Ομιλία Τριαντάφυλλου Μηταφίδη στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ στο Χορτιάτη:

Χορτιάτης 10-6-12

 «να σταματήσουμε το νέο κοινωνικό ολοκαύτωμα»

Αγαπητοί / ές σύντροφοι / σες, αγαπητοί / ές Χορτιατινοί / νές,

           Δεν σας κρύβω ότι νιώθω ιερό δέος, καθώς μιλάω από αυτόν τον τόπο μαρτυρίου, που σημάδεψε την ιστορία της πόλης και της χώρας. Και θα ήθελα να τονίσω πως δεν διαλέξαμε τυχαία τη σημερινή μέρα για την εκδήλωσή μας, που δεν συμπίπτει βέβαια με την εξόντωση των κατοίκων του Χορτιάτη αλλά με ένα άλλο φρικαλέο ναζιστικό έγκλημα πριν 67 χρόνια στο μαρτυρικό τόπο – παγκόσμιο πλέον σύμβολο: το Δίστομο. Τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής, εγκαταλείποντας πίσω τους καμένη γη και κυνηγημένα από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ εκδικούνταν το «βρωμολαό» – όπως ονόμαζαν τον ελληνικό λαό – μαζί με τους ταγματασφαλίτες υπηρέτες τους.  Γι’ αυτό η σημερινή εκδήλωση και όσα θα πω είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη των αδικοχαμένων συμπολιτών μας και συμπατριωτών μας, στη μνήμη όλων εκείνων που έπεσαν θύματα γενοκτονιών, που δυστυχώς συνεχίζονται και στις μέρες μας. 

Ονειρευόμασταν στις άγριες νύχτες

όνειρα βίαια και πυκνά,

ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα

να γυρίσουμε, να φάμε, να εξιστορήσουμε.

΄Ωσπου αντηχούσε κοφτά, σιγανά

το παράγγελμα που συνόδευε την αυγή

«Wstawać»(«εγέρθητι!»)

και ράγιζε την καρδιά μας.

Τώρα που ξαναβρήκαμε τα σπίτια μας,

τώρα που χορτάσαμε την κοιλιά μας,

και οι αφηγήσεις μας στέρεψαν όλες,

σήμανε η ώρα. ΄Οπου να ’ναι θα ακούσουμε πάλι

το ξενικό παράγγελμα: «Wstawać» («εγέρθητι!»)

Πρίμο Λέβι, «Η ανακωχή», 11 Ιανουαρίου 1946

          Σχεδόν αυθόρμητα έφερα στο νου μου αυτό το ποίημα του Πρίμο Λέβι, ενός από τους επιζήσαντες των στρατοπέδων συγκέντρωσης,  καθώς άκουσα τους Χρυσαυγίτες να ξερνούν σε τρισβάρβαρα ελληνικά το «κλασσικό» πλέον από τη στρατιωτική αργκό παράγγελμα – «εγέρθητος» – στα μούτρα όσων δημοσιογράφων είχαν την ατυχή έμπνευση να επισκεφθούν το λιμέρι της ναζιστικής συμμορίας.

        Το εφιαλτικό παράγγελμα «Wstawać» που αναφέρει ο Πρίμο Λέβι, ήταν το «εγέρθητι» στα πολωνικά, που άκουγαν κάθε πρωί οι έγκλειστοι του Άουσβιτς και σήμαινε γι’ αυτούς το ξεκίνημα μιας ακόμα μέρας, που ίσως ήταν η τελευταία τους, με κατάληξη τα κρεματόρια. Λίγο μετά την απελευθέρωσή του ο Πρίμο Λέβι πρόβλεψε προφητικά στο ποίημά του ότι το «ξενικό παράγγελμα» θα ακουστεί ξανά, η κτηνωδία, δυστυχώς, θα επιστρέψει. Γι’ αυτό, όταν τον ρωτούσαν, γιατί έγραψε όλα αυτά τα εξαιρετικά έργα με τις εμπειρίες του από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, απαντούσε πολύ απλά «για να μην ξανασυμβούν!». Γιατί, όπως γράφει  Χορκχάϊμερ στο δοκίμιό του Οι Εβραίοι και η Ευρώπη «όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό, δεν πρέπει επίσης να μιλά και για τον φασισμό», αφού «το αυγό του φιδιού»  εκκολάπτεται σε συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, και η «φαιά πανούκλα» δεν αποτελεί απλώς «βιασμό» ή «παρεκτροπή» της ιστορίας. «Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα, αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου», λέει χαρακτηριστικά ο Μπρεχτ.

          Τόσο τα μαζικά αντίποινα κατά του άμαχου ελληνικού «βρωμολαού που είναι απολύτως συνένοχος των συμμοριτών-τρομοκρατών» όσο και η μαζική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων υπό την αιγίδα του ναζιστικού κράτους υπάκουαν στη χιτλερική αυτοκρατορική στρατηγική της «φυλετικής ενοποίησης της Ευρώπης», με τη διαρπαγή των περιουσιών και την οικονομική υποδούλωση των «κατώτερων» λαών στο βορειο-γερμανικό «εθνολαϊκό κράτος». Ο αντισημιτισμός, ο αντισλαβισμός, o αντικομμουνισμός, ο βιολογικός ρατσισμός των Ναζί δεν ήταν παρά το αποκρουστικό ιδεολογικό περιτύλιγμα του «οικονομικού οράματος του ευνοούμενου του Χίτλερ, Άλμπερτ Σπέερ, για έναν κόσμο όπου οι επιχειρήσεις θα αίρονταν πάνω από τις πολιτικές συγκρούσεις» γράφει ο Μ. Μαζάουερ, που μας χάρισε την εξαιρετική του μονογραφία «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων». Ο «ολοκληρωτικός πόλεμος» ήταν το μέσο για την επίτευξη αυτού του εφιαλτικού στόχου. Οι αναλογίες με το σήμερα αναπόφευκτες και εφιαλτικές.

          Για να «εξοικονομηθεί γερμανικό αίμα και να καταπολεμηθεί ο κομμουνισμός», σύμφωνα με τον στρατηγό Αλεξάντερ Λέερ, αποφασίζεται η συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ως το πολιτικό-στρατιωτικό μέσο υποκίνησης εμφυλίου πολέμου, και τίθενται υπό την άμεση διοίκηση του αρχηγού των SS στην Ελλάδα Βάλτερ Σιμάνα. Η χιτλερική προπαγάνδα εκθείαζε «τα καλοπροαίρετα στοιχεία του ελληνικού λαού, που αγωνίζονται εναντίον των συνωμοτών μπολσεβίκων» και διαφήμιζε την εγκληματική δράση των «Ταγματαλητών» –όπως σωστά τους αποκαλούσε ο υπόδουλος λαός- στα κινηματογραφικά επίκαιρα που προβάλλονταν στις κατεχόμενες ή ουδέτερες χώρες, όπως η Ελβετία. Καθώς όμως για τους Βρετανούς «συμμάχους» μας η συμμετοχή στο ΕΑΜ θεωρούνταν «μεγαλύτερο έγκλημα από τη συνεργασία με τους Γερμανούς, έπρεπε να μείνει ανοιχτή η πόρτα στους Ταγματασφαλίτες». Έτσι, εντάχθηκαν στον Εθνικό Στρατό και υπηρέτησαν με φανατισμό όχι μόνο το μετεμφυλιακό κράτος των διωγμών αλλά και την απριλιανή Χούντα του ’67. Σήμερα, 67 χρόνια μετά, εξακολουθούν να βρωμίζουν τους δρόμους της «μαρτυρικής» – με τη σφραγίδα και την υπογραφή του ελληνικού κράτους, επιτέλους!- Θεσσαλονίκης τα ονόματα των κατοχικών δημάρχων και των αξιωματούχων, πολιτικών και στρατιωτικών,  που υπηρέτησαν τα στρατεύματα κατοχής, ενώ η αντιφασιστική και αντιδικτατορική αντίσταση παραμένουν άστεγες και  στα αζήτητα της επίσημης μνήμης.

          Από αυτή τη μνημοκτονία αντλούν το απύθμενο θράσος τους ο αντιπρόεδρος της «Συμβουλευτικής Επιτροπής» της χούντας Νικόλαος Μέρτζος και ο έκπτωτος περιφερειάρχης Κ. Μακεδονίας-υπόλογος για οικονομικά σκάνδαλα Π. Ψωμιάδης, που συκοφαντούν το ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα ο τελευταίος δεν διστάζει να δηλώσει ότι: «ανατρεπτικές πράξεις δεν έκανε η Χ.Α. αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Σας θυμίζω, λέει, για να φύγουμε λίγο από το Μνημόνιο και τα οικονομικά ζητήματα, ποιος κατέστρεψε το κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταδίκασε ποτέ τους κουκουλοφόρους. Ποιος κλείνει λιμάνια, εργοστάσια, πολυκαταστήματα, ποιος υπερασπίζεται δυνάμεις αναρχικών; … «Εμένα προσωπικά δε με ενοχλεί η Χρυσή Αυγή, πλην ακραίων συμπεριφορών, τις οποίες και καταδικάζω».

       Γνωρίζουμε ότι σε καιρούς κρίσης, σε εποχές αναταραχών και κοινωνικών εξεγέρσεων, οι οικονομικο-πολιτικές ελίτ ρίχνουν στη μάχη τις εφεδρείες τους και ο φασισμός είναι η τελευταία τους εφεδρεία – και γι’ αυτό η πιο κτηνώδης. Τι άλλο άραγε αποδεικνύει για τις προθέσεις των πολιτικών εγκεφάλων της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης – που θέλουν μια Ευρώπη «φρούριο»,  μια Ευρώπη «δύο ταχυτήτων» ή όπως τη λένε κομψά μια Ευρώπη «των εφαπτόμενων κύκλων» – το διαφημιστικό σποτ της Ε.Ε., στο οποίο η νεαρή Ευρώπη, ως κινηματογραφική ηρωίδα, περικυκλώνεται απειλητικά από μαύρους, ασιάτες και μογγόλους με αιμοσταγείς διαθέσεις ;    

      «Αυτοί που δεν θυμούνται το παρελθόν είναι καταδικασμένοι να το ξαναζήσουν», προειδοποιεί στην είσοδο του μουσείου του Άουσβιτς η πολυσήμαντη ρήση του Ισπανού φιλόσοφου Σανταγιάνα. Λέω πολυσήμαντη, γιατί η καλλιέργεια της μνήμης ή της λήθης κάθε άλλο παρά αθώα υπόθεση είναι. Αντίθετα, είναι ένα πολυδιάστατο ιστορικό και προπαντός ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα. Ενδεικτικές οι  φωτιές που έχουν ανάψει γύρω από το σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στη Ρωσία, τη Βρετανία και τη Γαλλία. «Γιατί η μνήμη εργαλειοποιήθηκε. Το Ολοκαύτωμα έγινε κρατική ιδεολογία στο Ισραήλ και πυροδότησε μια βιομηχανία μνήμης.

      Το χειρότερο, κατά την ταπεινή μου γνώμη αλλά και της «κοινότητας των ιστορικών», είναι ότι, στο όνομα της καταπολέμησης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, το Συμβούλιο Υπουργών της Ε.Ε. αποφάσισε τον Απρίλιο του 2006 να καθιερώσει ένα είδος κρατικής μνήμης και ιστορικής αλήθειας, ποινικοποιώντας την «άρνηση ή τη μείωση της σημασίας του Ολοκαυτώματος, των γενοκτονιών ή των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας». Μάλιστα όλες οι χώρες-μέλη πρέπει να εκδώσουν σχετικούς νόμους που θα προβλέπουν ποινές φυλάκισης ακόμα και τριών ετών!

         Αυτό το κλίμα έχει ενθαρρύνει στην Α. Ευρώπη τον αντισοβιετικό ρεβανσισμό, με την αποκαθήλωση των μνημείων προς τιμήν του Κόκκινου Στρατού στο Ταλίν και στη Βουδαπέστη, και τον νεομακαρθισμό, με αποτέλεσμα να ποινικοποιούνται συλλήβδην όχι μόνο  υπαρκτά σταλινικά εγκλήματα αλλά και οι ίδιες οι κομμουνιστικές ιδέες. Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που βιώνει την αναβίωση της ναζιστικής ιδεολογίας. Στη Λετονία, φέτος, για πρώτη φορά, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας υποστήριξε την ετήσια παρέλαση των βετεράνων Waffen SS. Στην Αυστρία, το ακροδεξιό κόμμα FPÖ έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Στην Ουγγαρία, η «Ουγγρική Φρουρά»– κληρονόμος της φασιστικής πολιτοφυλακής του κόμματος των τοξοειδών σταυρών που οργάνωσε την εξόντωση των Εβραίων και των Τσιγγάνων, σήμερα τρομοκρατεί τις εβραϊκές κοινότητες και πρωτοστατεί σε δολοφονικές επιθέσεις εναντίον των Ρομά.

         Σήμερα με καταγεγραμμένη ολόκληρη της ιστορία του 20ού αιώνα,  ξέρουμε τί έγινε και τί μπορεί να ξαναγίνει. Επομένως δεν μπορεί να κανείς να παριστάνει τον ανήξερο  και τον αθώο του αίματος. «Μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»! Η «Ανακωχή», για να θυμηθούμε ξανά τον Πρίμο Λέβι, δείχνει να τελειώνει. Η οικονομική κρίση, τα στρατόπεδα «φιλοξενίας», κατά την οργουελική φρασεολογία του κ. Χρυσοστομίδη, οι στρατιές των απόκληρων που φυτοζωούν, η πολιτική του κοινωνικού κανιβαλισμού, η αντιμετώπιση των περιθωριακών και των μεταναστών με όρους υγειονομικούς, το φάσμα της εκμηδένισης ολόκληρων πληθυσμών είναι μερικές μόνο ψηφίδες μιας εικόνας που πλέον γίνεται πεντακάθαρη. ΄Ηδη ακροδεξιοί και νεοφιλελεύθεροι κύκλοι προτείνουν ανοιχτά να επιτραπεί η οπλοφορία, καθώς και να κατοχυρωθούν θεσμικά τα αλήστου μνήμης ναζιστικά freikorpsπρότυπα της «Χρυσής Αυγής», ώστε να επιδίδονται χωρίς περιορισμούς σε πογκρόμ εναντίον των μεταναστών.

        Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ένα ακόμα από τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, πρόλαβε και μας προειδοποίησε: Αν ο εχθρός νικήσει, ούτε οι νεκροί δεν θα είναι ασφαλείς στους τάφους τους. Αντίθετα ελάχιστο ενδιαφέρον έδειξαν τα ελληνικά ΜΜΕ για την επίκαιρη εκδήλωση ιστορικής μνήμης με επιζώντες του Ολοκαυτώματος που οργάνωσε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών ο Αυστριακός ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ – Ελληνας πολίτης από το 1985. Η εκδήλωση, με αφορμή και τη δράση της  Χρυσής Αυγής, είχε τον χαρακτήρα της «πνευματικής αντεπίθεσης» εναντίον όσων όχι μόνο κηρύσσουν το φυλετικό μίσος και αλλά και, καπηλευόμενοι τον πατριωτισμό και υποδαυλίζοντας  συστηματικά το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών, επιδίδονται στο τσάκισμα των μελαψών. Αλήθεια, η Νέρι Νιαγκουάρα, η κολυμβήτριά μας με τα τόσα μετάλλια, είναι άραγε Ελληνίδα; ΄Η μήπως οι φασίστες αιματολόγοι πιστεύουν ότι το χρώμα της ακυρώνει το αθλητικό της ταμπεραμέντο;

      Τα «Ολοκαυτώματα» δεν αφορούν μόνον τα θύματα και το «τραύμα» τους. Αντίθετα, πρέπει να μεταμορφώσουμε τα αθώα θύματα των Ναζί σε ένα αδιαπέραστο τείχος απέναντι στην επανάληψη της ανείπωτης αυτής φρίκης. Μόνον έτσι το σύνθημα «ποτέ πια!» θα πάψει να είναι μια απλή ευχή ή μια συναισθηματική διακήρυξη, τη στιγμή που συνεχίζονται οι σφαγές αμάχων.

           Οφείλουν να αναχθούν, όπως τονίζει η Οντέτ Βαρόν-Βασάρ, σε «συμβολική μνήμη ενάντια σε κάθε προκατάληψη, ξενοφοβία και ρατσισμό. Η μνήμη του Άουσβιτς δεν προσβάλλεται όταν γίνεται εμβληματική όλων των θυμάτων του ρατσισμού. Αντίθετα, μόνον τότε βρίσκει το πλήρες νόημά της και τιμάται πραγματικά».

     Αυτό το οικουμενικό μήνυμα στέλνει το εμβληματικό, κατά τη γνώμη μου,  απόσπασμα από τον «Σαουλίκο», τη συγκλονιστική μαρτυρία του συμπολίτη  συντρόφου μας Ρόμπι Βαρσάνο : «Αλήθεια είχαν πατρίδα οι κολασμένοι; Και ποια ήταν αυτή; Η Θεσσαλονίκη, τα Ιεροσόλυμα, η Πολωνία; Για τον Ρόμπι η πατρίδα του ήταν η Θεσσαλονίκη, μα για τον αδερφό του, τους γονείς του, τους θείους του, τους φίλους του  –κοντά τριάντα ψυχές–  η πατρίδα, η παντοτινή τους πατρίδα, ήταν το Άουσβιτς. Ο ουρανός του Άουσβιτς και όχι η γη του. Στον ουρανό, εκεί ήταν η πατρίδα τους. Μόνο που δεν ήξερε, όταν φυσάει ο αέρας, αέρας δυνατός και μετακινείται από χώρα σε χώρα, δεν ήξερε για πού ταξίδευε η πατρίδα των δικών του. Αέρας είναι, όπου θέλει σε πάει. Μπορεί να ανακατευόταν με τον δικό τους Βαρδάρη και να τους έφερνε ως τη Θεσσαλονίκη. Όλα γίνονται σ’ αυτή τη ζωή. Θα ήταν πολύ ωραίο, οι πατρίδες να μετακινούνται με τον αέρα και να ανακατεύονται. Να ανακατεύονται οι άνθρωποι πριν προλάβουν να ριζώσουν για να μην έρχονται οι άλλοι να τους ξεριζώνουν. Μακάρι να ήταν αέρας οι πατρίδες. Μα δεν ήταν και δεν είναι.»

          Η απόκρισή μας στην εναγώνια «κραυγή για το αύριο» των νεκρών ή επιζώντων του Ολοκαυτώματος, των Εβραίων, των Τσιγγάνων, των ομοφυλόφιλων, των ανάπηρων, των ποικίλων θυμάτων της «φυλετικής υπεροχής», πρέπει να είναι ο πολιτικός μετασχηματισμός της ιστορικής μνήμης: η αναγνώριση-αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η καταπολέμηση των ανισοτήτων και κάθε μορφής διακρίσεων.

         Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή του Γ΄ Ράιχ.

Σ’ αυτές, ειδικά για την Θεσσαλονίκη, πρέπει να προστεθεί και η επιστροφή 1.500.000.000. δραχμών – λύτρων που κατέβαλε η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης για να γλυτώσει 3.500 άρρενα μέλη της ηλικίας 18-45 ετών από την καταναγκαστική εργασία στην οδοποιία, σε λατομεία-μεταλλεία και εργοτάξια (κατασκευή αεροδρομίου Σέδες) της Μακεδονίας.

Οι υποχρεώσεις της Γερμανίας απέναντι στη χώρα μας δεν εξαντλούνται στις οικονομικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Ανοιχτές παραμένουν και οι εκκρεμότητες της επιστροφής αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

         Απέναντι στις εθνικιστικές κραυγές των «ιστοριοφυλάκων» σε Ανατολή και Δύση για την επιβολή εθνο-κρατικού μονοπώλιου στη σχολική ιστορία, πρέπει να υπερασπίσουμε την ελευθερία της ιστορικής έρευνας ως αναφαίρετο δημόσιο αγαθό. Γιατί, όπως έλεγε και ο Αντόρνο, στο εξαιρετικό-προφητικό του δοκίμιο η Εκπαίδευση μετά το Άουσβιτς, «πρέπει κανείς να γνωρίζει τους μηχανισμούς που καθιστούν τους ανθρώπους ικανούς για τέτοιες πράξεις και να μοχθήσει ξυπνώντας την κοινή συνείδηση γύρω από αυτούς τους μηχανισμούς, ώστε να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να γίνουν ξανά έτσι».

           Θυμίζουμε στον ελληνικό λαό ότι:

α) Το φαινόμενο ανάδυσης ενός φασιστικού κόμματος στις γειτονιές των πόλεων και στην επαρχία είναι η τερατογένεση της μνημονιακής πολιτικής της φτώχιας και της εθνικής ταπείνωσης που  εφάρμοσαν τα τελευταία τρία χρόνια ΠΑΣΟΚ- ΝΔ και ΛΑΟΣ. β) Το «αντισυστημικό»  προφίλ που φιλοτεχνεί για τον εαυτό της η Χ.Α. δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Η ώσμωση της οργάνωσης με τμήματα του κρατικού μηχανισμού και η παρακρατική της λειτουργία έχουν καταγραφεί επανειλημμένα.

Ο πόλεμος που το σύστημα έχει εξαπολύσει ενάντια στα μεσαία και χαμηλά στρώματα με τις μειώσεις μισθών, συντάξεων, περικοπές στην υγεία και την παιδεία, κλπ απλώς συνεχίζεται με την διάβρωση του κοινοβουλευτικού χώρου μέσω της ΧΑ, με στόχο τη σταδιακή καταπάτηση του δημοκρατικού δικαιώματος του Ελληνικού λαού να δυναμώσει την φωνή του στην βουλή, με την ανάδειξη μιας κυβέρνησης της αριστεράς.

 Ενδεικτικά αναφέρω:

– στις 2.2.2008, ΜΑΤ και μέλη της οργάνωσης επιτέθηκαν εναντίον αντιφασιστικής συγκέντρωσης,  ενώ σκανδαλώδης υπήρξε η προστασία του υπαρχηγού της οργάνωσης Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, που για χρόνια φυγοδικούσε για το βαρύτατο τραυματισμό του  φοιτητή Κουσουρή.

– τη συνεργασία Χ.Α.-ΕΛΑΣ. Η συνεργασία αυτή έχει καταγγελθεί, μεταξύ άλλων, και από τον αποστάτη της Χ.Α. Χάρη Κουσουμβρή , στο βιβλίο του «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής»

– τη διασύνδεση της Ν.Δ με τη Χ.Α. Φυλλάδιά της τυπώνονταν από τη ΝΔ.

γ) Η εξίσωση του ΣΥΡΙΖΑ με την ΧΑ ως «ακραίες παρουσίες στην κοινοβουλευτική μας ζωή» – να θυμίσω στους παλιότερους τη θεωρία της Ν.Δ. περί «αριστεροχουντισμού» τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης – στόχο έχει να πλήξει τη δυνατότητα του λαού να καταφέρει μια άλλη διακυβέρνηση για τον τόπο. Μια διακυβέρνηση της Αριστεράς  που θα βάζει τα συμφέροντα ενός ελεύθερου και όχι ενός τρομοκρατημένου λαού πάνω από τα συμφέροντα που τον πνίγουν. Σ’ αυτή τη συμπαράταξη καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς, όπως η ηγεσία του  ΚΚΕ, που αντιγράφουν τις σεχταριστικές σταλινικές πρακτικές του Μεσοπολέμου,  που διέσπασαν το εργατικό κίνημα και έδωσαν την ευκαιρία στον Χίτλερ να αναρριχηθεί στην εξουσία.

ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ, Χορτιάτης, 10-6-012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s