Οι γυναίκες στην ανοιχτή πόλη

 

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να ανταποκριθούμε στις ανάγκες των γυναικών ως πολιτών. Το πλαίσιο της κρίσης όπως το βιώνουμε προσβάλλει όλες τις μορφές της κοινωνικής ελπίδας, όλες τις εκδοχές ευημερίας.

Μεγάλο, όμως, μέρος της εικόνας δεν αποτυπώνεται στις επίσημες στατιστικές .

Γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι θέασης της οικονομικής κρίσης και των συνεπειών της. Εκτός από τις αίθουσες συνεδριάσεων υπάρχει και η θέα από την κουζίνα. Και η τελευταία είναι εξίσου κρίσιμη για την ευημερία μας.

Τα αποτελέσματα μιας κρίσης αφορούν  την «ορατή οικονομία» (απασχόληση, ανεργία, μισθοί), το κόστος διάσωσης των τραπεζών, τα επώδυνα μέτρα που επιβάλλονται από το ΔΝΤ. Εδώ έχουμε ένα  πολύ ορατό άχθος για τους εργαζόμενους /ες και εκείνους/ες  που χάνουν τη δουλειά τους, αλλά συνεπάγεται και παράπλευρες αθέατες απώλειες.

Υπάρχει, όμως, κι ένα άλλο –αόρατο- κόστος. Κι ένα σημαντικό μέρος αυτού του αόρατου κόστους -που διαφεύγει της στατιστικής αποτύπωσης- βρίσκεται στη σφαίρα της αθέατης οικονομίας της φροντίδας. Πρόκειται για το το κόστος υπηρεσιών φροντίδας,  που είναι αναγκαίες για την επιβίωση της οικογένειας.

Είναι εύκολο να διαπιστώσουμε πως, στα νοικοκυριά μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος, είναι οι γυναίκες εκείνες που καλούνται να προσφέρουν υποκατάστατα για τις υπηρεσίες που παύουν να υπάρχουν σε καιρούς ύφεσης. Επιπλέον οι ίδιες καλούνται να αναζητήσουν αμειβόμενη εργασία στον άτυπο τομέα, εργασία που δεν καταγράφεται στις στατιστικές. Ταυτόχρονα οι αριθμοί δείχνουν πως αυξάνουν τα φαινόμενα  ενδοοικογενειακής βίας.

 

Εμείς, οι γυναίκες της Δημοτικής παράταξης «Θεσσαλονίκη – Ανοικτή Πόλη» λέμε ότι η αγορά δεν ταυτίζεται με την κοινωνία.

Εδώ και καιρό έχει επικρατήσει η πεποίθηση πως το χρήμα, τα κέρδη, οι αγορές , οι τράπεζες, οι εταιρείες αποτελούν εξαρτήματα μιας οικονομικής μηχανής, που λειτουργεί με αδυσώπητους νόμους, χωρίς καμιά ηθική αναφορά. Η πεποίθηση αυτή έχει πολύ αρνητικές συνέπειες, όχι μόνο για τον πλανήτη ή την κοινωνία, αλλά για μας προσωπικά. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι οι οικονομίες είναι ζωντανοί οργανισμοί που συγκροτήθηκαν από ανθρώπους στη βάση των επιλογών τους και των αναγκών τους, θα μπορούσαμε να παίρνουμε καλύτερες αποφάσεις τόσο ως άτομα όσο και ως κοινωνία.

 

Οι άνθρωποι συμμετέχουν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στην κοινωνία.

Είναι γυναίκες και άνδρες που έχουν διάφορες ανάγκες και δεσμεύσεις. Ανατρέφουν παιδιά, φροντίζουν ηλικιωμένους, ή αρρώστους, άτομα με ειδικές ανάγκες, έχουν οι ίδιοι ανάγκη από φροντίδα, ανάγκη από καλές υπηρεσίες υγείας, παιδείας, ποιοτική καθημερινή ζωή στην πόλη τους, τον τόπο τους, και πάνω από όλα δικαίωμα στην εργασία.

 

 

εργασία & ανεργία

Επιμένουμε να αγωνιζόμαστε για την αντιμετώπιση της μεγάλης ανεργίας των γυναικών στην πόλη μας. Στη Θεσσαλονίκη οι γυναίκες  πρωταγωνιστούν στον τομέα της ανεργίας. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια με την μετανάστευση πάνω από 1200 επιχειρήσεων στις βαλκανικές χώρες, απ’τις οποίες το 60% περίπου δραστηριοποιούνταν στην πόλη και το νομό της Θεσσαλονίκης, αφήνοντας πίσω τους πολλούς ανέργους, που στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι γυναίκες.

Χιλιάδες γυναίκες συμβασιούχοι, εργαζόμενες με stage, δημόσιοι υπάλληλοι με μειωμένους μισθούς, πολίτες/σσες που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τις τράπεζες, μικροεπαγγελματίες και βιοτέχνες που πνίγονται από τα χρέη. Επίσης είναι γνωστό ότι οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με μόνιμη ή ευέλικτη εργασία είναι στην πλειοψηφία τους γυναίκες.

Ζητάμε:

  • Τη δημιουργία από την περιφέρεια Κέντρων Πληροφόρησης και Επαγγελματικής Κατάρτισης, που θα συνεργάζονται με τον ΟΑΕΔ, το ΕΚΘ, επαγγελματικούς συλλόγους, για την εκπαίδευση και κατάρτιση των άνεργων γυναικών. Επίσης, θα παρέχουν κοινωνική και νομική στήριξη σε περίπτωση απόλυσης και εκμετάλλευσής τους .
  • Αξιοποίηση των προγραμμάτων της Ε.Ε. που αφορούν τις γυναίκες.
  • Την απασχόληση ανέργων γυναικών στις κοινωνικές υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

βρεφονηπιακοί & παιδικοί σταθμοί

Το λιγοστό κοινωνικό κράτος, συρρικνώθηκε  ακόμα περισσότερο. Φέτος, ενώ η ζήτηση στους δημοτικούς σταθμούς ήταν αυξημένη έως και 40% εκατοντάδες γονείς βρήκαν την πόρτα των παιδικών σταθμών κλειστή.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει να υιοθετήσει  μέτρα που θα διευκολύνουν τον συνδυασμό οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, το οποίο είναι ένα σοβαρό ζήτημα  για τις γυναίκες και τους άνδρες και προωθούν την ανακατανομή των γονεϊκών ευθυνών.

 

Ζητάμε:

  • Αύξηση των βρεφονηπιακών σταθμών με σύγχρονες προδιαγραφές (όχι στέγαση σε ισόγεια καταστήματα), για την κάλυψη όλων των δημοτών-ισσών, με την ανάπτυξή τους σε κάθε συνοικία. Λειτουργία και το απόγευμα με προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης.
  • Δραστική μείωση των τροφείων στους δημοτικούς σταθμούς. Απαλλαγή για τους γονείς που είναι και οι δύο άνεργοι, μείωση τροφείων για τις μονογονεϊκές οικογένειες, τους μετανάστες και παλινοστούντες, τους πολύτεκνους.
  • Συλλογική διοίκηση με ουσιαστική συμμετοχή των γονέων.
  • Τέλος, πρέπει να αυξηθεί η φροντίδα για τα μέλη της οικογένειας που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν – των ηλικιωμένων, των αρρώστων και των ατόμων με ειδικές ανάγκες και άλλων εξαρτώμενων προσώπων.
  • Εναλλακτικές δομές και υπηρεσίες για ηλικιωμένους, άρρωστους και παιδιά με ειδικές ανάγκες.

η υγεία των γυναικών

Είναι σημαντικός ο επαναπροσδιορισμός του συστήματος υγείας γενικά, έτσι ώστε να  συμπεριλάβει μια υπεύθυνη αντιμετώπιση των αναγκών των γυναικών.

 

Διεκδικούμε:

  • δημιουργία Κέντρων Υγείας σε κάθε συνοικία
  • καταγραφή των προβλημάτων των γυναικών και ενημέρωση για την πρόληψη του καρκίνου του μαστού και του τραχήλου (παπ –τεστ).

βία κατά των γυναικών

Στην Ελλάδα το 56% των γυναικών έχει υποστεί κάποιας μορφής κακοποίηση (λεκτική, ψυχολογική, σωματική), και στην πόλη μας το πρόβλημα δεν είναι μικρότερο. Η βία κατά των γυναικών αποτελεί μορφή καταπάτησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και νευραλγικό μηχανισμό κοινωνικού ελέγχου, που συντηρεί την ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εδώ και είκοσι τέσσερα χρόνια, έθεσε ως στόχο τη λειτουργία ενός ξενώνα  κακοποιημένων γυναικών ανά 10.000 κατοίκους.  Παρόλο που ο Δήμος  Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε το 2001 την ίδρυση και λειτουργία Ξενώνα Κακοποιημένων Γυναικών, σήμερα, 9 χρόνια μετά, ουσιαστικά δεν λειτουργεί, αφού τα απαραίτητα ποσά γι’ αυτόν τον σκοπό, δεν διατίθενται, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει προσωπικό και υποδομή.

Συνεχίζουμε να  διεκδικούμε και να παλεύουμε για:

  • Ένα τουλάχιστον κέντρο υποδοχής κακοποιημένων γυναικών τουλάχιστον σε κάθε Νομό.
  • Λειτουργία ξενώνων κακοποιημένων γυναικών σε κάθε Νομό, ανοικτών και σε αλλοδαπές και μη δημότισσες.
  • Γραμμές τηλεφωνικής βοήθειας συνεχούς λειτουργίας (γραμμές SOS) και τη στελέχωσή τους με ειδικευμένο προσωπικό.
  • Νομική, ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη για τα θύματα παράνομης διακίνησης γυναικών με σκοπό κυρίως την σεξουαλική εκμετάλευση (trafficking). Ενεργοποιήση της τοπικής κοινωνίας των πολιτών και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης για την αντιμετώπιση του μεγάλου αυτού προβλήματος
  • Δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τη βία κατά των γυναικών (Σχολεία, Σχολές Γονέων, Δημοτικά ΜΜΕ ).

μετανάστριες

Οι αλλοδαπές γυναίκες υφίστανται πολλαπλούς αποκλεισμούς,  που τις καθιστούν ευάλωτες στη βία και στην κακοποίηση τόσο στο σπίτι, όσο και στη δουλειά.

Στοιχειώδης υποχρέωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι:

  • η αντιμετώπιση των προβλημάτων των μεταναστριών στην εργασία που γίνεται κάτω από το καθεστώς της υπερεκμετάλλευσης, με χαμηλά μεροκάματα, με την απειλή της απέλασης και τον εκβιασμό της μη νομιμοποίησης
  • η παροχή εκπαίδευσης,
  • η ενημέρωση στη γλώσσα τους μέσα από τα  δημοτικά ΜΜΕ.

μμε και φύλο

Η αλληλέγγυα πόλη έχει την υποχρέωση να δώσει φωνή και βήμα στις γυναίκες.

Τα δημοτικά και κρατικά ΜΜΕ οφείλουν:

  • να αποφεύγουν τις διαφημίσεις και τις τηλεοπτικές σειρές που υποβιβάζουν την προσωπικότητα των γυναικών και αναπαράγουν τα πατριαρχικά στερεότυπα
  • να φιλοξενούν εκπομπές, που θα δίνουν τη δυνατότητα έκφρασης στις γυναίκες και θα προωθούν την ισότητα των φύλων.

Σ’ αυτές τις συνθήκες  απαιτούμε να έχουμε λόγο για τη ζωή σ΄ αυτή την πόλη και την καθημερινότητά μας. Θέλουμε να έχουμε λόγο  για τον τρόπο με τον οποίο θα λυθούν τα προβλήματά της και θα δρομολογηθεί η περαιτέρω ανάπτυξή της. Θέλουμε να δυναμώσει η φωνή μας στη κοινωνία της Θεσσαλονίκης.

Ας μην ξεχνάμε ότι και μέσα στην κρίση, ο αγώνας εναντίον των διακρίσεων των γυναικών και η κατάκτηση της ισότιμης θέσης τους στην κοινωνία είναι πολιτικό ζήτημα, που δεν αφορά μόνον τις γυναίκες. Αφορά και τους άνδρες και ολόκληρη την κοινωνία. Γιατί καμιά κοινωνική απελευθέρωση δεν είναι εφικτή, με τις γυναίκες στο περιθώριο. Κανένα όραμα κοινωνικής δικαιοσύνης δεν θα γίνει πραγματικότητα, όσο η γυναίκα δεν κατέχει ισότιμη θέση στην κοινωνία και δεν συμμετέχει στα κέντρα λήψης των αποφάσεων..