Ομιλία Τ. Μηταφίδη: 15 Μαρτίου 1943: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΟΥΣΒΙΤΣ. 71 χρόνια μετά η ιστορική αλήθεια ανάχωμα στους νεο-Ναζί

EPETIOS_OLOKAUTOMA_PORIA_MNIMIS_160314 (35)

 

«Κορίτσια, Ελληνίδες, εάν βγείτε μια μέρα ζωντανές απ’ εδώ…, διηγηθείτε στον κόσμο κι εσείς με τη σειρά σας… Να, εδώ, ήταν τα αποδυτήριά τους. Να, αυτοί… είναι οι φούρνοι…», έλεγαν ψιθυριστά στις σκελετωμένες Εβραιοπούλες του Άουσβιτς–Μπιρκενάου, οι κρατούμενοι – νεκροκομιστές του Ζόντερ Κομάντο, καθώς ανατίναζαν με δυναμίτη τη βαρβαρότητα του 20ου αιώνα. Οι δήμιοι των Ναζί πάσχιζαν να εξαφανίσουν κάθε ίχνος από τα φρικαλέα εγκλήματά τους, χρησιμοποιώντας ακόμα και τα θύματά τους, καθώς ζύγωνε απειλητικά ο Κόκκινος Στρατός που προέλαυνε στην Πολωνία το Γενάρη του 1945. Συνέχεια

Ο Τρ. Μηταφίδης μιλά στο Κόκκινο στους 93,4

Image

Εδώ ακούστε τη συνέντευξη 

Ο υποψήφιος δήμαρχος στον Δήμο Θεσσαλονίκης με την Ανοιχτή Πόλη, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης μιλά στο Κόκκινο 93,4 για τα προβλήματα της πόλης και τις προτεραιότητες της υποψηφιότητάς του.   Συνέχεια

Με τον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη η «Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη» στον Δήμο Θεσσαλονίκης

Image

Αναδημοσίευση από το alterthess.gr

Με επικεφαλής τον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη, όπως αποφασίστηκε ομόφωνα μετά από τη συνέλευση της, κατεβαίνει στη μάχη για τη διεκδίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης η προσκείμενη στον ΣΥΡΙΖΑ δημοτική παράταξη, «Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη». Συνέχεια

Το συγκλονιστικό άρθρο για την Ελλάδα της γαλλικής εφημερίδας Liberation

«Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

 Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν. Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια. Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού. Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά. Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη. Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.

 Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα. Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε. Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού. Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού. Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.

 Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε. Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά. Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους. Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου. Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.

 Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε. Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.

 Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του «τρελού χρήματος».

 Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα «Δεν πληρώνω» και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.

 Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

 

Η Ελλάδα είναι το παρελθόν μας.

Είναι επίσης το μέλλον μας.

Ανακαλύψτε την ξανά μαζί της!

Το 2012 ας γίνουμε όλοι Έλληνες!»

 

«Με το σφυρί στο χέρι»(;)

 Θεσσαλονίκη, Πρωτομαγιά του 1909: η πρώτη μαζική εργατική διαδήλωση στην ιστορία της πόλης στη σημερινή πλατεία Ελευθερίας. Κόκκινες σημαίες, λάβαρα, μουσική. «Το θέαμα που πέτυχαν οι σοσιαλιστές, παραμερίζοντας τις διαφορές τους και κινητοποιώντας τους οπαδούς τους από όλες τις περιοχές, είναι μεγαλειώδες. Στο πλήθος υπάρχουν Έλληνες, Βούλγαροι, Τούρκοι και Εβραίοι. Όλοι τους κρατούν στα χέρια το έμβλημα του Συνδέσμου Εργατών Θεσσαλονίκης, το χέρι ενός εργάτη που κρατά σφυρί», γράφει ο Πωλ Ντιμόν στο Θεσσαλονίκη, 1850-1918.

Ενάμισι μήνα αργότερα ο Σύνδεσμος Εργατών Θεσσαλονίκης – όπως ονομαζόταν προσωρινά η ομάδα του Αβραάμ Μπεναρόγια που μετασχηματίστηκε στην ιστορική Φεντερασιόν – θα κατεβάσει στους δρόμους 6.000 εργάτες που απαιτούν από την οθωμανική κυβέρνηση να αποσύρει νομοσχέδιο που περιόριζε τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Ήταν τόση η επιτυχία της κινητοποίησης, ώστε ο Σύνδεσμος Εργατών Θεσσαλονίκης θα ζητήσει να γίνει, μαζί με τη βουλγαρική σοσιαλιστική ομάδα, το Οθωμανικό Τμήμα της 2ης Διεθνούς.

… «Με το σφυρί στο χέρι», οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πρέπει να σφυρηλατήσουν τη ενότητά τους ως όρο για την «αυτοσυνείδησή» τους.  Ξέρω ότι το τελευταίο ηχεί παράξενα στα αυτιά της γενιάς που μεγάλωσε με τα νεοφιλελεύθερα φληναφήματα για το «τέλος της Ιστορίας». Ίσως να μην κατανοούν «τι ακριβώς μπορεί να συνεπάγεται ο αποπροσανατολισμός από τα στοιχεία εκείνα που θα πρέπει να συνιστούν την πρώτη μας ύλη…για τη δεσπόζουσα θέση που επιβάλλεται να κατέχουν τα γεγονότα αυτά στην ιστορία μας», γιατί «πρέπει να αντισταθούμε στη φθορά και τη διάβρωση» έγραφε ο αξέχαστος Αλβέρτος Ναρ.

Γιατί η γνώση της κοινωνικής ιστορίας αυτής της πόλης σε οδηγεί στο να παίρνεις το μέρος των αδύναμων, των κατατρεγμένων, των αποδιωγμένων. Η ιστορία της Θεσσαλονίκης δεν ήταν ποτέ μια ιστορία κυρίαρχων και κατακτητών. Γι’ αυτό, ο λόγος για τα θύματα του χτες, πρέπει να φωτίζει το δρόμο για τους αγώνες των «κολασμένων» του σήμερα.

29-5-2011                                                                       Τριαντάφυλλος Μηταφίδης

Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν παραγράφονται!

«ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ-ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ»

ΑΠΡΙΛΗΣ 1941-ΑΠΡΙΛΗΣ 2012:

Τον Απρίλη του 1941 η ναζιστική Γερμανία και η μοναρχική Βουλγαρία κηρύσσουν τον πόλεμο στην Ελλάδα. Στις 8-9 Απριλίου οι ναζιστικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την ανυπεράσπιστη Θεσσαλονίκη. Λίγο νωρίτερα, την ίδια μέρα, γίνεται η πρώτη μαζική απόδραση φυλακισμένων αριστερών από το σανατόριο Ασβεστοχωρίου.
Από το 1941 αρχίζει η τριπλή Κατοχή Ιταλών, Γερμανών και Βουλγάρων στην Ελλάδα. Οι Ιταλοί καταλαμβάνουν τα Επτάνησα, ενώ οι Βούλγαροι την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Η Ελλάδα διαμελίζεται. Το 1943 ο Φύρερ αποφασίζει την επέκταση της βουλγαρικής κατοχής σε ολόκληρη τη Μακεδονία και τη Θράκη. Ο ελληνικός λαός ξεσηκώνεται. Τον Ιούλη ξεκινούν στη Θεσσαλονίκη κινητοποιήσεις και λαϊκές συγκεντρώσεις και τις επόμενες μέρες σε πολλές μεγάλες πόλεις της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας. Ο αγώνας κορυφώνεται στις 22 Ιουλίου με την παναθηναϊκή διαμαρτυρία εναντίον της εισόδου των Βουλγάρων στη Θεσσαλονίκη. Η διαδήλωση χτυπιέται από τα γερμανικά τανκς. 30 διαδηλωτές σκοτώθηκαν, άλλοι 200 τραυματίστηκαν, περίπου 500 συνελήφθησαν. Η επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής ματαιώθηκε.
Την ίδια χρονιά (1943) οι ναζί εκτοπίζουν περίπου 44.000 εβραϊκής καταγωγής συμπολίτες μας για να τους εξοντώσουν στα στρατόπεδα-κρεματόρια της «τελικής λύσης». Το στρατόπεδο του Παύλου Μελά λειτούργησε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως ενδιάμεσος σταθμός για τη μεταφορά των ομήρων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας (Αουσβιτς, Νταχάου, Μαουτχάουζεν κ.ά.).
Η Ελλάδα λεηλατήθηκε και ερειπώθηκε από τους Ναζί όσο καμία άλλη χώρα. Σύμφωνα με το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, τουλάχιστον 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα-άμεσο αποτέλεσμα της ναζιστικής λεηλασίας. Ο Μουσολίνι παραπονέθηκε στον Υπουργό του των Εξωτερικών, Κόμη Τσιάνο: «Οι Γερμανοί έχουν αρπάξει από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Η ναζιστική Γερμανία και η φασιστική Ιταλία επέβαλαν στην Ελλάδα όχι μόνο υπέρογκες δαπάνες κατοχής, αλλά και ένα αναγκαστικό δάνειο (κατοχικό δάνειο) ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει την υποχρέωση της Γερμανίας να πληρώσει αυτό το χρέος και έδωσε οδηγίες για τη διαδικασία πληρωμής του.
Μετά το τέλος του πολέμου, η Συνδιάσκεψη των Παρισίων επιδίκασε στην Ελλάδα 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια για πολεμικές επανορθώσεις έναντι της Ελληνικής απαίτησης 14,0 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Ιταλία πλήρωσε στην Ελλάδα το μερίδιο της από το κατοχικό δάνειο. Η Ιταλία και η Βουλγαρία πλήρωσαν πολεμικές επανορθώσεις στην Ελλάδα, και η Γερμανία πλήρωσε πολεμικές επανορθώσεις στην Πολωνία το 1956 και στη Γιουγκοσλαβία το 1971.
Η Ελλάδα απαίτησε από τη Γερμανία την πληρωμή του κατοχικού δανείου το 1945, 1946, 1947, 1964, 1965, 1966,
1974, 1987, και το 1995. Παρά ταύτα η Γερμανία αρνείται συστηματικά να πληρώσει στην Ελλάδα τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις.
Το 1964, ο Γερμανός Καγκελάριος Erhard υποσχέθηκε την πληρωμή του δανείου μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, που πραγματοποιήθηκε το 1990. Ενδεικτικό της σημερινής αξίας των Γερμανικών υποχρεώσεων προς στην Ελλάδα είναι το ακόλουθο: εάν χρησιμοποιηθεί ως τόκος ο μέσος τόκος των Κρατικών Ομολόγων των ΗΠΑ από το 1944 μέχρι το 2010, που είναι περίπου 6%, η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 163,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή των πολεμικών επανορθώσεων στα 332 δισεκατομμύρια δολάρια.
Στις 2 Ιουλίου 2011, ο Γάλλος οικονομολόγος και σύμβουλος της Γαλλικής κυβέρνησης Jacques Delpla δήλωσε ότι οι οφειλές της Γερμανίας στην Ελλάδα για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ανέρχονται σε 575 δισεκατομμύρια δολάρια (Les Echos, Saturday, July 2, 2011). Ο Γερμανός ιστορικός οικονομολογίας Dr. Albrecht Ritschl συνέστησε στη Γερμανία να ακολουθήσει μία περισσότερο μετριοπαθή πολιτική στην ευρωκρίση του 2008-2011, διότι ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη δικαιολογημένων απαιτήσεων για πολεμικές επανορθώσεις του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (Der Spiegel, June 21, 2011,uardian.co.uk, June 21, 2011).
Οι Γερμανοί δεν άρπαξαν μόνο από τούς Έλληνες «ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους». Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα έχασε 13% του πληθυσμού της. Ένα μέρος αυτού του πληθυσμού χάθηκε στην μάχη, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό εξοντώθηκε από την πείνα και τα εγκλήματα πολέμου των Ναζί.
Οι Ναζί δολοφόνησαν τούς κατοίκους 89 Ελληνικών πόλεων και χωριών, έκαψαν περισσότερα από 1700 χωριά και εκτέλεσαν πολλούς από τους κατοίκους αυτών των χωριών. Μετέτρεψαν την χώρα σε ερείπια, και λεηλάτησαν τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς.

«Η απάντηση του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, για τις οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα, είναι ανιστόρητη, ψευδής και εξοργιστική», αναφέρει σε δήλωσή του ο Μανώλης Γλέζος και εξηγεί:
Ανιστόρητη, διότι αγνοεί την απόφαση της 19μελούς Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων του 1946, η οποία καταλόγισε στη Γερμανία ότι οφείλει να καταβάλλει στην Ελλάδα 7 δισ., εκατό εκατομμύρια δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 108 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους. Αγνοεί επίσης το αναγκαστικό δάνειο ύψους 3,5 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 54 δισ. ευρώ.
Ψευδής, διότι δεν έχει καταβάλει, έναντι αυτών των οφειλών ούτε ένα μάρκο, ούτε μια δραχμή, ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα, ενώ έχει εξοφλήσει όλες ανεξαιρέτως τις χώρες με τις οποίες βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση.
Εξοργιστική, διότι αποφασίζει από μόνη της ότι «δεν αποτελεί πλέον θέμα» η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας από τα γερμανικά στρατεύματα και ο θάνατος των Ελλήνων για την επιβίωση του γερμανικού λαού.

Ζητούμε από την Γερμανική Κυβέρνηση να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα, πού εκκρεμούν για πολλές δεκαετίες, πληρώνοντας το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, και πολεμικές επανορθώσεις ανάλογες των υλικών ζημιών, των εγκλημάτων και των λεηλασιών που διέπραξε η πολεμική μηχανή του Γ΄ Ράιχ.

Οι υποχρεώσεις της Γερμανίας απέναντι στη χώρα μας δεν εξαντλούνται στις οικονομικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Σύμφωνα με έγγραφο του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, «ανοιχτές» παραμένουν και οι εκκρεμότητες της επιστροφής αρχαιολογικών θησαυρών που λεηλατήθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941-1944). Πρόσφατα, το 2010, η Διεύθυνση Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών ενημερώθηκε από τον επιστημονικό υπεύθυνο του Pfahlbaumuseum της Γερμανίας, ότι στο συγκεκριμένο μουσείο φυλάσσονται αρχαιότητες προερχόμενες από παράνομες ανασκαφές.

Καλούμε την κυβέρνηση όχι μόνο να δώσει στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία για τις γερμανικές οφειλές προς την Ελλάδα αλλά και να τις διεκδικήσει χωρίς υπεκφυγές και «συμψηφισμούς».
Θεσσαλονίκη 6-4-2012

Ανοικτή επιστολή του Κώστα Βαξεβάνη προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο

Αναδημοσίευση από το Κουτί της Πανδώρας

Κύριε Βενιζέλο,

Σας απευθύνομαι για τρίτη φορά. Πολλοί θα αναρωτηθούν γιατί το κάνω. Άλλοι θα μιλήσουν για εμμονή. Δεν σας κρύβω πως δίστασα αρκετά πριν αποφασίσω να σας γράψω μια ακόμη επιστολή που δεν θα απαντήσετε. Μέσα στις αγιογραφίες των ημερών η επιστολή μου μπορεί να φαντάζει κουραστική και χωρίς νόημα. Αλλά το νόημα στα πράγματα, το δίνει ο καθένας με τον τρόπο του.

Συνέχεια