ΟΧΙ στις εθνικιστικές παράτες!

 Η Θεσσαλονίκη γιορτάζει τα 100 χρόνια της  απελευθέρωσής από τον οθωμανικό δεσποτισμό και την επέτειο της αντιφασιστικής αντίστασης κυριολεκτικά σε «κατάσταση πολιορκίας». Με πρόσχημα την αποτροπή επεισοδίων, μονάδες της ΕΛΑΣ έχουν καταλάβει από σήμερα, Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012, στρατηγικά σημεία της πόλης και επιτηρούν προκλητικά  τους διερχόμενους πολίτες.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση προχωρεί αύριο σε αναπαράσταση της εισόδου του ελληνικού στρατού στην πόλη το 1912, ερήμην της δημοτικής αρχής και της πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου.

Ελπίζουμε αυτή η κακόγουστη κίνηση να μην αποτελεί κακέκτυπο των ανάλογων εκδηλώσεων της χούντας, υμνητές της οποίας, δυστυχώς, επανέρχονται στο πολιτικό προσκήνιο με την ανοχή αλλά και την ενθάρρυνση του όλου ή μέρους της κυβέρνησης των προθύμων που, ενώ έχουν οδηγήσει τη χώρα στην πλήρη εξαθλίωση, βρίσκουν και διαθέτουν χρήματα για θλιβερές παράτες από «πατριώτες χορηγούς».

Σ’ όλο τον κόσμο οι επέτειοι απελευθέρωσης γιορτάζονται με τη συμμετοχή του λαού και όχι με παρελάσεις, που εμπνευστές τους ήταν τα βάρβαρα ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ού αιώνα. Στην Ελλάδα, και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, την Κυριακή 28 Οκτωβρίου θα γιορταστεί η έναρξη του αντιφασιστικού αγώνα με στρατιωτική παρέλαση ενώπιον μιας ξεπεσμένης στη συνείδηση του λαού πολιτειακής και πολιτικής ελίτ, υπό την προστασία των ΜΑΤ!

 Και το χειρότερο: η επέτειος της απελευθέρωσης από τους χιτλερικούς, στις 30 Οκτωβρίου 1944, θα γιορταστεί με τη γνωστή εκδήλωση ρουτίνας στο ηρώο του Γ΄Σ.Σ., προφανώς για να μην ενοχλούνται τα «πνεύματα» των δωσίλογων και των  χρυσαυγιτών επιγόνων τους από την καθαίρεση της σβάστικας και την είσοδο των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ στην καθημαγμένη πόλη.

Σε ένδειξη τιμής για τους ξεχασμένους από την Πολιτεία ΕΑΜίτες-ΕΛΑΣίτες αντιστασιακούς, η δημοτική κίνηση «Θεσσαλονίκη-ανοιχτή πόλη» την Τρίτη 30 Οκτωβρίου, στις 1.30μ.μ. -ανήμερα της απελευθέρωσής της  πόλης από τους Ναζί και τους δωσίλογους ταγματαλήτες- θα μετονομάσει συμβολικά την οδό Κ. Μερκουρίου, του μεταξικού δημάρχου που υποδέχτηκε τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής,  σε «οδό 30ης Οκτωβρίου 1944», στη γωνία Μερκουρίου και Β. Όλγας.

Γιατί αυτή η πόλη εκτός από μαρτυρική, υπήρξε και η «μήτρα» της αντιφασιστικής αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη, καθώς εδώ ιδρύθηκε η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση, η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ».

Θεσσαλονίκη 26-10-2012

Από το Γραφείο Τύπου

Οκτώβριος 2012: ΟΧΙ στο νεοναζισμό!

 Οκτώβριος 1940: ΟΧΙ στο φασισμό!

Οκτώβριος 2012: ΟΧΙ στο νεοναζισμό!

Πρόταση προς τον κ. Δήμαρχο και το Δ.Σ. της Θεσσαλονίκης

            Ξημερώνοντας 30 Οκτωβρίου 1944 η νεκρή και πένθιμη όψη της Θεσσαλονίκης περνούσε οριστικά στο παρελθόν. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ξεχύνονται στους δρόμους, αγκαλιάζονται και φιλιούνται, οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα.  Μετά από οχτώ χρόνια βασιλομεταξικής και ναζιστικής τυραννίας, η Θεσσαλονίκη απελευθερώνεται από τους μαχητές του ΕΛΑΣ, που μπαίνουν στην πόλη με επικεφαλής τον Κώστα Συννεφάκη (καπετάν Νικήτα), διοικητή του 50ου συντάγματος. 

          Έτσι, οι υποχωρούσες ναζιστικές δυνάμεις κατοχής δεν πρόφτασαν να ανατινάξουν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης – εκτός από ένα τμήμα του -, την ηλεκτρική εταιρεία, το υδραγωγείο της, τους μύλους Αλλατίνι, τα οποία είχαν υπονομεύσει με εκρηκτικά.

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης στις 30 Οκτωβρίου του 1944 από τους Ναζί  έγινε αποκλειστικά από τις  ΕΑΜικές αντιστασιακές δυνάμεις και το στρατιωτικό τους βραχίονα, τον ΕΛΑΣ.  Παρά τη συμφωνία της Καζέρτας να παραδοθεί η εξουσία στους Άγγλους υπό το Βρετανό αρχιστράτηγο Σκόμπι, όπως συνέβη στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, και παρά την εντολή του διοικητή του ΕΛΑΣ Στέφανου Σαράφη να παραμείνουν οι αντάρτικες δυνάμεις στις παρυφές της πόλης και να περιμένουν την απόβαση των Βρετανών, οι ηγέτες της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας, Μάρκος Βαφειάδης και Ευριπίδης Μπακιρτζής δεν υπάκουσαν στις άνωθεν διαταγές. 

68 χρόνια μετά, το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης οφείλει να σεβαστεί την ιστορική αλήθεια και να τιμήσει τους σωτήρες-απελευθερωτές της πόλης μαχητές του ΕΛΑΣ – όπως έχουμε προτείνει εδώ και ένα χρόνο:

α) αποδίδοντας σε δρόμους της πόλης τα ονόματα του Μάρκου Βαφειάδη, του Ευριπίδη Μπακιρτζή και του αντιστασιακού μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ, που διαπραγματεύθηκε την αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων χωρίς άσκοπες καταστροφές και απώλειες

β) απαλείφοντας από δρόμους της πόλης τα ονόματα:

  • του διορισμένου από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου κατοχικού «δημάρχου» Κωνσταντίνου Μερκουρίου ο οποίος μαζί με το μητροπολίτη Γεννάδιο, τον καθηγητή Π. Βιζουκίδη και τον στρατιωτικό διοικητή Ραγκαβή παρέδωσαν τα κλειδιά της πόλης στα ναζιστικά στρατεύματα. Την δε επομένη της κατάληψης της πόλης, 10-4-1941,με προκήρυξή του ο Μερκουρίου κάλεσε το λαό της Θεσσαλονίκης νακαθίσει στα αβγά του ως «υπέρτατον πατριωτικόν καθήκον», αφού «ο στρατός της Γερμανίας από της πρώτης στιγμής της εισόδου του εις την πόλιν  ετήρησεν έναντι ημών στάσιν  γενναιόφρονα και ιπποτικήν» και «ουδέν έχει να φοβηθή τιθέμενος υπό την προστασίαν ενός έθνους γενναίου και ευγενούς. Η τιμή του, η ζωή του και η περιουσία του θα είναι πλήρως εξησφαλισμένη»(!) Το Δεκέμβριο  του 1942 έβαλε συνεργεία του δήμου να ισοπεδώσουν το εβραϊκό νεκροταφείο, να ξηλώσουν τις ταφόπλακες και να τις χρησιμοποιήσουν για…κράσπεδα πεζοδρομίων(!)
  • του συνταγματάρχη-κατοχικού Γενικού Επιθεωρητή Νομαρχιών Μακεδονίας και Φρούραρχου Θεσσαλονίκης Αθανάσιου Χρυσοχόου,που είχε οχυρωθεί με τους ταγματασφαλίτες στο κτίριο της ΧΑΝΘ, υποστηριχτή των Ταγμάτων Ασφαλείας, μάρτυρα υπεράσπισης του αρχιεγκληματία Μαξ Μέρτεν.

Τα ονόματά τους έδωσε σε δρόμους της πόλης το χουντικό Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης (29-1-1971).

  • του επίσης κατοχικού «δημάρχου» Γεωργίου Σερεμέτη, που στις 26 Μαρτίου 1943 -μία βδομάδα μετά την πρώτη αποστολή 2.400 συμπολιτών μας στα κρεματόρια του Άουσβιτς- εισηγήθηκε στο Δ.Σ. «την μετονομασίαν των οδών της πόλεως των φερουσών ισραηλιτικά ονόματα».

Το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης οφείλει να καταργήσει στην προσεχή του συνεδρίαση (29-10-2012) την κατάπτυστη αυτή απόφαση, ως στοιχειώδη ένδειξη σεβασμού στους συμπολίτες μας μάρτυρες του Ολοκαυτώματος.

Απέναντι στις σαρακοφαγωμένες «αλήθειες» και τις επινοημένες παραδόσεις της «εθνικώς ορθής δημόσιας ιστορίας», η δημοτική κίνηση «Θεσσαλονίκη-ανοιχτή πόλη» -ανήμερα της απελευθέρωσής της  πόλης από τους Ναζί και τους δωσίλογους ταγματαλήτες-  θα μετονομάσει συμβολικά την οδό Κ. Μερκουρίου  σε «οδό 30ης Οκτωβρίου 1944», στη γωνία Μερκουρίου και Β. Όλγας, στις 1.30μ.μ. Γιατί, επιπλέον, αυτή η πόλη είχε το ιστορικό προνόμιο να ιδρύσει στις 15 Μαΐου 1941  την πρώτη σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη αντιστασιακή οργάνωση, την «Ελευθερία».

Θεσσαλονίκη 25/10/2012

Για τη «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ»

Μηταφίδης Τριαντάφυλλος δημοτικός σύμβουλος

Ερώτηση Προς τον κ. Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού για το ναό της Αφροδίτης

23 Οκτωβρίου 2012

Θέμα:  Οι μνημονιακές πολιτικές επιβάλλουν το θάψιμο των  αρχαιολογικών μας μνημείων αντί για τη συντήρηση και  ανάδειξή τους. Ο  αρχαίος ναός στην πλατεία Αντιγονιδών στη Θεσσαλονίκη, μετά από 12 χρόνια αναμονής για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου όπου βρίσκεται,  και τη μετατροπή του σε επισκέψιμο αρχαιολογικό χώρο, αποφασίστηκε να καταχωθεί!

Το 2000 στο πλαίσιο της κατεδάφισης διώροφης οικοδομής στην πλατεία Αντιγονιδών (Καραολή 32 και Αντιγονιδών 38) στη Θεσσαλονίκη, ήρθε στο φως το ανατολικό μέρος της κρηπίδος αρχαϊκού ναού που ανάγεται στον 6Ο  π. Χ. αιώνα, καθώς και ένα πλήθος αγαλμάτων της Ρωμαϊκής εποχής και θραυσμάτων αρχιτεκτονικών μελών. Τα ευρήματα κρίνονται από ειδικούς ιδιαίτερα αξιόλογα από αρχαιολογική, ιστορική και καλλιτεχνική άποψη, καθώς πρόκειται για ένα μνημείο που σηματοδοτεί με το δικό του τρόπο τη μακραίωνη ιστορία της πόλης. Κατασκευάστηκε αρχικά τον 6ο αι. π.Χ. και στη ρωμαϊκή εποχή μετακινήθηκε  στη θέση στην οποία αποκαλύφθηκε πριν από μερικά χρόνια.

Το 2002 το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) σε συνεδρίασή του, γνωμοδότησε προς το Υπουργείο Πολιτισμού την απαλλοτρίωση του οικοπέδου με σκοπό την ανάδειξη των αρχαιολογικών ευρημάτων. Το 2003 το ΚΑΣ αναθεωρεί την απόφασή του και προτείνει τη διατήρηση των ευρημάτων στο υπόγειο της υπό ανέγερση πολυκατοικίας, σύμφωνα με το αίτημα των ιδιοκτητών του οικοπέδου. Το 2007 το ΚΑΣ επανέρχεται στην αρχική του απόφαση για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου με σκοπό την ολοκλήρωση του ανασκαφικού έργου και την ανάδειξη του μνημείου. Ωστόσο έκτοτε το θέμα δεν έχει προχωρήσει.

Το 2010 η Διεύθυνση Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού με σχετικό έγγραφό της προς το Τμήμα Απαλλοτριώσεων της Διεύθυνσης Απαλλοτριώσεων και Ακινήτων Περιουσίας επισημαίνει την ανάγκη ολοκλήρωσης των διαδικασιών απαλλοτρίωσης του συγκεκριμένου επί των οδών Καραολή-Δημητρίου 32 και Αντιγονιδών 38 ακινήτου.

Τώρα, μετά από νέα απόφαση του ΚΑΣ, η Αρχαιολογική Υπηρεσία προχωρεί με σπουδή σε κατάχωση του ναού, προκειμένου να «προστατευτούν» οι πολυκατοικίες που γειτονεύουν με το οικόπεδο, το πεζοδρόμιο καθώς και το ίδιο το μνημείο. Ωστόσο, υπάρχουν άλλα ενδεδειγμένα  μέτρα από στατικής πλευράς, για την προστασία των όμορων οικοδομών και του πεζοδρομίου,  όπως  η αντιστήριξη των πρανών , ενώ η κατάχωση εξυπηρετεί ουσιαστικά μόνο την προστασία του μνημείου.  Προφανώς επιλέχθηκε η πιο οικονομική λύση που είναι η κατάχωση του ναού, αντί της συντήρησης,  στερέωσης και στέγασης του. Υπενθυμίζουμε ότι για τη στέγαση του μνημείου έχει ήδη εκπονηθεί επιστημονική μελέτη για την εφαρμογή της οποίας απαραίτητη προϋπόθεση είναι η απαλλοτρίωση του οικοπέδου.  Οι μνημονιακές πολιτικές  όμως επιβάλλουν το θάψιμο των μνημείων μας αντί για την ανάδειξή τους.

     Για να κατευνάσει τις αντιδράσεις των πολιτών που αγωνίζονται για τη διάσωση και την προβολή του μνημείου, ο Δήμος Θεσσαλονίκης επιβεβαίωσε κατά την πρόσφατη σύνοδο  του Δημοτικού Συμβουλίου (16-1-2012) παλαιότερη απόφασή του (857/2009) που αφορά στην ανάδειξη και συντήρηση των αρχαιοτήτων στην Πλατεία Αντιγονιδών από το Υπουργείο Πολιτισμού. Παράλληλα το Δ.Σ.Θ απαιτεί την άμεση εξεύρεση πόρων από το Υπουργείο Πολιτισμού, προκειμένου να καταστεί δυνατή η απαλλοτρίωση του οικοπέδου όπου βρίσκεται ο αρχαίος ναός και εν συνεχεία να αναδειχθεί και να ενταχθεί στην ευρύτερη περιοχή το συγκεκριμένο μνημείο.

      Είναι όμως προφανές πως τα αναγκαία χρήματα δύσκολα θα βρεθούν και το θέμα τελικά δεν θα προχωρήσει, αν δεν προωθηθούν άλλες εναλλακτικές λύσεις, όπως για παράδειγμα η ανταλλαγή του επίμαχου οικοπέδου με δημοτικό.

Επειδή, αντί της κατάχωσης, υπάρχουν άλλοι τρόποι προστασίας του μνημείου, όπως παραδείγματος χάριν η κατασκευή στεγάστρου, που θα άφηνε παράλληλα το μνημείο σε δημόσια θέα,

Επειδή, επείγει η στήριξη των οικοδομών των όμορων οικοπέδων, καθώς και του παρακείμενου πεζοδρομίου που απειλείται με κατάρρευση, λόγω διάβρωσης του εδάφους,

Ερωτάται ο κ. Υπουργός,

1)      Προτίθεται το υπουργείο να εξασφαλίσει άμεσα το απαιτούμενο κονδύλι για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου, ώστε να ολοκληρωθεί η ανασκαφική έρευνα  και να προχωρήσει η ανάδειξή του ναού;

2)      Θα επιμείνει στην  κατάχωση, δηλαδή πρακτικά στην  εξαφάνιση του μνημείου, ή θα  επιδιώξει την ανάδειξή του ώστε να γίνει επισκέψιμο;

3)      Προτίθεται να προχωρήσει άμεσα στην υιοθέτηση άλλων μέσων προστασίας του μνημείου και των όμορων οικοδομών, καθώς υπάρχει σοβαρός κίνδυνος κατάρρευσης του πεζοδρομίου και του ευρύτερου χώρου;

Οι ερωτώντες βουλευτές

Τάσος Κουράκης, Δέσποινα Χαραλαμπίδου , Λίτσα Αμμανατίδου

Για την «Ελληνογερμανική Συνέλευση»

«ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η πρόσφατη επίσκεψη Μέρκελ και η «Ελληνογερμανική Συνέλευση» που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη τον επόμενο μήνα, έρχονται να ολοκληρώσουν με τον πλέον επίσημο τρόπο μια πολύμηνη διαδικασία που με εύσχημο τρόπο («μεταφορά τεχνογνωσίας») επιχειρεί ουσιαστικά να παραδώσει τον φυσικό πλούτο και την οικονομική δραστηριότητα της χώρας σε πολυεθνικούς οικονομικούς κολοσσούς και τους εγχώριους ατζέντηδές τους.

Η πρωτοφανής οικονομική κρίση, για την οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι, αποτελεί χρυσή ευκαιρία για τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, σε αγαστή συνεργασία με το πολιτικό προσωπικό που απροκάλυπτα πλέον εξυπηρετεί τις επιδιώξεις τους, να ιδιοποιηθούν τη δημόσια περιουσία και να στερήσουν κάθε εργαλείο ανάπτυξης από την ελληνική οικονομία.

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις «καχυποψίες» – κατά την έκφραση του κ. Δήμαρχου – της παράταξής μας, που εγκαίρως ανέδειξε τα ζητήματα που σχετίζονται με την ενέργεια, τη διαχείριση των απορριμμάτων και τις εξορύξεις ως κυρίαρχα πολιτικά επίδικα στο καθεστώς του Μνημονίου που βρισκόμαστε. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις πρόσφατες συνομιλίες Μέρκελ-Σαμαρά τα θέματα αυτά βρέθηκαν στην κορυφή της ατζέντας.

Στο πλαίσιο των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, η ενέργεια, το νερό, η διαχείριση απορριμμάτων, οι υπηρεσίες τοπικής αυτοδιοίκησης και η υγεία εμπορευματοποιούνται και ιδιωτικοποιούνται, μεταφέρονται στο πεδίο των πολυεθνικών και των χρηματιστηριακών συναλλαγών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η προετοιμασία στη χώρα μας έχει αρχίσει από καιρό. Με τη διάλυση της ΔΕΗ και το μοίρασμα της πίτας στους επιχειρηματίες επιβάλλεται με πολιτικές αποφάσεις εδώ και μια δεκαετία. Στο νερό, με πρώτες για εκποίηση την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, με το νόμο για τα δικαιώματα χρήσης, με την εξελισσόμενη ιδιωτικοποίηση των ποταμών μέσω των υδροηλεκτρικών έργων. Αλλά και στο πεδίο των σκουπιδιών ο τζίρος είναι σίγουρος, από το «ζεστό χρήμα» από τα δημοτικά τέλη.

Μια ακόμη πιο σκοτεινή πλευρά με τεράστια κέρδη είναι η διάθεση των βιομηχανικών αποβλήτων. Πάνω από ένα εκατομμύριο τόνοι βιομηχανικών και επικινδύνων αποβλήτων το χρόνο … αγνοούνται. Ενώ προωθούνται πανάκριβες όσο και αναποτελεσματικές λύσεις που θα οδηγούν τα σκουπίδια σε φαραωνικά εργοστάσια επεξεργασίας, λύσεις που αποκλείουν την ανακύκλωση και εκτινάσσουν τα κόστη διαχείρισης που θα πληρώνει η κοινωνία στους «επενδυτές». Σε Αττική, Θεσσαλονίκη, Κεντρική και Δυτική Μακεδονία, Θεσσαλία, Στερεά, Πελοπόννησο, Κρήτη προχωρούν με γοργούς ρυθμούς παρόμοια σχέδια του μεγάλου – εγχώριου και πολυεθνικού- κεφαλαίου. Όλα τα παραπάνω «ξεκαθαρίζουν το τοπίο» για το ποια είναι τα πραγματικά επίδικα της μνημονιακής νεοφιλελεύθερης αντεπίθεσης και ιδιαίτερα της δράσης της Task Force και του Ράιχενμπαχ στη χώρα μας.

Είναι υπόθεση της κοινωνίας πλέον να ακυρώσει τους σχεδιασμούς τους, να διαφυλάξει τα τελευταία αποθέματα δημόσιας περιουσίας, υπηρεσιών και πόρων που είναι αναγκαίος όρος οποιασδήποτε μελλοντικής ανασυγκρότησης προς όφελος του λαού.                                                                                                               15/10/2012

 

ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ ΤΜΗΜΑ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ, ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ θεωρεί κατάπτυστο, απαράδεκτο και αντιδημοκρατικό το έγγραφο, με το οποίο ο Υπουργός Εσωτερικών ζητά από τους Δήμους και τις Περιφέρειες την αποστολή στοιχείων για τον αριθμό αλλοδαπών βρεφών και νηπίων ανά χώρα προέλευσης που εξυπηρετούνται στους Παιδικούς και Βρεφ/κους σταθμούς, για να απαντήσει σε σχετική ερώτηση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Ηλία Παναγιώταρου.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (άρθρο 214, παράγραφος 2) οι δημοτικές αρχές διασφαλίζουν το δικαίωμα πρόσβασης όλων των δημοτών και κατοίκων σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας, φύλου, γλώσσας, φυλετικής ή κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν.

Είναι προφανές ότι η Χρυσή Αυγή απειλεί ευθέως μικρά παιδιά και οικογένειες, τη στιγμή που μέλη της πρωτοστατούν σε δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος μεταναστών, κλιμακώνοντας τη δολοφονική και συμμορίτικη πρακτική της και είναι γνωστή η θέση που προεκλογικά εκφωνούσε ο βουλευτής της Η. Παναγιώταρος ότι «θα κάνει εφόδους στα νοσοκομεία αλλά και στους βρεφονηπιακούς σταθμούς και θα πετά στον δρόμο τους “λαθρομετανάστες” και τα παιδιά τους».

Είναι επίσης πλέον προφανές ότι το ρατσιστικό μένος της Κυβέρνησης Σαμαρά και της Χρυσής Αυγής στρέφονται τώρα σε μωρά!! Τα βάζουν με μωρά….Ο Σαμαράς και η Χρυσή Αυγή, στον ίδιο δρόμο του ρατσιστικού μίσους, τα βάζουν με τους μετανάστες και επιδιώκουν να εκδιώξουν τα παιδιά τους από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Με την προθυμία που επιδεικνύει η κυβέρνηση στην προώθηση του αιτήματος του εν λόγω βουλευτή, συμβάλει στην μετατροπή μιας ειρηνικής και δημοκρατικής κοινωνίας σε ένα φασιστικό καθεστώς που στοχοποιεί τους αδύναμους και «ανεπιθύμητους», ώστε εύκολα να γίνονται στόχος του όχλου, ταγμάτων εφόδου ή μιας οργανωμένης ναζιστικής επιχείρησης εξόντωσης.

Αντί η κυβέρνηση του μνημονίου να απειλεί μωρά, καλό θα ήταν να αναμετρούσε τις πομπές της, όταν πολλά από αυτά τα μωρά έμειναν έξω από την κοινωνική φροντίδα με τις εφιαλτικές περικοπές που έκανε στην Αυτοδιοίκηση, που βρίσκεται υπό κατάρρευση.

Αναρωτιόμαστε που σταματάει αυτός ο κατήφορος όταν την οργή της κοινωνίας δεν διστάζει η τρικομματική κυβέρνηση να τη στρέφει σε αθώα βρέφη και νήπια; Η υποχρηματοδότηση απειλεί την ομαλή λειτουργία των βρεφονηπιακών μας σταθμών και όχι η παρουσία παιδιών αλλοδαπών.

Είναι πλέον προφανές είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις και ο αγώνας μας διμέτωπος. Στόχος μας είναι η ανατροπή αυτής της πολιτικής. Οι Δήμαρχοι, οι αιρετοί, οι εργαζόμενοι και οι κοινωνία είναι οι φορείς της συλλογικής αντίδρασης απέναντι στις πολιτικές αυτές της εξαθλίωσης και στους βαστάζους, που την στηρίζουν.

Καλούμε την δημοτικές αρχές να μην ανταποκριθούν στο ανωτέρω έγγραφο και να το καταγγείλουν με τον πιο σαφή τρόπο.

Καλούμε την συνήθως λαλίστατη πλειοψηφία της ΚΕΔΕ να σπάσει την ένοχη σιωπή της, να σταματήσει να κρύβεται και να καταγγείλει την αποτρόπαια αυτή πράξη. Να καλέσει τους Δήμους να μην ανταποκριθούν και να μην γίνουν μαξιλαράκι στην πορεία του εκφασισμού της κοινωνίας μας.

Μαρκ Μαζάουερ: «Δεν οδήγησε η αριστερή βία στην ανάδυση της Ακρας Δεξιάς»

www. alterthess.gr

Είναι ένα κεφάλαιο στην επιστήμη της Ιστορίας αλλά δεν έχει καβαλήσει το καλάμι. Από τα μέσα του ΄80 ρίχνει τον φακό του πάνω στην Ελλάδα εντάσσοντας την Ιστορία της στο γενικότερο βαλκανικό, ευρωπαϊκό ή παγκόσμιο πλαίσιο. Και τα τελευταία δύο χρόνια έχει συμβάλει ουσιαστικά στην αποδαιμονοποίηση της Ελλάδας με τα πολιτικά άρθρα που γράφει σε ισχυρά αγγλοσαξονικά έντυπα με αφορμή την κρίση. (Συνέντευξη στη Μικέλα Χαρτουλάρη για ΤΑ ΝΕΑ)

Στις 23 Οκτωβρίου θα βρίσκεται στην Αθήνα για να τιμηθεί με το βραβείο Διδώ Σωτηρίου της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων και να δώσει μια διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής.

«Δεν έχω ξεχάσει ακόμη την πρώτη φορά που ανέβηκα στην Ανω Πόλη και κοίταξα μέσα από τις τρύπες στους τοίχους ενός ερειπωμένου αρχοντικού και είδα νωρίς ένα καλοκαιρινό πρωινό αυτήν την υπέροχη θέα, τον κόλπο πέρα με τα καράβια και το φως. Εχω προσπαθήσει μια-δυο φορές από τότε να ξαναέρθω στα βήματά μου και να βρω εκείνο το σημείο, όμως δεν τα κατάφερα ποτέ. Οσο λοιπόν και να αλλάζει η Θεσσαλονίκη, για μένα διατηρεί πάντα τη γοητεία της».

Ο Μαρκ Μαζάουερ έχει ζήσει στη Θεσσαλονίκη, μιλά και διαβάζει ελληνικά, αγαπά τον τόπο και τον επισκέπτεται συστηματικά, κι όμως η ματιά του δεν έχει θολώσει. Καταφέρνει να στέκεται πάντα απέξω ενώ βυθίζεται βαθιά μέσα στην ελληνική Ιστορία.

Πνεύμα ανήσυχο, προοδευτικό, ανοιχτό στις κοινωνικές αλλαγές και στο πολυεθνοτικό τοπίο, είναι ένας ιστορικός με κλασική και φιλοσοφική παιδεία από εκείνους που ξέρουν να κάνουν τις σωστές, τις καίριες, τις ενοχλητικές ερωτήσεις – πράγμα που το αναγνωρίζουν ακόμη και οι πολέμιοί του.

Γεννημένος το 1958, με μια μάνα φυσικοθεραπεύτρια και έναν πατέρα που εργαζόταν στην πολυεθνική Unilever, μεγάλωσε στο Βόρειο Λονδίνο, πηγαίνοντας σε δημόσια σχολεία, παίζοντας γαλλικό κόρνο αντί για ποδόσφαιρο και κάνοντας τον συνθέτη κλασικής μουσικής.

Επειδή όμως ήταν ιδιαίτερα ευφυής, οι καθηγητές του τον ενθάρρυναν να πάει στην Οξφόρδη και τότε ήταν, το 1981, προτού αρχίσουν τα μαθήματα, που πρωτοταξίδεψε με τρένο στην Ελλάδα.

Χρειάστηκε όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Οξφόρδη και να σταθμεύσει στην Ιταλία, για να επανεφεύρει τον εαυτό του.

Σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις στην Μπολόνια, στο εκεί παράρτημα του αμερικανικού πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, και τότε αποφάσισε πως ήθελε να γίνει ιστορικός, και μάλιστα να μπει στην αρένα της σύγχρονης Ιστορίας.

Συνδυάζοντας τα ενδιαφέροντα των σπουδών του επικεντρώθηκε λοιπόν στη νεότερη ελληνική Ιστορία, και τη δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Σάσεξ κι έπειτα στο ελιτίστικο Πρίνστον και στο «κόκκινο» Μπέρκμπεκ.

Ηταν 35 χρονών όταν προκάλεσε αίσθηση με το βιβλίο «Στην Ελλάδα του Χίτλερ: η εμπειρία της Κατοχής 1941-1944» και στα 40 του το 1998, κυκλοφόρησε το έργο που τον καθιέρωσε διεθνώς: «Η σκοτεινή ήπειρος: ο ευρωπαϊκός 20ός αιώνας».

Οταν πια άρχισε να συσσωρεύει βραβεία και κυκλοφόρησε και η «Σύντομη ιστορία των Βαλκανίων», ήταν πια σαφές ότι ο Μαζάουερ έχει… ταλέντο στο να καταπιάνεται με ζητήματα ιδεολογίας και ταυτοτήτων, συμβίωσης διαφορετικών εθνοτήτων κ.ά.

Αυτό δεν εμπόδισε κάποιους αμετανόητους νοσταλγούς μιας ελληνοκεντρικής αντίληψης για την Ιστορία να τα βάλουν μαζί του όταν το 2004 κυκλοφόρησε το σημαντικό έργο του «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων: Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι 1430-1950» – ένα πολλαπλά τεκμηριωμένο βιβλίο που αντιμάχεται τα στερεότυπα της Ιστορίας μας.

Στον επίλογό του γράφει το εξής σημαδιακό: «Ενα άλλο μέλλον μπορεί να χρειάζεται ένα άλλο παρελθόν, χωρίς αποσιωπήσεις και προπάντων χωρίς στερεότυπα και ιδεοληψίες. Διότι διαφορετικά, είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα τα αναπαραγάγεις».

Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον του Μαζάουερ έχει διευρυνθεί προς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και την Ευρωπαίκή Ενωση. Μάλιστα στην Αθήνα μετά τη βράβευσή του στις 23 Οκτωβρίου με το βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων, θα δώσει διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα «Το όραμα του Σπινέλι: η Ελλάδα και η ευρωπαϊκή κρίση».

Επικοινωνήσαμε μαζί του πριν από λίγες ημέρες και απάντησε γραπτά στις ερωτήσεις μας, συνδυάζοντας στα σχόλιά του την Ιστορία του παρόντος με την πολιτική επικαιρότητα.

– Η Ελλάδα «είναι η εμπροσθοφυλακή στη μάχη της Ευρωπαϊκής Ενωσης για το μέλλον» γράφατε στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» μετά την ψηφοφορία στην ελληνική Βουλή για το πρώτο πακέτο μέτρων λιτότητας. Πώς το εννοείτε κύριε Μαζάουερ; Διότι, κατ’ άλλους, η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της ΕΕ ή και ο αποδιοπομπαίος τράγος της.

Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά κρίσιμο αυτήν την ώρα να δούμε καθαρά ποια είναι η θέση της Ελλάδας στο εξωτερικό. Υπάρχει μεγάλη συμπάθεια για τις δοκιμασίες του πληθυσμού και ανησυχία για τις κοινωνικές εντάσεις που προκαλεί η λιτότητα αυτά τα δύο τελευταία χρόνια. Ωστόσο τα όσα υφίσταται δεν είναι πολύ διαφορετικά απ’ όσα άλλες χώρες στη Νότια Αμερική ή στην Ανατολική Ασία πέρασαν στα χέρια του ΔΝΤ. Επομένως, εκτός Ευρώπης η όρεξη να ληφθούν ειδικά μέτρα βοήθειας είναι περιορισμένη και εντός Ευρώπης είναι πολύ μικρή η διάθεση για επιπλέον ενίσχυση ενώ παράλληλα υπάρχει και ένας ανησυχητικός ζήλος από την πλευρά ορισμένων ελίτ σε άλλα κράτη-μέλη να αφεθεί η Ελλάδα να φύγει από το ευρώ. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα από όλες τις απόψεις είναι ενδεχομένως πολύ λιγότερο σημαντική απ’ όσο καμιά φορά νομίζουν εντός των τειχών. Αλλά δεν είναι ούτε ένα πειραματόζωο ούτε ένας αποδιοπομπαίος τράγος. Υφίσταται όμως ένα πακέτο φρικτά σχεδιασμένων πολιτικών σωτηρίας που επιδεινώνουν τα προβλήματα της χώρας αντί να τα βελτιώνουν.

– Η κρίση της ευρωζώνης ειδικότερα, θέτει ερωτηματικά για το τι συνέβη στη Δημοκρατία και στην ιδέα της διεθνούς συνεργασίας ως εγγύησης για την εθνική ευημερία. Να και κάτι άλλο που σημειώνατε τον περασμένο Μάιο στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Με τι θα μοιάζει το αύριο που οικοδομείται σήμερα; Τι θα επιβιώσει από τον παλιό κόσμο;

Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι δεν μπορούμε να καταργήσουμε την πολιτική, ούτε την ιδέα της πολιτικής δράσης και της αλληλεγγύης. Και εξηγούμαι. Νομίζω πως ζούμε σε καιρούς όπου προσπαθούμε να βρούμε λέξεις για τις καινούργιες δυνάμεις που ανατέλλουν στη διεθνή πολιτική σκηνή και όπου οι παλιές λέξεις – όπως «δημοκρατία» ή «πολιτική» – αλλάζουν νόημα. Αυτό καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την πρόβλεψη για την πολιτική κατάσταση που το μέλλον προετοιμάζει για εμάς. Και είναι αλήθεια επίσης ότι έχουμε γίνει περισσότερο δύσπιστοι με τις προβλέψεις και προκατειλημμένοι απέναντι στο ίδιο το μέλλον. Είναι ακόμη ζωντανή η αίσθησή μας ότι διαδεχόμαστε γενιές που προέβλεπαν το ένα ή το άλλο μέλλον για την ανθρωπότητα και διαψεύδονταν επανειλημμένα.

Οι ιδεολόγοι και οι σοφοί που προβλέπουν πως η παγκοσμιοποίηση θα λύσει όλα μας τα προβλήματα ή η τεχνολογία ή το Ιντερνετ, όλοι αυτοί επαναλαμβάνουν απλώς εκείνα που κήρυτταν κατά τον 19ο αιώνα οι προπάτορές τους. Ο αγώνας όμως για αναδιανομή του πλούτου ή και η απλή διαμάχη μεταξύ ανταγωνιστικών οραμάτων για την κοινωνία και την κοινή ωφέλεια θα μας ακολουθούν διαρκώς. Και ίσως το πιο σημαντικό είναι να διασώσουμε τα πολιτικά πλαίσια που θα επιτρέπουν να δίνονται αυτοί οι αγώνες πολιτισμένα, ανοιχτά και χωρίς βία. Προσωπικά πάντως πιστεύω πως οι κατακτήσεις των μέσων του 20ού αιώνα, δηλαδή η ανάδυση μέσα από δύο παγκοσμίους πολέμους ευρωπαϊκών κοινωνιών με μια χωρίς προηγούμενο ισότητα εισοδημάτων και ευκαιριών, κοινωνιών οι οποίες αναγνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να εξαπλωθεί η εκπαίδευση, να προστατευθούν οι φτωχοί, να απορροφηθεί το ρίσκο της ανεργίας και της περίθαλψης, ήταν μια αξιοσημείωτη ιστορική πρόοδος. Ωστόσο προκειμένου να προστατευθούν όλα αυτά, έστω και ένα μέρος τους, θα χρειαστεί μια βούληση που να αποδέχεται την αλλαγή. Οι ισορροπίες δυνάμεων στην παγκόσμια οικονομία μεταβάλλονται με τάχιστο ρυθμό και τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν πια να ανταποκριθούν μόνα τους.

– Τι σας διδάσκει ως μελετητή της σύγχρονης Ιστορίας, το σημερινό ελληνικό παράδειγμα;

Σχολιάζαμε παλιότερα την εντυπωσιακή μετάβασή της Ελλάδας προς τη δημοκρατία, η οποία πραγματοποιήθηκε μετά το 1974. Βλέπουμε σήμερα πως αυτή η μετάβαση συνεχίζεται και μάλιστα η Ελλάδα αντιμετωπίζει τώρα τη μεγαλύτερή της δοκιμασία, το μεγαλύτερο τεστ. Νομίζω πως αντιλαμβανόμαστε ότι η θέση μέλους στην ευρωζώνη που παλιά παρείχε στην Ελλάδα εύκολες πιστώσεις και σημαντικούς πόρους επέβαλλε ταυτόχρονα, όπως αποδεικνύεται, υποχρεώσεις που όχι μονάχα απειλούν τη χώρα με χρεοκοπία αλλά και βάζουν σε δοκιμασία τα ίδια τα θεμέλια της δημοκρατίας της. Η Ελλάδα ήταν ανέκαθεν μια μικρή χώρα στο διεθνές σύστημα, με μικρή ελευθερία κινήσεων. Αυτό ισχύει και τώρα. Είναι λοιπόν κρίσιμο να σκεφθεί κανείς χωρίς συναισθηματισμούς, ούτε ευσεβείς πόθους, τι ακριβώς είναι ικανή να κάνει αυτή η χώρα από μόνη της. Κατά την άποψή μου, όσο καλύτερα προασπίσει μια εσωτερική αλληλεγγύη τόσο το καλύτερο θα είναι για εκείνην. Αλλά αυτά πιο εύκολα λέγονται παρά εφαρμόζονται, οπότε ο πειρασμός να αναλωθείς σε αλληλοκατηγορίες και κριτική γίνεται ακόμη ισχυρότερος.

– Πολλοί βλέπουν αναλογίες ανάμεσα στην παρούσα πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και σε εκείνην που προκάλεσε την κατάρρευση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη μεσοπολεμική Γερμανία. Και με αυτό το παράδειγμα προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία να στοιχηθεί στον μεσαίο χώρο. Ισχύουν αυτές οι συγκρίσεις;

Δεν είμαστε ακόμη εκεί αλλά όπως και να ‘ναι ο οποιοσδήποτε επίδοξος Χίτλερ θα έχει να αναμετρηθεί με τις νωπές μνήμες από όσα έκανε ο προηγούμενος. Εάν η Ελλάδα καταφέρει να ρυθμίσει τα δημόσια οικονομικά της, η συμμετοχή της στην ευρωζώνη θα μπορέσει και πάλι να της προσφέρει μια προοπτική ευημερίας. Η χώρα θα κινδύνευε να πληγεί άσχημα εάν ήταν το μόνο μέλος που θα αποχωρούσε από την ευρωζώνη. Το πλήγμα θα είναι βαρύ και εάν καταρρεύσει ολόκληρη η ευρωζώνη. Μην ξεχνάμε επίσης ότι η Ελλάδα έχει πικρή εμπειρία για το τι σημαίνει ναζισμός και τι η επαίσχυντη αποτυχία της δικτατορίας να λύσει τα προβλήματα της χώρας. Αυτές οι ιστορικές μνήμες το πιθανότερο είναι ότι θα περιορίσουν την εξάπλωση των άκρων – και ειδικότερα της Χρυσής Αυγής – όσο και αν σήμερα μοιάζουν να έχουν αέρα στα πανιά τους. Για την ώρα όμως, τα βάσανα του παρόντος επισκιάζουν τα βάσανα της χώρας στο παρελθόν. Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ οδήγησε σε μια περίοδο ακραίας πολιτικής αστάθειας και δυστυχώς ελάχιστοι από τους πολιτικούς του τόπου έχουν επιδείξει το θάρρος και την πολιτική ικανότητα που χρειάζεται για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στον ρόλο τους. Περιμένει κανείς όχι μονάχα λόγια αλλά και έργα και πολιτικές επιλογές που θα απαντήσουν στη δυσπιστία την οποία προκάλεσαν, περιμένει έστω μια πειστική δημόσια απολογία για το ότι συνέβαλαν στο να βρεθεί η χώρα στη σημερινή της κατάσταση. Είναι άραγε ικανοί για κάτι τέτοιο; Δεν μου φαίνεται…

– Πώς σχολιάζετε τον ισχυρισμό ότι για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα ευθύνεται η ριζοσπαστική Αριστερά; Τι διδάσκει η Ιστορία;

Υπάρχει μια κοινή και βολική δικαιολογία για τη βία που λέει ότι για όλα φταίει ο αντίπαλος. Οι γερμανοί απολογητές του ναζισμού υπερασπίζονται το Τρίτο Ράιχ λέγοντας ότι το άρχισαν οι Μπολσεβίκοι. Είναι γεγονός φυσικά ότι η έφοδος του Λένιν ενάντια στους πολιτικούς του αντιπάλους ήταν και αυτή εξαιρετικά βίαιη, ωστόσο οι Ναζί ήταν απόλυτα ικανοί να σκοτώνουν ανθρώπους στο ξύλο και αργότερα να στέλνουν εκατομμύρια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς να χρειάζονται «δασκάλους» από την Αριστερά. Δεν πιστεύω λοιπόν ότι στην πραγματικότητα η αριστερή βία οδήγησε με τον οποιονδήποτε τρόπο στην ανάδυση της Ακρας Δεξιάς. Οργανώσεις όπως η γερμανική NSDAP στο παρελθόν ή η Χρυσή Αυγή σήμερα, αναφέρονται ξανά και ξανά στον κομμουνισμό επειδή δεν έχουν κανένα σοβαρό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης και επειδή έλκονται από τη βία και χρειάζονται προφάσεις για να τη χρησιμοποιήσουν. Ο Εμφύλιος Πόλεμος απασχολεί τη Χρυσή Αυγή και τους οπαδούς της όχι επειδή ξέρουν πολλά γι’ αυτόν αλλά επειδή παρέχει μάρτυρες και αναμοχλεύει πάθη. Αυτά δεν σημαίνουν ότι αρνείται κανείς πως η Ακρα Αριστερά έκανε πάντα τα στραβά μάτια στη δική της βία, είτε αυτή κατευθυνόταν εναντίον αστυνομικών είτε εναντίον τραπεζών. Αλλά για πολλές δεκαετίες η Ακρα Αριστερά δεν ήταν κανένας ισχυρός παράγοντας της ελληνικής πολιτικής. Τώρα όμως που το Κέντρο καταρρέει επειδή ο κόσμος δικαίως κατηγορεί τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας για την κρίση, η συνέπεια είναι ότι ανεβαίνουν τα ποσοστά υποστήριξης των άκρων, και ιδιαίτερα της Ακροδεξιάς.

– Η Χρυσή Αυγή έχει σβήσει από τα λογότυπά της, από τα sites και τα έντυπά της τα ναζιστικά σύμβολα, εξακολουθεί όμως να πρωτοστατεί σε πράξεις μιλιταριστικής βίας. Εσείς πώς θα προσδιορίζατε την ταυτότητα αυτού του κόμματος;

Η Χρυσή Αυγή είναι ένα επικίνδυνο και βίαιο κόμμα της Ακροδεξιάς, του οποίου η άνοδος είναι ένα σύμπτωμα, ένα τρομερό σύμπτωμα του αποπροσανατολισμού που έχει προκαλέσει η κρίση. Το ότι πιστεύουν πως η ίδια η χρήση βίας θα τους αποφέρει ψήφους είναι ανησυχητικό. Το ότι έχουν επιβεβαιωθεί – όπως αποδείχτηκε ώς τώρα – είναι ακόμη περισσότερο ανησυχητικό.

– Η παγκόσμια κρίση φαίνεται να γεννά έναν νέο κοινωνικό ρατσισμό και έναν νέο εθνικισμό που απλώνεται από τον συντηρητικό μέχρι και τον προοδευτικό χώρο τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ – γεγονός που αποτυπώνεται παραδειγματικά στη διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος και στη δαιμονοποίηση του «άλλου» σε όλα τα πεδία. Αρκεί η ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας για να ανατραπεί αυτό το ρεύμα;

Δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι υπάρχει κάτι καινούργιο σε όλο αυτό. Τα πράγματα ήταν άσχημα για τους μετανάστες στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, ήταν επίσης άσχημα στις δεκαετίες του 1910 και του 1920, όπως μπορούν να μαρτυρήσουν και οι Ελληνες που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ. Η μετανάστευση υπήρξε ανέκαθεν ένα ρευστό πρόβλημα για τις δημοκρατίες, και ωστόσο είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης ζωής. Ενα χαρακτηριστικό αναγκαίο, δεδομένης της δημογραφικής ύφεσης στην Ευρώπη, και στην πραγματικότητα ιδιαίτερα επιθυμητό εάν οι Ευρωπαίοι θέλουν να διατηρήσουν κάτι που θα μοιάζει με το επίπεδο ζωής στο οποίο έχουν συνηθίσει. Οσο για τις πολιτισμικές συνέπειες, μπορεί η αισθητική να είναι ζήτημα γούστου, όμως κατά τη γνώμη μου οι μετανάστες έχουν εμπλουτίσει σε μεγάλο βαθμό τις ευρωπαϊκές κουλτούρες. Και ίσως η αρχή να έγινε με τη μετανάστευση των Δωριέων στην αρχαιότητα, που μεταμόρφωσε τη ζωή στην Πελοπόννησο.

– Είστε ένας αγγλοσάξονας ιστορικός που διάλεξε να ασχοληθεί με την Ιστορία μίας περιφερειακής χώρας με ασήμαντο ρυθμιστικό ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα. Πώς επέδρασε αυτή η επιλογή στην καριέρα σας; Την υπονόμευσε; Σας περιθωριοποίησε στον κύκλο των ιστορικών;

Το 1988 τελείωσα το διδακτορικό μου πάνω στο πιο σκοτεινό θέμα που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί τότε: την αδυναμία αποπληρωμής του ελληνικού χρέους το 1932 και τις συνέπειές της. Αναμφίβολα ήταν μια κακή – τότε – επιλογή καριέρας. Ομως κανείς δεν γνωρίζει ποτέ πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, κι εγώ έκανα αυτό που μού φαινόταν ερεθιστικό και δεν το μετάνιωσα. Σύντομα άλλωστε η ελληνική Ιστορία άρχισε να ενδιαφέρει ως θέμα περισσότερο κόσμο. Αργότερα, οι πόλεμοι στην Γιουγκοσλαβία αφύπνισαν το ενδιαφέρον για τα Βαλκάνια και για ζητήματα τα οποία μπορεί να φωτίσει η σύγχρονη ελληνική Ιστορία, όπως ο εθνικισμός ή οι εθνοτικές συγκρούσεις. Εκείνο το ενδιαφέρον κρατά μέχρι σήμερα, έτσι που δεν χρειάζεται πλέον να δικαιολογηθείς – τουλάχιστον απέναντι σε συναδέλφους ιστορικούς – επειδή μελετάς μια χώρα σαν την Ελλάδα.

– Ζείτε πλέον στις ΗΠΑ και εργάζεστε σε ένα μεγάλο προοδευτικό πανεπιστήμιο. Διδάξατε επίσης για χρόνια σε ένα άλλο πολύ προοδευτικό πανεπιστήμιο στη Βρετανία. Αραγε σε αυτές τις δύο χώρες γίνεται ιδεολογική χρήση της Ιστορίας, όπως γίνεται στην Ελλάδα;

Η Ιστορία είναι μια συζήτηση με το παρελθόν, και κάποιες φορές είναι επίσης μια ανάκριση. Θέτουμε τα ερωτήματά μας στο παρελθόν και το κάνουμε για όλων των ειδών τους λόγους. Ολοι καταλήγουν εκεί από τη δική του ο καθένας προοπτική κι έτσι η αναζήτηση της αλήθειας συνεχίζεται. Αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι ανοιχτός στα γεγονότα και να έχεις τη βούληση να κοιτάξεις τα πράγματα καταπρόσωποΟ Ερικ Χόμπσμπομ λ.χ., που πέθανε πριν από δύο εβδομάδες, ήταν ένας μεγάλος ιστορικός. Ηταν παράλληλα ένα παλιό μέλος του Βρετανικού Κομμουνιστικού Κόμματος και ένας (μάλλον εκλεκτικός) μαρξιστής. Εγώ δεν υπήρξα ποτέ κομμουνιστής, ούτε μαρξιστής, ωστόσο δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν που να μη διδάσκεται από τα γραπτά του, ιδίως αυτά που αφορούσαν τον Μακρύ 19ο αιώνα. Στις ΗΠΑ συντηρητικοί, φιλελεύθεροι και φιλο-αριστεροί ιστορικοί φιλονικούν για το θέμα της δουλείας και για τον (αμερικανικό) Εμφύλιο Πόλεμο από τη στιγμή κιόλας που τελείωσαν. Μαθαίνει κανείς πάρα πολλά πράγματα από αυτήν τη δημόσια αντιπαράθεση.

Είναι φυσικά πάντα χρήσιμο να καταλάβει κάποιος πώς οι πολιτικές ή άλλες συμπάθειες ενός ιστορικού θα μπορούσαν να διαμορφώσουν αυτά που γράφει. Αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με το να λέει κανείς ότι τα γραπτά του δεν έχουν αξία παρά μόνο εάν είναι γραμμένα κάτω από την πλήρη απουσία οποιασδήποτε συμπάθειας. Οι ιστορικοί είναι και αυτοί κοινωνικά όντα. Φανταστείτε την Ιστορία να γράφεται από έναν ερημίτη, αποκομμένο από την κοινωνία και από οποιαδήποτε άποψη σχετική με την κοινωνία και τις πολλαπλές μορφές της! Θα μπορούσε άραγε να γραφτεί ποτέ μια τέτοια Ιστορία; Οι θετικιστές του 19ου αιώνα πίστευαν πως μπορούσε. Σήμερα έχουμε αντιληφθεί πως κι εκείνοι είχαν τι δικές τους πολιτικές συμπάθειες. Το να μπορείς λοιπόν να συμμερίζεσαι μια ποικιλία απόψεων είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να καταλάβεις πραγματικά τι κάνουν οι ιστορικοί.

– Την ερχόμενη εβδομάδα θα μιλήσετε στο Μέγαρο Μουσικής για τον οραματιστή της ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας Αλτιέρο Σπινέλι. Πιστεύετε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση θα καταφέρει να ανασυγκροτηθεί εάν ακολουθήσει πιο πιστά το όραμά του;

Δεν είμαι μεγάλος υποστηρικτής των ιδρυτικών πατέρων. Ο Σπινέλι δεν ήταν κακός – παρά το κολοσσιαίο Εγώ του – αλλά το πολιτικό του πρόγραμμα περιλάμβανε ταυτόχρονα προτάσεις από τις οποίες θα μπορούσαμε να διδαχθούμε πολλά (όπως η επιμονή του στην κοινωνική αλληλεγγύη) και προτάσεις από τις οποίες υποφέραμε (όπως η σχεδόν λενινιστική πίστη του πως οι ελίτ θα έπρεπε να ενισχύουν διαρκώς την υπόθεση της ενσωμάτωσης, ανεξάρτητα από το τι πίστευαν όλοι οι άλλοι). Είναι αλήθεια πως η Ευρώπη υποφέρει από μια τεράστια κρίση πολιτικής ηγεσίας. Βλέπει κανείς ότι μονάχα η Ανγκελα Μέρκελ της Γερμανίας και ο Ντόναλντ Τασκ της Πολωνίας έχουν μια μακροπρόθεσμη προοπτική για τη χώρα τους και την Ευρώπη. Οι υπόλοιποι έχουν αντικαταστήσει την ιστορική προοπτική με την υποδούλωση στους βραχυπρόθεσμους ορίζοντες των χρηματιστηρίων.

– Η τελευταία τριετία έχει σημαδευτεί από μια πρωτοφανή κοινωνική έκρηξη τόσο στις χώρες της ευρωζώνης όσο και στο Μαγκρέμπ ή στη Μέση Ανατολή. Πιστεύετε πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια μείζονα τομή στην παγκόσμια ιστορία;

Είναι διαφορετικά τα αίτια που προκάλεσαν τα γεγονότα στο Μαγκρέμπ (ή στις αραβικές χώρες) και στην Ευρώπη. Στην πρώτη περίπτωση είναι η θλιβερή οικονομική αποτυχία των αυταρχικών καθεστώτων που κρατούσαν την εξουσία επί δεκαετίες καθώς και η επιθυμία για μια δημοκρατική στροφή. Στη δεύτερη – δεδομένου ότι έχουν προϋπάρξει οι αγώνες ενάντια στις δικτατορίες στη Νότια και την Ανατολική Ευρώπη – η κινητήρια δύναμη είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία να σωθεί το ευρώ και στην επιθυμία να προστατευθεί το υπάρχον κράτος πρόνοιας. Ωστόσο υπάρχει κάτι κοινό μεταξύ τους. Και τα δύο φαινόμενα καταδεικνύουν πως ακόμη και στον σημερινό κόσμο όπου οι πλούσιοι συσσωρεύουν πλούτο με ρυθμούς ταχύτερους παρά ποτέ και όπου οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί περιορίζονται όλο και περισσότερο και είναι εξασθενημένοι και ανίσχυροι απέναντι στα διεθνή οικονομικά κεφάλαια, ακόμη και σε αυτόν τον κόσμο, η επιθυμία των απλών ανθρώπων να συμμετάσχουν στη διαμόρφωση του πολιτικού πεπρωμένου τους είναι ζωντανή και έχει δύναμη.

 

Άρθρο του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, ενόψει της επίσκεψης της Γερμανίδας καγκελαρίου, Άνγκελα Μέρκελ, φιλοξενεί η βρετανική εφημερίδα The Guardian, με τίτλο «Το ελληνικό μήνυμα στην Άνγκελα Μέρκελ».

 Όπως αναφέρει ο κ. Τσίπρας στο πλαίσιο του άρθρου, «η Ευρώπη μπορεί να επιβιώσει από την κρίση, που προκλήθηκε από τη λιτότητα, αλλά μόνο εάν επανασχεδιαστεί από και για τους λαούς της».

Όπως τονίζεται στο άρθρο, «η Άνγκελα Μέρκελ όταν θα επισκεφθεί την Αθήνα, την Τρίτη, θα βρει μία Ελλάδα που διανύει τον πέμπτο συνεχή χρόνο ύφεσης. Το 2008 και το 2009 η ύφεση ήταν αποτέλεσμα της διάχυσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Έκτοτε, έχει προκληθεί και έχει γίνει βαθύτερη από την πολιτική λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από την τρόικα και την ελληνική κυβέρνηση».

Σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα, «οι πολιτικές αυτές είναι καταστροφικές για τον ελληνικό λαό και κυρίως για τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και τις γυναίκες και βεβαίως για τους νέους. Η ελληνική οικονομία έχει συρρικνωθεί κατά πλέον του 22%, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι έχουν χάσει το 32% του εισοδήματός τους και η ανεργία παρουσιάζει μία άνευ προηγουμένου αύξηση στο 24%, ενώ στους νέους η ανεργία φτάνει το 55%». «Οι πολιτικές λιτότητας», όπως τονίζει, «εμποδίζουν την οικονομία να επιστρέψει σε ρυθμούς ανάπτυξης. Η λιτότητα οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο ύφεσης και αύξησης του χρέους, που με τη σειρά του οδηγεί την Ελλάδα και τους δανειστές της στην καταστροφή».

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ τονίζει πως «όλα αυτά είναι γνωστά στους Ευρωπαίους και τους Έλληνες πολιτικούς, ανάμεσά τους και η Μέρκελ, που στόχο έχουν να επιβάλουν παρόμοια προγράμματα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρέους, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία».

Στο ερώτημα «γιατί επιμένουν τόσο δογματικά σε αυτή την καταστροφική πολιτική;» απαντά πως «θεωρούμε ότι στόχος τους δεν είναι να επιλύσουν την κρίση χρέους, αλλά να δημιουργήσουν ένα νέο ρυθμιστικό πλαίσιο σε ολόκληρη την Ευρώπη, που θα βασίζεται στοφθηνό εργατικό δυναμικό, στην απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, στις μειωμένες δημόσιες δαπάνες και στις φοροαπαλλαγές του κεφαλαίου. Για να επιτύχουν, βασίζουν τη στρατηγική τους σε μία μορφή πολιτικού και οικονομικού εκβιασμού ώστε να πείσουν ή να εξαναγκάσουν τους Ευρωπαίους να δεχθούν τα πακέτα λιτότητας, χωρίς καμία αντίδραση. Η πολιτική του φόβου και του εκβιασμού που ακολουθήθηκε στην Ελλάδα είναι το καλύτερο παράδειγμα αυτής της στρατηγικής».

Ο κ. Τσίπρας υπογραμμίζει πως «αυτό πρέπει να σταματήσει τώρα. Η Ευρώπη χρειάζεται ένα νέο σχέδιο που θα προωθήσει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αυτό το σχέδιο πρέπει να αμφισβητεί το νεοφιλελευθερισμό και να οδηγεί τις ευρωπαϊκές οικονομίες στο δρόμο της ανάκαμψης. Θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις ανάγκες των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των ανέργων και όχι των πολυεθνικών και των χρεοκοπημένων τραπεζιτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει δεσμευτεί να ακολουθεί αυτό το δρόμο. Γνωρίζουμε ότι είναι δύσκολο, αλλά είναι το μόνο σχέδιο που μπορεί να αποκαταστήσει το ευρωπαϊκό όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη, ειρήνη και αλληλεγγύη».

Καταλήγοντας, αναφέρει πως «το σχέδιο αυτό θα πετύχει μόνο εάν οι λαϊκοί αγώνες αλλάξουν ριζικά τον συσχετισμό δυνάμεων. Αυτοί οι αγώνες έχουν ήδη ξεκινήσει, οδηγώντας στην άνοδο της Αριστεράς και των κινημάτων αντίστασης σε όλη την Ευρώπη. Κρατούν ζωντανή τη δημοκρατία, την ισότητα, την ελευθερία και την αλληλεγγύη -τις πιο σημαντικές αξίες της ευρωπαϊκής πολιτικής παράδοσης. Αυτές οι αξίες πρέπει να υπερισχύσουν, διαφορετικά η Ευρώπη θα επιστρέψει σε ένα σκοτεινό παρελθόν, το οποίο πιστεύαμε ότι είχε περάσει ανεπιστρεπτί».