναι καλύτερη σε σύγκριση με την Αργεντινή. Στο θεσμικό επίπεδο η Αργεντινή ήταν μια μεμονωμένη χώρα, ενώ η Ελλάδα είναι τμήμα του πιο ισχυρού παγκοσμίως οικονομικού παγκόσμιου συνόλου.

Πώς μπορέσατε να βγάλετε την Αργεντινή από το χάος;

Μόλις ανέλαβα το υπουργείο, τον Απρίλιο του 2002, αποφάσισα να αλλάξω ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπαμε την έξοδο από την κρίση. Τον επόμενο μήνα πήγα στην Ουάσιγκτον, για να συναντήσω τους υπεύθυνους του ΔΝΤ και να τους εξηγήσω ότι οι σχέσεις μας θα δοκιμάζονταν. Από τότε που άρχισε ο οικονομικός μαρασμός, το 1998, είχαμε ήδη μετάσχει σε δύο προγράμματα του ΔΝΤ του ύψους 51 δισ. ευρώ. Και τα δύο υπήρξαν εκκωφαντικές αποτυχίες και παρόλα αυτά ορισμένοι πρότειναν ένα τρίτο γύρο ύψους 17 δισ. Δεν ήθελα να ακολουθήσω αυτό το δρόμο και εξήγησα στο ΔΝΤ ότι δεν θέλαμε άλλο δάνειο, θα επιχειρούσαμε να βγούμε από την κρίση με τα δικά μας μέσα. Το μόνο πράγμα που ζήτησα, ήταν ένα μερικό «roll over» των ληξιπρόθεσμων οφειλών. Αναλάβαμε, επίσης, να καταβάλλουμε τους τόκους των δανείων και ένα τμήμα του κεφαλαίου. Όχι όμως ολόκληρο και όχι αμέσως.
Αυτή η θέση ήταν απλώς αδιανόητη για το ΔΝΤ, γιατί δηλώναμε τη βούλησή μας να προσδιορίσουμε εμείς οι ίδιοι την οικονομική μας πολιτική. Χρειάστηκε να τους εξηγήσω τρεις φορές τη θέση μας, για να αρχίσουν να την καταλαβαίνουν. Μετά από αυτό σταματήσαμε να στηρίζουμε οικονομικά τις τράπεζες, όπως μα επέβαλλε το ΔΝΤ, απαιτώντας μάλιστα να ιδιωτικοποιήσουμε και την κεντρική τράπεζά μας. Αλλά, καθώς δεν παίρναμε πια μέρος στο παιχνίδι του ΔΝΤ, το Ταμείο δεν είχε κάποιο μέσο για να μας ασκήσει πίεση!

Προχωρήσατε, δηλαδή, σε μια ενέργεια που έβρισκε αντίθετους το ΔΝΤ και τους κύριους πιστωτές σας;

Oι διέξοδοι από την κρίση δεν βρίσκονται στους δρόμους που χαράζει το ΔΝΤ. Αυτός ο οργανισμός προτείνει πάντοτε τον ίδιο τύπο συμφωνίας δημοσιονομικής προσαρμογής, που συνίστανται στη μείωση των χρημάτων που παρέχονται στους ανθρώπους –μείωση μισθών, συντάξεων, βοηθημάτων, αλλά και δημοσίων έργων που δημιουργούν θέσεις εργασίας– με σκοπό να καταβάλλεται στους πιστωτές το χρήμα που εξοικονομείται. Είναι αδιανόητο. Μετά από τέσσερα χρόνια κρίσης, δεν γίνεται να αφαιρείται χρήμα πάντα από τους ίδιους. Κι όμως, αυτή τη συνταγή θέλουν να επιβάλουν στην Ελλάδα! Να κόβουν από παντού, για να τα δίνουν στις τράπεζες. Το ΔΝΤ έχει μετατραπεί σε οργανισμό που προστατεύει αποκλειστικά τα συμφέροντα των πιστωτών. Όταν βρίσκεσαι σε απελπιστική κατάσταση όπως η Αργεντινή το 2001, πρέπει να ξαναμοιράσεις τα χαρτιά.

Κατά τη γνώμη σας, τα σχέδια λιτότητας και δημοσιονομικής αυστηρότητας δεν είναι απαραίτητα. Όμως, αυτά ακριβώς δεν επιβάλλονται στην Ελλάδα;

Kακώς, γιατί το χρήμα που της δανείζουν, δεν μπορεί να επιστραφεί και το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας σήμερα είναι μεγαλύτερο από ό,τι ήταν πριν από την πρώτη δόση του δανείου. Πρόκειται για τα ίδια επαναλαμβανόμενα σφάλματα. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας επιβάλλει σε όλο τον κόσμο τον δικό του τρόπο να βλέπουμε τα πράγματα. Προτιμούν να σώζουν τις τράπεζες, παρά τους ανθρώπους που χρειάζονται χρήματα για να αποπληρώσουν τα δάνεια. Το πρώτο πράγμα που κάναμε εμείς στην Αργεντινή, ήταν να επιμηκύνουμε το χρόνο αποπληρωμής των ληξιπρόθεσμων δανείων των ιδιοκτητών. Οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ μας είπαν τότε ότι παραβιάζουμε βασικούς κανόνες του καπιταλισμού! Απλώς δεν έβλεπαν ότι οι οικονομικά κατεστραμμένοι άνθρωποι δεν καταναλώνουν, κι αυτό αποκλείει την όποια ανάκαμψη. Αντί να δίνουν χρήμα στις τράπεζες, στην Ελλάδα έπρεπε να κάνουν επενδύσεις στην εκπαίδευση, στις επιστήμες και την τεχνολογία, να χρηματοδοτούν τις υποδομές κι έτσι να βελτιωθεί η παραγωγικότητα πέρα από τους τομείς των υπηρεσιών και του τουρισμού.

Θα πρέπει να έχετε πολλούς εχθρούς στον κόσμο των τραπεζιτών…
Δεν θέλουν να με βλέπουν! Αυτό δεν τους εμπόδισε, όμως, το 2002 να χτυπήσουν την πόρτα μας, για να μας προτείνουν να δανειστούμε μόλις σαράντα οκτώ ώρες μετά την αναδιάρθρωση του χρέους μας! Αρνήθηκα αυτές τις ενδιαφέρουσες προσφορές απαντώντας τους ότι δεν είχαμε σκοπό να επιστρέψουμε στις χρηματοπιστωτικές αγορές πριν το 2014, γιατί δεν το είχαμε ανάγκη. Το χρέος τότε θα είναι 30% του ΑΕΠ, στο μισό του ανώτατου ορίου που βάζει το Μάαστριχτ! Νομίζω ότι μια χώρα σαν την Αργεντινή δεν χρειάζεται να βρίσκεται συνέχεια στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Γιατί αυτό ενέχει τον κίνδυνο να αυξήσει πάλι υπερβολικά το χρέος της. Το πρόβλημα είναι ότι οι ίδιοι οι τραπεζίτες εκτιμούν ότι είναι θετικό για την εικόνα μιας χώρας να δανείζεται από τη διεθνή αγορά. Είναι σαφές ότι αν πουλάει κανείς ντομάτες, θεωρεί ότι είναι πολύ καλό να τις τρώει ο κόσμος. Οι τραπεζίτες πουλάνε χρήμα.

Πηγή: epohi.gr

Επιζώντες του Ολοκαυτώματος απάντησαν στην Ακροδεξιά με μαρτυρίες

Τέσσερις Ελληνες Εβραίοι αντέκρουσαν με τις προσωπικές τους ιστορίες τον Νίκο Μιχαλολιάκο και την αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια συγκέντρωση μαρτυριών που οφείλουν να ακούγονται περισσότερο από ποτέ. Η εκδήλωση, σε ένα από τα μεγάλα αμφιθέατρα της Φιλοσοφικής Σχολής, γεμάτο ασφυκτικά με φοιτητές, ιστορικούς, μέλη της ελληνικής εβραϊκής κοινότητας, απλούς ενδιαφερομένους, είχε σαν υπόβαθρο (όπως προλόγισε μια υποψήφια διδάκτορας) την πεποίθηση ότι «μόνο η μαρτυρία μπορεί να καταπολεμήσει τις ψευδείς διακηρύξεις του ακροδεξιού λόγου».

Αιτία, όπως είπε ο Χάγκεν Φλάισερ, ένα ταξίδι με τους φοιτητές του σε τρία γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, η επαφή τους με το μεγαλύτερο διεθνώς αρχείο μαρτυριών του Ολοκαυτώματος (αυτό του Ιδρύματος Shoa του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας) και η διαπίστωση ότι αυτού του είδους η ενημέρωση έπρεπε να βγει και έξω από τα ακαδημαϊκά σύνορα. Αφορμή, μια τηλεοπτική συνέντευξη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, που δήλωσε ότι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων δεν έγινε ποτέ. Τέσσερις μόνο από τους χιλιάδες Ελληνες Εβραίους – η Ροζίνα Ασέρ Πάρδο, ο Ισαάκ Μιζάν, ο Αλέξανδρος Σιμχά και η Υβόννη Μόλχου-Καπουάνο – ήταν εκεί για να πουν τη δική τους ιστορία.

Ο Μιζάν, γεννημένος στην Αρτα το 1928 και ευτυχής που το αμφιθέατρο γέμισε κυρίως από νέους, θυμήθηκε χωρίς καμία δυσκολία ότι μια μέρα του 1944 συνελήφθη απροειδοποίητα, οδηγήθηκε στην Αθήνα και κλείστηκε σε έναν κινηματογράφο χωρίς να πολυξέρει τι τον περιμένει, μέχρι που τον στοίβαξαν σε ένα βαγόνι με ένα καζάνι αντί για τουαλέτα και προορισμό το Αουσβιτς. Περιέγραψε με ακρίβεια όσα είδε εκεί ως υπεύθυνος διαλογής αντικειμένων των συμπατριωτών του ή όσες εικόνες και ήχους τού μετέφεραν από τα κρεματόρια κάποιοι συμπατριώτες του. Σήκωσε το μανίκι του και αποκάλυψε τον αριθμό 182641, έχασε τη σταθερότητα της φωνής του όταν έπρεπε να μιλήσει για το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στους θαλάμους αερίων και όταν τελικά ολοκλήρωσε την αφήγησή του, πυροδοτώντας μια έκρηξη από χειροκροτήματα, είπε απλώς ότι «το Ολοκαύτωμα δεν είναι για χειροκρότημα αλλά για περισυλλογή».

Ούτε η Ροζίνα Πάρδο, γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1933, είχε ξεχάσει τη μέρα που οι άρρενες Εβραίοι συγκεντρώθηκαν σε μια πλατεία μόνο και μόνο για να καταγραφούν και να ταπεινωθούν, τη μέρα που η οικογένειά της διατάχθηκε να μετακομίσει στο γκέτο της πόλης ή την πρώτη φορά που είδε τον πατέρα της να κλαίει. Στη συνέχεια είπε ότι απλώς μάντευε τις δυσκολίες από τις λίγες κουβέντες των μεγάλων. Κάποτε, η μητέρα της τής έδειξε από το παράθυρο έναν δρόμο αφύλακτο και την ορμήνεψε να διαφύγει από εκεί, παρέα με την τετράχρονη αδελφή της. Βρήκαν καταφύγιο σε ένα φιλικό σπίτι και η Ροζίνα έζησε κρυμμένη για 548 μέρες, με το ψεύτικο όνομα Νίτσα. Οταν τελείωσε ο πόλεμος, έμαθε τι συνέβη σε πολλούς συμπατριώτες της από αφηγήσεις ανθρώπων που στην αρχή αντιμετωπίστηκαν σαν τρελοί.

Ούτε η Υβόννη Καπουάνο, επίσης από τη Θεσσαλονίκη, ξέχασε ότι κρύφτηκε στην Αθήνα αλλάζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ δεκαεπτά σπίτια, ότι τρεις φορές την έπιασαν οι Γερμανοί και εκείνη τρεις φορές το έσκασε, ότι κάποτε έμεινε για ώρες κρυμμένη σε μια καταπακτή όπου απλώς προσευχόταν. Δεν τα ξέχασε και όχι μόνο, γιατί έχει γράψει και βιβλίο με όλα αυτά.

Ο Αλέξανδρος Σιμχά, γεννημένος το 1937 στην Καβάλα, παραδέχτηκε ότι η δική του περίπτωση ήταν «η πιο ελαφριά». Αν μπορεί φυσικά κανείς να περιγράψει ως τέτοια μια ιστορία που περιλαμβάνει έναν πατέρα ικανό να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και να στέλνει την οικογένειά του στο Παγκράτι, έναν δρόμο στη γειτονιά που κλείστηκε με πέτρες από τους Γερμανούς για να μην τολμήσει να διαφύγει κανείς, ταυτότητες που αντί για το πραγματικό θρήσκευμα έγραφαν «Χ.Ο.». Ηταν η εποχή που οι γονείς του φοβούνταν ότι ο μικρός Αλέξανδρος θα κάνει κάποιο λάθος και θα τους προδώσει. Εκείνος κατάλαβε τι συμβαίνει και πήρε τις προφυλάξεις του, όταν μια μέρα είδε από το παράθυρό του έναν Γερμανό να σκοτώνει με την ξιφολόγχη έναν δικό τους.

Πηγή: Νικόλας Ζώης, «Απάντησαν στην Ακροδεξιά με μαρτυρίες», Τα Νέα, 30 Μαΐου 2012, www.tanea.gr/ellada/article/

Έθνος: Έζησα τη φρίκη του Αουσβιτς

Καθημερινή: Πέντε Ελληνοεβραίοι επιζώντες αφηγούνται τον τρόμο

 

Ιδού η επιστολή υποταγής του κ. Σαμαρά!

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ! ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΙΑ κ. ΣΑΜΑΡΑ

Ακολουθεί η μετάφραση από τον φίλο Αλέξανδρο

Όπως ήδη έχω αναφέρει στην επιστολή μου της 23ης Νοεμβρίου 2011, το Κόμμα μου, η Νέα Δημοκρατία, έχει δεσμευτεί για την επιτυχία των στόχων του Προγράμματος Σταθεροποίησης, των βασικών πολιτικών του καθώς και της εφαρμογής τους. Το ίδιο ισχύει και για το Μνημόνιο/Οικονομική και Χρηματοπιστωτική Συμφωνία (MoU/MEFP) που ψηφίστηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο την περασμένη Κυριακή, με μεγάλη πλειοψηφία βουλευτών.

Πιο συγκεκριμένα, το κόμμα μου εκφράζει τη δέσμευσή του:

* Να προωθήσει την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Να υποστηρίξει ριζικές διαρθρωτικές αλλαγές στις αγορές εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών καθώς και το φιλόδοξο σχέδιο αποκρατικοποιήσεων που περιέχει το πρόγραμμα. Οι προσαρμογές που συμφωνήθηκαν στην αγορά εργασίας, ελπίζουμε να δώσουν μια ισχυρή άμεση ώθηση, ώστε να προωθήσουν την απασχόληση και την οικονομική δραστηριότητα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για μια Οικονομία που βρίσκεται ήδη για πολλά χρόνια σε ύφεση και που η ανεργία της έχει ήδη ξεπεράσει το 20%.

* Να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών και τη δημοσιονομική βιωσιμότητα, προστατεύοντας όμως τα πιο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού. Υποστηρίζουμε την άμεση εφαρμογή περικοπών διαρθρωτικού χαρακτήρα και τις συνεχείς προσπάθειες να ελεγχθεί η δαπάνη και να αποφευχθούν οι καθυστερήσεις πληρωμών του δημοσίου [προς Έλληνες ιδιώτες και επιχειρήσεις], που φτάνουν ήδη το 3% του ΑΕΠ. Πράγματι, τολμηρές φορολογικές μεταρρυθμίσεις θα έπρεπε να φέρουν πιο δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών και να ανακόψουν τη φοροδιαφυγή.

* Να διασφαλιστεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Υποστηρίζουμε την εφαρμογή του Προγράμματος για μια ολοκληρωμένη στρατηγική αντιμετώπισης του προβλήματος στον τραπεζικό τομέα, με ισχυρή αποφασιστικότητα και έλεγχο του χρηματοπιστωτικού πλαισίου, καθώς και τα σχέδια για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η οποία έχει στόχο να προωθήσει το δημόσιο συμφέρον και να σεβαστεί την επιχειρηματική αυτονομία των τραπεζών.

* Εκφράζουμε, προφανώς, τη δέσμευσή μας για ταχύτατη εφαρμογή της χρηματοπιστωτικής στρατηγικής που περιλαμβάνει τη Συμμετοχή του Επίσημου τομέα και του Ιδιωτικού τομέα (PSI), μαζί με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Αυτό θα βοηθήσει την Ελλάδα να επιτύχει τους απώτερους στόχους της δημοσιονομικής βιωσιμότητας και να προσφέρει τα απαραίτητα χρηματοδοτικά μέσα για να στηρίξειτην προσαρμογή της χώρας μας και τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειές της.

Αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχους και τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και τη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία.

Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη επιστολή μου, εξακολουθούμε να δίνουμε «μεγάλη έμφαση στο να επιτευχθεί άμεση Ανάκαμψη, έτσι ώστε τα δημόσια έσοδα που θα προκύψουν να μας επιτρέψουν να πετύχουμε τους στόχους που έχουν τεθεί».

Πράγματι, δίνοντας προτεραιότητα στην Ανάκαμψη, μαζί με τους άλλους αντικειμενικούς στόχους, θα καταστήσουμε το Πρόγραμμα πιο αποτελεσματικό και την προσπάθεια προσαρμογής πιο επιτυχή.
Έτσι λοιπόν, όπως υπογραμμίζω και στην προηγούμενη επιστολή μου, μπορεί να απαιτηθούν τροποποιήσεις που θα εγγυηθούν την πλήρη εφαρμογή του Προγράμματος.

Και επαναλαμβάνουμε την πρόθεσή μας να φέρουμε αυτά τα ζητήματα για συζήτηση, μαζί με βιώσιμες εναλλακτικές πολιτικές, αυστηρά μέσα στα πλαίσια του Προγράμματος, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η επίτευξη των στόχων του.

Γ.Σ.Ε.Ε.- Μ.Κ.Ο. : «Σκάνδαλο» στην κοινωνική εργασία

Του Μάριου Κατσουρού*

Δύο χρόνια μετά την εφαρμογή του μνημονίου και των πολιτικών του, η οποία εκτός των άλλων δεινών είχε και ως αποτέλεσμα την κατάρρευση του όποιου κοινωνικού κράτους υπήρχε στην χώρα μας, έρχεται ο θεσμός της κοινωνικής εργασίας μέσω ΜΚΟ να θέσει το νέο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων που θα επιχειρήσουν οι μνημονιακές δυνάμεις να επιβάλουν για την άλλη μέρα.

Επισφαλείς σχέσεις εργασίας, κακοπληρωμένες, ρουσφετολογικές, με αδιαφανείς διαδικασίες, σε αντικατάσταση της μόνιμης και σταθερής εργασίας, ένας εργασιακός μεσαίωνας έχει αρχίσει την λειτουργία του και με τη συμμετοχή της πράσινης ΓΣΕΕ. Ολόκληροι τομείς   της τοπικής αυτοδιοίκησης οδηγηθήκαν σε πλήρη κατάρρευση, μετά από την  εφαρμογή του δόγματος καμία  πρόσληψη. Οι κοινωνικές καθώς και οι ανταποδοτικές υπηρεσίες των Δήμων υπολειτουργούν, μετά και την παράνομη παρακράτηση πόρων από το Κράτος, οδηγώντας τους ΟΤΑ σε ασφυξία και αναστολή των κοινωνικών παροχών.

Οι πολίτες μέσω τις καταβολής των τελών συνεισφέρουν, ώστε οι Δήμοι να κρατηθούν ζωντανοί,  διότι θεωρούν ότι ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι πιο κοντά τους, αφουγκράζεται τα έντονα προβλήματα τις κοινωνίας και  θα έπρεπε μέσω των υπηρεσιών του (παιδικοί σταθμοί, πολιτιστικοί και αθλητικοί οργανισμοί, βοήθεια στο σπίτι κ.α.)  να βελτιώσει την ποιότητα της ζωής τους.

Το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ που έχει επιβάλει και την αναστολή διορισμών,  επιστρατεύοντας την παλιά τακτική του για το βόλεμα των «ημετέρων» και πατώντας πάνω στην απόγνωση για εύρεση εργασίας των ανέργων, που το ίδιο μαζί με την διακυβέρνηση της Ν.Δ. δημιούργησε, εφεύρε τις προσλήψεις 55.000 ανέργων στα προγράμματα κοινωφελούς,  εργασίας μέσω «αμαρτωλών» ΜΚΟ που αφορούν στους ΟΤΑ για τους τομείς Πρόνοιας και Περιβάλλοντος και προβλέπονται από το ΕΣΠΑ.

Ερωτήματα όμως  για  ποιο λόγο αποφασίστηκε η εμπλοκή των ΜΚΟ στις προσλήψεις ανέργων, ποιος ο ρόλος τους, ποια τα κριτήρια διαχειριστικής επάρκειας αυτών των Οργανώσεων,  με ποιο τρόπο ελέγχεται το παρελθόν και οι δράσεις τους, η αδρή χρηματοδότηση που στερεί πόρους από τους πραγματικούς δικαιούχους που είναι οι άνεργοι, η έλλειψη διαφάνειας στη διαδικασία επιλογής της κάθε ΜΚΟ που προχωρά σε συμφωνία με δημόσιο φορέα  και η απουσία αξιοκρατίας στον τρόπο επιλογής των ανέργων που θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα, όπου το ΑΣΕΠ δεν έχει ουσιαστικό ρόλο, δείχνουν τις πραγματικές διαθέσεις των ημετέρων οι οποίοι ετοιμάζονται για ένα ακόμα πάρτυ.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, ο τέως βουλευτής Σερρών του ΠΑΣΟΚ Στάθης Κουτμερίδης, ο οποίος καταγγέλθηκε ότι προέτρεψε συνεργάτες του (παραχωρώντας ακόμα και τα τηλέφωνα του γραφείου του ως τηλέφωνα επικοινωνίας) να συστήσουν ΜΚΟ για να πάρουν το πρόγραμμα  που αναλογούσε στον νομό Σερρών. Η πράσινη δε ΓΣΕΕ με τον  επαναστάτη αντιμνημονιακό της πρόεδρο, μέσω του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ και των περιφερειακών του επιτροπών ανά την Ελλάδα προέτρεξε να συμμετέχει στο πρόγραμμα και κατηγορήθηκε από τους ‘’αδικημένους’’ προέδρους των ΜΚΟ ότι απορρόφησε το 60% του προγράμματος.

Να σημειωθεί ότι, στην προκήρυξη του προγράμματος προβλέπεται έμμεσο κόστος του δικαιούχου της τάξης του 5% των συνολικών δαπανών. Δηλαδή, οι ΜΚΟ και οι λοιποί εμπλεκόμενοι φορείς, θα λαμβάνουν από τα χρήματα που προορίζονται για τους ανέργους, ως «προμήθεια» ένα σημαντικό ποσοστό, περίπου 20.000.000ευρώ, το καινούριο λοιπόν στοιχείο της διαπλοκής χαρακτηρίζεται  ως ρουσφέτι επί αδράς πληρωμής.

Όπως προβλέπεται στο άρθρο 36 του ν. 4024/2011, οι ΜΚΟ μπορούν να προσλάβουν  ανέργους, προκειμένου να καλυφθούν ανάγκες και δράσεις κοινωφελούς χαρακτήρα συμπραττόντων φορέων, ανάμεσά τους και των ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού. Ρητά απαγορεύετε οι απασχολούμενοι αυτοί να καλύπτουν θέσεις μονίμου προσωπικού δηλ να καλύψουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Η πρώτη εμπειρία  που έχουμε, σε όσους Δήμους έχει ενεργοποιηθεί το πρόγραμμα ενισχύει την άποψη μας ότι  με αδιαφανείς διαδικασίες έχουν γίνει οι προσλήψεις, γι αυτό έχουμε ένα ράψε ξήλωσε σε πίνακες κατάταξης και καλύπτουν πάγιες ανάγκες των Δήμων σε προσωπικό (εργάτες καθαριότητας, χειριστές μηχανημάτων, καθαρίστριες παιδικών σταθμών, διοικητικοί υπάλληλοι κ.α.). Στο δε επόμενο διάστημα προβλέπεται να αντικατασταθούν οι υπηρεσίες όπως το  ‘’Βοήθεια στο σπίτι¨ με εργαζόμενους στο πρόγραμμα αυτό .

Η ΑΣ.Κ.-Ο.Τ.Α. δεν βάλλει  κατά των ανέργων, οι οποίοι, έστω και με αυτό τον τρόπο, στη μνημονιακή εποχή ψάχνουν τρόπους να επιβιώσουν αυτοί και οι οικογένειες τους. Βάλλει κατά των εργολάβων της ελπίδας, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των ανέργων, τους οδηγούν σε δόλιες και αναξιοπρεπείς συναλλαγές προσβάλλοντας την αξιοπρέπεια τους.

Βάλλει κατά των Δημάρχων που βρήκαν μια φτηνή  και χωρίς οικονομικό κόστος λύση, προκειμένου να καλύψουν τις πάγιες θέσεις των εργαζομένων που χρειάζονται χωρίς να φαίνεται ότι επικροτούν κιόλας αυτές τις λογικές. Βάλλει  κατά  της πράσινης ΓΣΕΕ, η οποία γίνεται το μακρύ χέρι του διεφθαρμένου συστήματος και σαν δούρειος ίππος πρωτοστατεί σε ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων .

Μια  ματιά στην τελευταία της προκήρυξη ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ υπ’ αριθμ.  ΚΟΧ 5.304/1/2012 http://www.inegsee.gr/koinofeloys-ergasias.html για το Δήμο Φλώρινας, όπου για την συντήρηση αύλειων χώρων σχολείων και παιδικών σταθμών προβλέπονται να προσλάβουν 5 οδηγούς!!! και για κατ’ οίκον φροντίδα ατόμων με βαριές αναπηρίες (τυφλότητα, πολλαπλές αναπηρίες, κατάκοιτα άτομα, συνοδεία αυτών των ατόμων σε ιατρικές εξετάσεις κ.λ.π.) προσλαμβάνουν μερικές δεκάδες για να αντικαταστήσουν του εργαζόμενους στο Βοήθεια στο σπίτι.

Η πολιτική αυτή πρέπει να ανατραπεί με οποιοδήποτε κόστος, καλούμε την ΠΟΕ – ΟΤΑ να πάρει πρωτοβουλίες για να ξεπεραστούν τα οργανωτικά προβλήματα του κλάδου, να ενώσει όλους τους εργαζόμενους και να μπει μπροστά με ουσιαστικές δυναμικές παρεμβάσεις, να καταγγείλει την δράση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ που ως εργοδότης και διαχειριστής, αθροίζεται και αυτό στην άλώση των εργασιακών σχέσεων στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, να παρέμβει και να σταματήσει ΤΩΡΑ το πρόγραμμα.

*Μέλος του Γεν. Συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Με την Α.Σ.Κ.-Ο.Τ.Α.